“ดวงตาแบบนี้คิ้วแบบนี้หน้าผากแบบนี้จมูกแบบนี้ปากแบบนี้ไม่ต้องตรวจ DNA ก็รู้ว่าใช่เลือดเนื้อเชื้อไขแกมั้ย” คุณแม่โยนกระดาษแผ่นเดียวใส่หน้าผม มันคือผลตรวจดีเอ็นเอยืนยันว่าเด็กชายธีร์วราเป็นลูกของผม
ผมมองใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มในเบาะเด็กอ่อน ทั้งๆที่ใครๆก็บอกว่าเขาหน้าตาเหมือนผมแต่ทำไมถึงได้เห็นเป็นหน้าสโรชาหมดเลยนะ
“ถ้าเป็นแม่…แม่น้อยใจนะ ที่อุ้มท้องมาเก้าเดือนแต่หน้าตาดันเหมือนพ่อไปซะหมด”
“เหมือนยันฝ่ามือ”
ผมเดินมาทิ้งตัวนั่งที่โซฟา ถอนหายใจแล้วกุมขมับ จากที่คิดเครียดอยู่แล้วก็เครียดหนักกว่าเดิมเมื่อได้รู้ความจริง
