ตกใจในคำพูดแล้วยังต้องตกใจกับรูปภาพทั้งหลายที่จรัลโยนมันมาเบื้องหน้า ธนาเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นแววตานั้นเรียบนิ่งแต่รู้ดีว่าข้างในนั้นลุกเป็นไฟ
“ถ้าไม่ใช่ไอ้ธามที่มองมันเป็นหลานฉันเป่าหัวมันไปแล้ว”
“ผมจะจัดการมันเองครับ ขอบคุณพี่จรัลมาก ๆ ที่ให้โอกาสลูกผม”
“แกก็รู้ว่าความอดทนฉันมันมีน้อย จัดการลูกแกให้เรียบร้อยล่ะ”
“ครับพี่”
