'ใยเล่าชีวิตของเขาต้องระหกระเหินเร่ร่อนออกดิ้นรนเอาชีวิตรอดในเมืองหลวงแห่งนี้กัน... ถ้าเขายังอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้ากับแม่พริ้ง เขาคงไม่มาลำบากขนาดนี้'
ปัณรวีย์อดนึกถึงชีวิตในวัยเยาว์ไม่ได้ ชีวิตเขาเติบโตมาที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า พออายุย่างเข้า 18 ก็ขอออกมาใช้ชีวิตคนเดียว เพราะเขาไม่อยากเป็นภาระแม่พริ้งอีกต่อไป หากเขายังมีชีวิตอยู่ ไว้สักวันนึงเขาจะไปตอบแทนท่าน แต่....
