นางหงส์ที่พลัดพราก หวนกลับคืนรวงรังอีกครั้ง เพื่อทวงคืนและปกป้อง แผ่นดิน และ บุคคลอันเป็นที่รัก
'นางหงส์สลัดปีก ขาวฟูฟ่อง
เนื้อนวลผ่องเสลาดั่งจันทร์ฉาย
ตระกอง กอดแนบเนื้อมิรู้คลาย
ลูบไล้กาย สอดประสานสมใจปอง
ยอดพยัคฆ์แข็งแกร่งราวเหล็กกล้า
ขับเคลื่อนกายาของเราสอง
ฝ่ามือหนาบีบเคล้นเป็นทำนอง
ตามครรลองแห่งวสันต์รัญจวนใจ
บทเพลงรักบรรเลงจรุงจิต
กายแนบชิดเติมเต็มสุขสดใส
หงส์มังกรเกี่ยวกระหวัดขยับไป
เชื่อมสายใยแห่งรักให้หลั่งริน
สะโพกสอบบดอัดบุปผาร่อน
ส่ายวนว่อนร้อนเร่าทั้งหยางหยิน
เร่งจังหวะให้ซาบซ่านเป็นอาจิณ
ต่างดื่มกินรสรักสลักทรวง'