ของเล่นชิ้นหวง...
ของเล่นที่เป็นความลับ...
ของเล่นที่น้องสาวของเขาส่งมาเพื่อให้เขา...เล่น
ไฉนยิ่งนานวัน หัวใจอันแข็งดั่งหินผา เย็นชาของศาสตรา
กำลังหลอมละลายเพราะความซื่อใส แสนดีของเธอ
โปรยปราย
“ทำไมถึงส่งข้อความมาให้ผมแบบนั้น”
เสียงทุ้มเอ่ยถาม เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเผยอปากอิ่ม แล้วตอบเขาอย่างงงๆ
“คะ?”
เขายิ้มกับหน้าตาที่ดูตื่นๆ นั่น รอยยิ้มของเขาที่หายากนัก และทำให้เธอใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม
ราวกับผีเสื้อนับพันกำลังกระพือปีกโบยในท้องของเธอ
“เธอบอกว่าคิดถึงผม”
นิ้วเรียวแตะที่แก้มนุ่มไล้ไปมา สัมผัสนั้นทำให้เจ้าของแก้มสะท้าน สัมผัสนั้นร้อนลวกไปยังผิวนิ่ม...ราวกับว่าเขากำลังตีตราเธอ
“หนู...หนูคิดถึงคุณจริงๆ” เธอเผลอตอบออกไป...เสียงแผ่ว ตอบออกไป ตามหัวใจบงการ
“ผมใจร้ายกับเธอ บังคับเธอ...ทำไมยังคิดถึงผม”
“หนู...หนูไม่รู้”
ตาคมหลุบมองปากอิ่ม ที่เผยอน้อยๆ นั่น อารมณ์อันเปี่ยมล้นทำให้เขาดึงเธอมากอดไว้ เขากระซิบแนบปากอิ่มเสียงเบา
“แต่ผมรู้...ว่าทำไม”
อรุณพิไลไม่ทันได้ถามไถ่อะไรเขา ริมฝีปากรุ่มร้อนก็กดลงมาบนปากอิ่ม เขาบดเคล้า เคล้นคลึง ดื่มด่ำน้ำหวานแรกจากเธอ...
ของเล่น ที่เป็นของรักของเขา...