ฝ่ามือร้อนวนเวียนสัมผัสดอกบัวตูมคู่งาม ขณะที่ริมฝีปากพรมจุมพิตหน้าผากมน
"อาาา....." พะแพงส่งเสียงครางกระเส่า
"อยากให้ทำอะไรบอกมาสิ" อาทิตย์ถามเสียงต่ำแหบพร่าชิดใบหูเธอ
"ชะ..ช่วย..พะแพงด้วยค่ะ..ได้โปรด" เสียงหวานครางตอบอย่างร้นรน ตอนนี้กายกลางเธอเริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ
พะแพง หรือพรนัชชา มักจะเผลอคิดถึงค่ำคืนอันร้อนแรง มันน่าจดจำ ในขณะที่สมองสั่งให้เธอเลิกคิดถึงมัน เวลาผ่านมานานหลายปี เท่าอายุลูกชายตัวน้อยของเธอ แต่เสียงแหบพร่าทรงเสน่ห์ นัยตาคมกร้าวที่สะกดเธอได้ทุกครั้งที่มองสบตา ยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำเสมอ
