
“คุณเกลียดฉัน อย่าทำอย่างนั้น”
“แต่ฉันไม่เคยเกลียดเธอ”
เลอองกระซิบ และนิ้วแกร่งยืนยันคำตอบ ลลิลกัดริมฝีปากกลั้นเสียงแห่งความรัญจวน เลอองยิ้มกริ่ม
“เธอก็ไม่ได้เกลียดฉันเหมือนกัน ลลิล ร่างกายเธอมันฟ้อง”
แก้มนวลของลลิลแดงซ่าน...ร่างกายเธอตอบรับเขาจริงอย่างที่เขาพูด แต่ในความตื่นเต้น ลลิลก็ปวดแปลบในอกทุกครั้งที่นึกถึงความจริงว่านี่เป็นเพียงความสัมพันธ์ทางกาย เพราะสำหรับเลอองคงไม่มีสิ่งใดเกี่ยวพันกับความรู้สึกอ่อนไหวในหัวใจเลยแม้แต่น้อย...
