เมื่อการรำไม่ใช่แค่ศิลปะ…แต่มันคือพันธะเลือดที่ไม่มีวันหลุดพ้น”
แพรว ไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งเธอจะได้เป็นตัวแทนรำของโรงเรียน แต่ทันทีที่เธอสวม ชฎาสีทอง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ท่วงท่าของเธอไหลลื่นราวกับถูกควบคุม เงาในกระจกไม่ขยับตาม เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นทุกคืน ราวกับมีใครบางคนกำลังรอให้เธอ “รับช่วงต่อ”