แล่นใบบนบก
เรื่องราวนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล เหตุการณ์ สถานที่ หรือสมาคมใดๆ ที่มีอยู่จริง
...
ไม่มีอิมเมจให้นะคะ จินตนาการได้ตามสะดวกจ้า
‘มั่งมีในใจ แล่นใบบนบก’
ตามราชบัณฑิตยสถานกล่าวไว้ว่า คือ ‘การคิดฝันในเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ คิดสมบัติบ้า สร้างวิมานในอากาศ’
... เอ๊ะ…
ทำไมเหมือนฉันตอนนี้เลยล่ะ...
มลิลินทร์ x ณัฐชรัญญ์
ครั้งแรกที่ผู้ชายคนนั้นยิ้ม…
“แก! ถ้าฉันสั่นในห้องนี่จะทำยังไงดีวะ”
ทางเดินที่ขนาบข้างด้วยห้องสี่เหลี่ยมคลาคล่ำไปด้วยนิสิตหกสิบชีวิตที่รอดมาจนปี 2 เทอม 2 และเพิ่งได้เข้าภาควิชาเป็นเทอมแรกยืนสวมเสื้อแล็บโค้ทยาวสีขาว หรือก็คือเสื้อที่คนชอบเข้าใจผิดเรียกมันว่าเสื้อกาวน์ ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียดยามมองเข้าไปยังห้องทางซ้าย หากเป็นวันปกติคงไม่รู้สึกอะไรที่จะต้องเข้าไปทำแล็บ และวันนี้ก็ทำแล็บเช่นกัน
แต่เป็นการไปสอบทำแล็บต่อหน้าอาจารย์
“ฉันก็กลัวเหมือนแกนั่นแหละไอ้นีร!”
เจ้าเพื่อนตัวดีตอบกลับมา ฉันมองตาขวางก่อนจะยกมือเย็นเฉียบของตัวเองแตะเข้าที่เข็มรูปตราประจำคณะบนปกเสื้ออย่างเคยชิน ราวกับมันเป็นเครื่องรางใช้เรียกกำลังใจ
สอบปฏิบัติวันนี้เป็นการสอบการดูดสารด้วยสิ่งที่ทุกคนเรียกกันว่าปิเปตต์ มันเป็นแท่งแก้วยาวๆ แล้วเราก็สวมลูกยางด้านบน บนตัวแท่งเองก็จะมีสเกลเป็นขีดสีดำบอกว่าเราดูดสารมากี่ปริมาตรแล้ว
ฟังดูเหมือนง่ายใช่ไหม
แต่ไม่…
ด้วยความสาขาที่ฉันเรียนคือเทคนิคการแพทย์ เป็นหนึ่งในสายการแพทย์ที่สำคัญมากในการยืนยันผลว่าสิ่งที่แพทย์คิดนั้นถูกต้อง ทุกอย่างจึงต้องเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว... สาร 5 ml ก็ต้อง 5 ml แม้แต่สารที่ติดผิวปิเปตต์ก็ห้ามเกินเข้ามา เพราะผลอาจผิดพลาดได้ และมันเป็นเรื่องของชีวิตคน
“อะไรกันๆ โอ๋ๆ ใจเย็นๆ”
อาจารย์สาวร่างท้วมใจดีคงจะได้ยินเสียงพวกฉันเอะอะโวยวายจึงเดินออกจากห้องทางซ้าย ตรงเข้ามาบีบมือเย็นเฉียบของฉันคลึงไปมา
“อาจารย์ขา หนูตื่นเต้นน”
ตอนนั้น…
รอยยิ้มของเขา...
“ไม่เห็นมีอะไรเลย”
“กลัวไปสั่นจังเลยค่ะ ปิเปตต์ต้องกระทบกับบีกเกอร์เสียงกึกๆๆๆลั่นห้องแน่เลย”
“เกินไป!”
ฉันหัวเราะร่วนกับเธอ สายตาละจากอาจารย์ใจดีไปยังผู้ชายที่เป็นอาจารย์อีกท่านในเสื้อกาวน์สั้นเมื่อเขากำลังเดินตรงมาทางนี้ เขาน่าจะได้ยินในสิ่งที่ฉันพูดกระมัง เพราะพอบวกกับรอยยิ้มของฉันที่กำลังค้างอยู่…
ก็เป็นเหมือนกับว่าฉันกำลังหัวเราะให้เขา
แล้วเขาก็ยกยิ้มตอบกลับมา แม้มันจะมาพร้อมกับสายตางุนงงก็ตาม
ตึก ตัก
แต่รอยยิ้มนั้นก็มีพลังบางอย่าง... ที่กุมความสนใจฉันได้เสียอยู่หมัด
คุยกัน คุยกัน
เรื่องนี้ศัพท์เทคนิคอาจจะเยอะไปนิดเพราะพื้นเพอยู่กันที่สายการแพทย์เนอะ แต่จะเขียนอธิบายไว้ให้ หรือไม่ก็เป็นเชิงอรรถข้างท้าย
อาจมีบางจุดที่อธิบายในนิยายไม่ได้ครอบคลุมของความหมายในตัวนั้นๆ อย่างไรก็ขอโทษด้วยนะคะ อาจใส่ไว้ข้างท้ายของตอนนั้นๆ หากอธิบายให้ละเอียดในตอนจริงๆคงยาวมาก
เรื่องนี้มี NC ไม่กี่ตอนนะคะ
แล่นใบบนบก... เป็นนิยายสนองนี้ดของเจ๊กับการเรียนในคณะ หากทำอะไรผิดไป หรือทำให้ไม่พอใจ ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามานะคะ
Guest
