ล่ารักบอสเถื่อน
“ยูน่ะ... ปัญญาอ่อน!”
ชาลิสาโพล่งขึ้นมาไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ไบรอันอ้าปากค้างเมื่อถูกด่าต่อหน้าตรงๆ ด้วยเสียงดังฟังชัดจากหญิงสาว
“ลิสา...”
“ยูเข้าใช่ไหม คำว่าปัญญาอ่อนน่ะ ยูยึดติดกับความเจ็บปวดกับไอ
ยึดติดมากเกินไปจนเป็นโรคกลัวความรัก กลัวการใช้ชีวิตคู่ เพราะยูกลัวผิดหวัง
ยูกลัวความเจ็บปวด แต่รู้ใช่ไหมว่าความรักมันบังคับกันไม่ได้ ต่อให้ยูจะสาบานปฏิญาณตนว่ายูจะไม่รักใครแล้ว
แต่สุดท้าย... ยูก็แพ้ใจตัวเอง แพ้ใจแพ้ความดีของผู้หญิงที่รักยู
ยูไม่คิดบ้างเหรอว่าการที่ผู้หญิงคนนั้นเค้ามีอะไรกับยู เค้าดูแลยูเพราะอะไร ถ้าผู้หญิงเค้าไม่รักนี่เค้าไม่ทำหรอกนะ!”
ชาลิสาด่าเป็นชุด ไบรอันรู้สึกอื้ออึงไปหมด
“ไอควรจะต้องทำยังไงต่อไป”
“ทำยังไง... ก็ตามง้อตามตื้อให้เค้ากลับมาเป็นของยูน่ะสิ
ความรักมันไม่ใช่การเสียสละมองดูคนรักมีความสุขเสมอไปหรอกนะ
บางทีความรักมันก็คือการแย่งชิง ของแบบนี้ใครดีใครได้!”
**********
“ผมมาอยู่กับคุณเกือบสิบวันแล้ว ผมไม่เคยเห็นคุณคุยกับแฟนเลย”
ไบรอันถามขณะที่นอนดูทีวีอยู่ในห้องณัชชา
“ฉันให้เกียรติคุณค่ะ”
“แล้วคุณอยู่กับผมแบบนี้ คุณไม่ให้เกียรติแฟนบ้างเหรอ”
“เขาอยู่ในส่วนของเขาค่ะ ฉันให้เกียรติเขาอยู่แล้ว”
“ให้เกียรติโดยการนอนกับผมเนี่ยนะ”
“ฉันเจอคุณก่อนเขา”
“งั้นก็เลิกกับเขาซะสิ!”
“ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้”
เธอยังคงยืนยันชัดเจน ไบรอันไม่อยากฟังอะไรจากปากเธออีกแล้ว
เขาจูบปากหญิงสาวแนบแน่น ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปาก
เขาดูดปากเธอเสียงดังจ๊วบ สัมผัสร้อนจากเขาสร้างความสยิวให้เธอได้เป็นอย่างดี
“คุณไม่เคยปฏิเสธผมเลย ผมชอบคุณตรงนี้”
“คุณเคยเจอคนอื่นปฏิเสธด้วยเหรอคะ คุณรุกฉันเก่งขนาดนี้ฉันปฏิเสธคุณไม่ลงหรอกค่ะ”
“ไม่ต้องทำมาเป็นอวดเก่งเรื่องบนเตียงหรอกณัชชา ผมรู้ว่าผมเป็นผู้ชายคนแรกของคุณ”
ไบรอันตัดสินใจพูดออกไป ทำให้ณัชชานิ่ง เธอเบิกตากว้างแล้วมองเขาอย่างตกใจ
“บอส!”
Guest
