รักสุดท้ายหัวใจดวงเดิม
บทนำ
เพี๊ยะ
!!
ที่โกงดังมืดสลัวแห่งหนึ่ง มีแสงไฟริบรี่เพียงเล็กน้อยจนทำให้มองเห็นทุกอย่างกลายเป็นสีน้ำตาลไปหมด ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีลักษณะท่าทางคล้ายๆ ผู้ชาย ทั้งบุคลิกและการแต่งตัว เธอมีรูปร่างสูงและผอม พร้อมกับสวมชุดดำทั้งตัว
แจ็คเก็ต
สีดำ กางเกงยีนสีดำ ถุงมือสีดำ และหมวกสีดำหันปีกลงมาปิดหน้าจนเกือบจะถึงตา เธอนั่งอยู่ในท่าคุกเข่าข้างเดียวพร้อมกับจิกผมผู้หญิงอีกคน ฉันเห็นไม่ค่อยจะชัดเลย หน้าของผู้หญิงทั้งสองคนนั้น แต่ฉันก็พอจะดูออกว่าผู้หญิงชุดดำคนนั้นกำลังจะทำร้ายผู้หญิงอีกคน
“ขอโทษ ฮือๆๆ ฉันขอโทษษษษ
ฉันจะไม่ยุ่ง ฉันสัญญา ฮือๆๆ”
ผู้หญิงคนที่โดนจิกหัวอยู่นั้นยกมือไหว้อย่างอ้อนวอนสุดชีวิต ดูเหมือนว่าเธอจะต้องไปรู้ไปเห็นอะไรมาแน่ๆ
“แส่หาเรื่องนักใช่มั้ย
!!!
”
เพี๊ยะ
!!!
ผู้หญิงชุดดำคนนั้นใช้หลังมือตบเข้าที่หน้าของเธออีกครั้งจนเธอฟุบลงไปกับพื้น
“ฮือๆๆ อย่าทำอะไรฉันเลย”
“กล้าที่จะแส่ ก็ต้องกล้าที่จะตาย
!
”
ผู้หญิงชุดดำเอื้อมมือไปข้างหลังตัวเองพร้อมกับล้วงปืนออกมาและยืนขึ้น เธอก้มลงมองผู้หญิงอีกคนอย่างเลือดเย็น ฉันเห็นเพียงแค่ปีกหมวกและจมูกโด่งๆ ของเธอที่โผล่ออกมาเท่านั้น พร้อมกับท่าทางที่นิ่งๆ และเย็นชาของเธอมันทำให้ฉันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน มันเป็นความรู้สึกหนาวๆ เย็นๆ และชาไปทั้งตัวยังไงก็ไม่รู้ ฉันพยายามจะชะเง้อมองหน้าเธอ แต่ก็ทำไม่ได้ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน
“อย่า
!!!
ฉันขอโทษ ฉันจะไม่ยุ่ง ฮือๆๆ อย๊า
!!
”
ผู้หญิงชุดดำคนนั้นถือปืนอยู่ข้างลำตัวพร้อมจ้องมองผู้หญิงอีกคนด้วยสายตาที่แข็งกร้าว ฉันเห็นแววตาเธอเพียงแค่แว๊บเดียวก่อนที่ฉันจะละความสนใจออกไปเมื่อมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ติงติ่งติ๊งติง ติงติ่งติ๊งติง
เสียงโทรศัพท์ของผู้หญิงอีกคนดังขึ้น เธอรีบลุกขึ้นจากลักษณะที่ฟุบอยู่เป็นท่านั่งและรีบกะวนกะวายหาโทรศัพท์ และเมื่อเธอทราบว่าโทรศัพท์ของเธออยู่ในกระเป๋าเสื้อ เธอก็รีบหยิบออกมาทันที แต่ผู้หญิงชุดดำคนนั้นเข้ามาแย่งซะก่อน ทั้งสองแย่งโทรศัพท์กันเอาเป็นเอาตาย
เพี๊ยะ
!!
ผู้หญิงชุดดำคนนั้นตบเข้าที่หน้าของเธออีกครั้ง จนเธอล้มฟุบลงไปเหมือนเดิม เมื่อเธอตั้งสติได้ก็ลุกขึ้นมาพร้อมกับเอามือจับหน้าตัวเองด้วยความเจ็บปวด
ผู้หญิงชุดดำยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูและเมื่อเธอเห็นว่าโทรศัพท์มีสายเรียกเข้าเป็นเฟสทามเธอก็แสยะยิ้มใส่ ฉันเห็นรอยยิ้มของเธอ ตอนนี้ฉันเห็นมุมปากของเธอเพิ่มมาอีกนิดหน่อย เธอยื่นโทรศัพท์ไปที่หน้าของผู้หญิงคนนั้นพร้อมกับเลื่อนปัดหน้าจอเปิดเฟสทามขึ้นมา ฉันไม่รู้ว่าปลายสายคนที่เฟสทามมาคือใคร ฉันได้ยินเพียงแค่เสียงของผู้ชายที่เล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์เท่านั้น
“นั่น
!
เกิดอะไรขึ้น
!!
เธออยู่ที่ไหน?? “
“ช่วยด้วย
!
ช่วยฉันด้วย
!
”
ผู้หญิงชุดดำค่อยๆ เลื่อนปืนจากข้างลำตัวเข้ามาจ่อหน้ากล้องโทรศัพท์อย่างช้าๆ
ฉันเห็นหน้าจอโทรศัพท์
!
ที่เป็นภาพของผู้หญิงอีกคนร้องไห้ขอชีวิต พร้อมกับปืนที่โผล่ออกมาเพียงแค่ครึ่งกระบอก
นั้นแปลว่า....ผู้หญิงชุดดำคิดจะฆ่าเธอผ่านเฟสทามให้คนที่อยู่ปลายสายดูงั้นเหรอ?
“อย๊า
!!
อย่า
!!!
”
เสียงร้องที่อ้อนวอนขอชีวิตพร้อมกับยกมือไหว้อย่างน่าเวทนาสุดๆ ของผู้หญิงอีกคน การแสดงออกของเธอทำให้ใจฉันเต้นแรงราวกับฉันเป็นเธอซะเอง ตอนนี้ฉันรู้สึกกลัวสุดขีดทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้เป็นคนโดนฆ่า เสียงกรีดร้องของเธอทำให้ฉันรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก แต่ผู้หญิงชุดดำคนนั้นกลับไร้ความปราณี เธอยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็นก่อนที่จะลั่นปืนออกไป
ปั้ง
!!!
“เฮ้ออออ
!!
เฮ้ออออ
!!
”
ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นนั่งพร้อมกับเหงื่อที่ไหลท่วมตัว
“อะไรเนี่ย? ฉันฝันไปหรอกเหรอ”
เอ๊ะนี่? อะไรพันตัวฉันเต็มไปหมด มีผ้าขาวๆ พันที่หัวแล้วก็ตัวของฉัน ทำไมถึงรู้สึกเจ็บแสบๆ ที่หัวใจแบบนี้นะ ฉันค่อยๆ เอือมมือไปจับที่หน้าอกของตัวเอง และพรางเอามืออีกข้างไปจับที่หัว อะไรกัน ฉันเป็นอะไรเนี่ย ทำไมถึงได้อยู่ในสภาพนี้? ฉันค่อยๆ กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่ฉันกำลังอยู่ ณ ตอนนี้ ขาวไปหมดเลย ฉันจะไม่ถามเหมือนในละครนะว่าที่นี่คือที่ไหน ฉันมั่นใจว่าที่นี่ต้องเป็นโรงพยาบาลแน่ๆ
เอี๊ยดดดด
เสียงประตูถูกเปิดออก ฉันรีบหันไปทันทีที่ได้ยินเสียง เห็นว่าเป็นผู้ชายสวมชุดกาวน์สีขาว เดาว่าต้องเป็นหมอแน่ๆ กับผู้หญิงสวมชุดขาวอีกคนที่เดินมาด้วย คนนี้น่าจะเป็นพยาบาล แล้วก็......ผู้หญิงแก่อีกคน เธอเดินเข้ามาใกล้ๆ ฉันพร้อมกับแววตาที่ดูตกใจและวิตกกังวล น้ำตาที่คลอของเธอร่วงลงมาอาบแก้มเต็มไปหมด
“แกไม่ตาย ฮือๆๆ แกไม่ตาย”
ผู้หญิงแก่คนนั้นโผล่เข้ามากอดฉัน ทั้งๆ ที่ฉันงงสุดๆ ไปเลย ฉันค่อยๆ เอามือจับที่ไหล่ของเธอและผละออก
“คุณ......เป็นใครคะ?”
“ห๊ะ? นี่.....ฉันแม่แกนะ แกไม่รู้จักฉันงั้นเหรอ?”
ผู้หญิงแก่คนนั้นหันไปมองหน้าหมอที่กำลังยืนเช็คจออะไรสักอย่างที่อยู่ข้างๆ เตียงฉัน
“มันความจำเสื่อมน่ะแม่”
“อะไรน๊ะ??”
“ผมบอกว่ามันความจำเสื่อม”
“ความจำเสื่อม
!
ฉันความจำเสื่อมงั้นเหรอ?”
แต่......จะว่าไปแล้วฉันเองก็จำอะไรไม่ได้เลยแหะ จำไม่ได้แม้กระทั่ง......ชื่อของฉัน
“ว่าแต่......ฉัน....ชื่ออะไรคะ?”
“คะ? ฮ่าๆๆๆๆ”
“คุณหัวเราะอะไร ฉันแค่ถามชื่อฉันนะ ก็คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าฉันความจำเสื่อม แล้วฉันก็จำชื่อตัวเองไม่ได้จริงๆ ด้วย”
“เอาล่ะๆ ฉันไม่หัวเราะแกแล้ว แกชื่อ...”
“ไอด้า
!
”
หญิงแก่คนนั้นพูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับจ้องหน้าหมอตาเขม่น
“อะ..อะ...ไอด้า เหรอคะ?”
“ใช่ หนูชื่อไอด้า หนูเป็นลูกของแม่ แล้วนี่ก็ไอ้แฟ็งค์ พี่ชายของหนู”
หญิงแก่คนนั้นหมายถึงหมอที่กำลังตรวจฉันอยู่ เขาทำสีหน้าแปลกๆ แลดูมีพิรุธยังไงชอบกล แต่แล้วฉันก็ต้องละความสงสัยออกมาเมื่อรู้สึกว่าเหมือนมีใครจับที่หัวของฉัน
หญิงแก่คนนั้น.....เอามือลูบหัวฉัน พร้อมกับหลั่งน้ำตาออกมา
“หมดเวรหมดกรรมแล้วนะลูก เริ่มต้นชีวิตใหม่นะ แม่จะดูแลหนูเป็นอย่างดีนะไอด้า”
หมดเวรหมดกรรมงั้นเหรอ? อะไรกัน
นี่.....ฉันงงไปหมดแล้ว ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อว่านี่คือครอบครัวฉันหรอกนะ แต่ฉันแค่รู้สึกแปลกๆ ทำไมเธอพูดเหมือนกับ.....เมื่อก่อนชีวิตฉันคงจะทุกข์ทรมานมาก แต่ก็ไม่รู้สิ ฉันจำอะไรไม่ได้สักอย่าง ฉันเดาไว้ก่อนเลยว่า ครอบครัวของฉันต้องเป็นครอบครัวที่มีปัญหาแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่ดูน่าหดหู่ขนาดนี้หรอก
..................................................................................
ห้ามคัดลอกหรือดัดแปลงผลงาน!!!
มิเช่นนั้นจะดำเนินคดีตามกฎหมาย!!!
Guest
