email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มัจจุราชไร้หัวใจ

ชื่อตอน : มัจจุราชไร้หัวใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2560 20:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มัจจุราชไร้หัวใจ
แบบอักษร

"แฮ่ก.... "เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่กายใหญ่ปลดปล่อยน้ำเข้ามาในตัวหญิงสาว ร่างเล็กนอนสะอื้นไห้ภายใต้ร่างของมัจจุราชหนุ่ม  ไอศูรย์มองสภาพคนตัวเล็กที่ไม่มีแรงแม้แต่จะขัดขืนเขาก่อนจะยิ้มเยาะ สะใจจริงๆ...ลูกสาวของมันต้องมาโดนเขาระบายอารมณ์ใคร่ เหอะ...ก็ช่วยไม่ได้นะทิชา เธออยากเกิดมาเป็นลูกไอ้คนเลวพวกนั้นเอง 

"พอใจรึยัง ถ้าพอใจแล้วก็ออกไปจากตัวหนูได้แล้ว " เธอพูดแต่ไม่มองหน้าอีกคน คนตัวเล็กเจ็บปวดไปทั้งกายและใจ กายใหญ่ออกมาจากตัวเธอก่อนจะเดินไปหยิบแผงยาคุมกำเนิดมาโยนใส่หน้าเธอ

"กินซะ ฉันไม่อยากให้มารหัวขนมันออกมา"  เขาพูดนิ่งๆ เด็กสาวยิ้มมุมปาก 

"เหอะ...ทำไมคะ คุณอากลัวเหรอคะ กลัวเหรอว่าเด็กมันจะออกมาประจานความชั่วช้าของคุณอา " 

"ทิชา!! อย่ามาปากดีนะ บอกให้กินก็กินๆไป " ไอศูรย์ว่า แต่ทิชากลับเดินเอายาคุมไปทิ้งลงถังขยะ ชายหนุ่มมองการกระทำของเด็กสาวอย่างไม่เข้าใจ 

"นี่เธอทำบ้าอะไรห๊ะ"  ร่างใหญ่ตรงเข้ามาเขย่าตัวเธออย่างแรง ร่างเล็กยิ้มหยันก่อนจะออกแรงผลักเขาจนเซ

"หนูไม่กิน  คุณอาไม่มีสิทธิมาบังคับหนู " 

"ก็ตามใจอยากท้องไม่มีพ่อก็ตามใจ  บอกไว้เลยนะว่าถ้าเธอท้องฉันจะไม่รับผิดชอบแน่ " เขาจ้องคนตัวเล็กก่อนจะพูดใส่ ทิชาเม้มปากแน่นอย่างสะกัดกั้นอารมณ์

"หนูเชื่อว่าหนูคงไม่โชคร้ายพอที่จะท้องกับคนเลวๆอย่างคุณอาหรอกค่ะ " เธอจ้องหน้าเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว 

"เด็กปากดี  มานี่...อยากจะรู้นักว่าถ้าโดนแบบนี้ยังจะอวดเก่งอยู่อีกไหม " คนตัวสูงกระชากร่างบางเข้าไปในห้องน้ำ ทิชาลนลานด้วยความกลัว ชายหนุ่มจับศรีษะคนตัวเล็กกดลงไปในอ่างที่เต็มไปด้วยน้ำ  เด็กสาวพยายามดิ้นรนขัดขืนเพราะหายใจไม่ออกแต่มือใหญ่ก็ออกแรงกดลงไปอีก สักพักเขาก็จับหน้าเธอแหงนขึ้นมามองเขา 

"แค่กๆ...." ทิชาสำลักน้ำ ผมเผ้าเปียกน้ำไปหมด  ในตอนนี้เด็กอวดดีของเขากลายเป็นลูกเจี๊ยบตัวน้อยๆไปซะแล้ว...หึ  เด็กอย่างเธอไม่มีวันต่อกรกับฉันได้หรอกทิชา....

"ปากดีต่อสิ....หมดแรงแล้วเหรอ ว้า...ไม่สนุกเลย" ร่างสูงยกยิ้มอย่างกวนประสาทคนตัวเล็ก ทิชามองเขาด้วยความโกรธแต่เธอไม่มีแรงแม้แต่จะด่าว่าซาตานอย่างเขา คนตัวใหญ่ผลักเธอให้ล้มลงที่พื้นก่อนจะชี้หน้าเธอ

"จำไว้นะอย่ามาหือกับคนอย่างฉัน  เด็กอย่างเธอไม่มีวันชนะฉันหรอกทิชา" เขาบอกเธอก่อนจะเดินออกไปจากห้องน้ำแล้วปิดประตูลงอย่างแรง  ทิชากอดตัวเองอย่างน่าสงสารเธอเอาแต่ร้องไห้ด้วยความเวทนาตนเอง เธอมีกรรมอะไรนักหนานะถึงต้องมาชดใช้ให้เขาในชาตินี้... 



ไอศูรย์ออกไปข้างนอกจนกลับมาแต่กลับไม่พบหญิงสาวอยู่ที่เตียงจึงรีบไปดูในห้องน้ำ ก่อนจะพบว่าร่างเล็กยังคงนั่งกอดตัวเองแล้วร้องไห้อยู่อย่างนั้น

"เป็นบ้ารึไงวะ ลุกไปเปลี่ยนชุดดิ เดี๋ยวก็ไม่สบายขึ้นมาอีก" ร่างสูงตวาดใส่เธอทันที  ทิชายิ่งกลัวเขามากขึ้น

"ไม่ต้องมายุ่งกับหนู หนูจะเป็นยังไงก็ไม่ใช่เรื่องของคุณอา " 

"เหอะ....ฉันก็ไม่ได้เป็นห่วงเธอหรอกนะ แต่ฉันไม่อยากให้เธอมาตายในห้องฉัน เดี๋ยวต้องมาเสียเวลาหาพระมาปัดรังควานอีก" คนปากร้ายพูดใส่เธอ 

"ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ถ้าหนูตายหนูก็จะมาลากคุณไปลงนรกด้วยกัน ..... คนชั่วอย่างคุณอาไม่มีวันที่เบื้องบนจะให้อภัยหรอก โอ๊ย...."  คนตัวเล็กถูกเขาตบจนหน้าหัน เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลออกมาจากมุมปากเล็ก ไอศูรย์เหลืออดกับคนตรงหน้า ถ้าเธอไม่ใช่หลานสาวเขา เขาคงฆ่าไปนานแล้ว....

"ลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้...."  ชายหนุ่มพยายามยับยั้งอารมณ์ตัวเองให้เย็นลง แต่หญิงสาวยังดื้อรั้นเขาจึงเดินไปกระชากเธอออกมา ไอศูรย์ผลักคนตัวเล็กจนหน้าทิ่มตรงหน้าตู้เสื้อผ้า

"เปลี่ยนชุดซะ ทิชา อย่าให้ฉันโมโหไปมากกว่านี้นะ " 

"......."  ทิชายังคงนั่งนิ่งคล้ายจะกวนประสาทคนตัวใหญ่ ไอศูรย์โมโหจัดตวาดเสียงดังลั่น

"มึงจะใส่เองดีๆหรือให้กูฉีกเสื้อผ้ามึงออก เลือกเอา !  "  คนตัวเล็กสะดุ้ง เขาเดือดจัดจนใช้คำหยาบคายกับเธอ ทิชาค่อยๆลุกขึ้นยืนก่อนจะเปิดตู้ออกด้วยมือสั่นๆ  ตอนนี้แม้แต่หายใจเธอยังไม่กล้าเลย....เขาน่ากลัว ใจร้าย....พ่อคะแม่คะ หนูอยากกลับบ้าน หญิงสาวได้แต่คิดแล้วสะอื้น 

"มัวแต่สะอื้นอยู่นั่นแหละ เป็นนางเอกเจ้าน้ำตารึไงวะ " ไอศูรย์ตวัดสายตามองเธอด้วยความรำคาญใจ ทิชาหยิบเสื้อผ้าแล้วเธอทำท่าจะเข้าไปใส่ในห้องน้ำ แต่ทว่ามือใหญ่กลับกระชากเธอกลับมา

"ใส่ตรงนี้....."  

"คะ...." คนตัวเล็กมองเขาอย่างงุนงง ไอศูรย์หงุดหงิดกับท่าทีไร้เดียงสานั่นเขาตะคอกใส่เธออีก

"ฉันบอกให้ใส่ตรงนี้ ฟังไม่เข้าใจเหรอวะ"

"ฮึก...เข้าใจค่ะ ฮือ...." ร่างบางสะอื้นไห้ก่อนจะค่อยๆถอดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำออกช้าๆโดยมีพญามารยืนจ้องมองการกระทำของเธออยู่

"เร็วๆสิวะ "  เสียงเข้มสั่งอย่างวางอำนาจ  ทิชาถอดเสื้อผ้าออกจนหมดจนเหลือแค่ร่างเปลือยเปล่า เธออายต่อสายตาเขามาก แต่จำใจต้องทำตามที่เขาสั่ง.... ชายหนุ่มยืมมองร่างสวยนิ่ง ผิวขาวๆเนียนๆของเธอทำอารมณ์ชายตื่นตัวขึ้นมา...เขาอยากจะจับร่างตรงหน้าขยี้แล้วขยี้อีกเอาให้หนำใจ หึ....

ทิชาใส่เสื้อผ้าจนเสร็จเธอจะเดินหนีเขา ไอศูรย์จับมือเล็กเอาไว้ก่อนจะหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ ร่างเล็กดิ้นไปมาอยู่ในอ้อมกอดของคนตัวใหญ่

"ปล่อยหนูนะคุณอาไอ "  ทิชากลัวว่าเขาจะจับเธอกดลงเตียงอีก เธอไม่มีแรงจะทำแล้วจริงๆ....

"ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า ฉันก็เหนื่อยเหมือนกัน หยุดดิ้น....ฉันแค่จะพาไปทานข้าว" เขาบอก ร่างเล็กหันมามอง

"ทานข้าวเหรอคะ" เขานึกยังไงกันนะถึงจะพาเธอออกไปทานข้าว....

"ใช่ ทานข้าว  ไม่ดีใจเหรอจะได้ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง"  ไอศูรย์มองหน้าเธอ 

"คุณอาต้องการจะทำอะไรกันแน่"  เด็กสาวมองเขา คนอย่างไอศูรย์ทำอะไรหวังผลเสมออยู่แล้ว เธอรู้จักกับเขามาเป็นสิบปีทำไมเธอจะไม่รู้ล่ะว่าผู้ชายคนนี้ร้ายกาจแค่ไหน....

"หึ....ไปกันเถอะ ฉันหิวล่ะ  " เขาไม่ตอบอะไรเธอ ร่างสูงจูงมือคนตัวเล็กออกไปทันที ทิชาแอบเหลือบมองคนตัวสูงที่ดูอารมณ์ดีผิดกับเมื่อกี้ลิบลับ เมื่อมาถึงร้านอาหารคนตัวเล็กก็สั่งอาหารมาทานปกติแต่แล้วเธอก็ต้องตกใจเมื่อพบว่ามีผู้หญิงคนอื่นมาด้วย

"คุณอา นี่อาทำอะไรกันอยู่กันแน่"  ทิชาถามเขาทันที เมื่อผู้หญิงคนนั้นกำลังเดินเข้ามาชายหนุ่มก็โอบเอวร่างเล็กไว้ทันที 

"สวัสดีค่ะ คุณไอศูรย์ แล้วนี่...." เธอปรายตามามองที่เด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างเขา

"นี่ทิชา เมียผมครับ "  ไอศูรย์ยิ้มแล้วบอกเธอ ทิชาตาโตด้วยความตกใจ เขาบ้าไปแล้วรึไงกัน ไปพูดโต้งๆต่อหน้าคนอื่นแบบนั้นได้ยังไง ....

"เมียเหรอคะ เด็กจังเลยนะคะมองเผินๆคิดว่าเป็นหลานคุณซะอีก"  

"ครับ ทิชาห่างกับผมมากพอสมควร  คุณเขมิกาคงจะไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับถ้าเราจะคุยกันโดยที่ทิชาร่วมโต๊ะด้วย" ไอศูรย์มองเธอ ชายหนุ่มไม่ชอบที่เขมิกาเอาแต่จะตามจับเขา ได้กันแค่ไม่กี่ครั้งแต่อีกฝ่ายดันอยากจะผูกมัด แน่นอนว่าคนอย่างเขาไม่คิดจะจริงจังกับใคร

"หนูว่าหนูไปรอข้างนอกดีกว่าค่ะ พวกคุณคงไม่สะดวกจะคุยกัน "  ทิชาจะออกไปแต่ร่างใหญ่ไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวของเธอ เขากระซิบข้างหูเธอเบาๆ

"ก็ลองออกไปดูสิ ฉันจะปล้ำเธอต่อหน้าคนทั้งร้านเนี่ยแหละ "  

"จะบ้าเหรอคะ " ทิชาหันมาโวยวายเขาเสียงดังลั่น  จนคนทั้งร้านหันมามอง 

"มีอะไรกันเหรอคะ" เขมิกาถาม ทิชาหันไปยิ้มกลบเกลื่อน  

"งั้นถ้าคุณไอไม่สะดวกไว้วันหลังก็ได้ค่ะ  ขอตัวนะคะไว้เจอกันใหม่"  เขมิกามิวายส่งยิ้มหยอดทิ้งท้ายให้ชายหนุ่ม ทิชามองอย่างหมั่นไส้ คงจะหว่านเสน่ห์ไปทั่วล่ะสิท่าสาวถึงได้หลงขนาดนี้....

"กินข้าวต่อเถอะ  ไม่มีอะไรล่ะ" ไอศูรย์ปล่อยมือออกจากคนตัวเล็ก 

"ให้หนูออกมาแค่นี้น่ะเหรอคะ เป็นไม้กันหมาสินะ เหอะ...."  

"ทำไมหรืออยากจะให้ฉันประกาศว่าเธอเป็นหลานฉัน โดนฉันข่มขืนทุกวัน...ครางกี่รอบเอากี่ท่า "

"ไอ้โรคจิต หยุดพูดไปเลยนะ กินไปเลย " ทิชาโวยวายขึ้นมาก่อนจะก้มหน้าก้มตากินต่อ ไอศูรย์แอบลอบมองคนตัวเล็กยิ้มๆ  ทำไมนะ...เขาถึงได้รู้สึกว่าทิชาน่ารัก...






หมั่นไส้ไอศูรย์ขึ้นทุกวัน ถถ  จะร้ายก็ร้ายสุดจะดีก็ดีจนน่าใจหาย คนแบบนี้น่ากลัวจริงๆนะ  ฝากเรื่องนี้ด้วยนะคะ ขอเม้นต์หน่อย กดถูกใจให้ด้วยน้าาา  เค้าอ้อนแล้วน้ารีด อิๆ  ขอบคุณค่ะที่ติดตาม

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว