facebook-icon

กาสะลอง นักเขียนนิยายอีโรติก

ตอนที่ 22 อยากเอามั้ย... รออะไรอยู่คะ (NC)

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 อยากเอามั้ย... รออะไรอยู่คะ (NC)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2560 21:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 อยากเอามั้ย... รออะไรอยู่คะ (NC)
แบบอักษร

“รู้สึกว่าคุณพริมจะสนใจนายนะ”

ทรงกลดแซวเพื่อน ก่อนจะคว้าหม้อสนามขึ้นมาต้มน้ำ

เปลวออกอาการเขินๆ หลังจากได้ยินที่ทรงกลดกล่าว

เพียงครู่เดียว กลิ่นอันหอมกรุ่นของกาแฟก็ลอยอวลไปทั่ว ให้คาเฟอีนช่วยไล่ความง่วงงุนที่ครอบงำ กระตุ้นประสาทให้ตื่นตัวและพร้อมรับสถานการณ์ที่ไม่อาจวางใจอยู่ในขณะนั้น

ระหว่างที่สองหนุ่มนั่งสนทนากันไปพลางๆ ได้ยินเสียงบ่างซึ่งเป็นสัตว์หากินกลางคืนแว่วมาไกลๆ บางครั้งก็เผลอสะดุ้งกับเสียงกิ่งไม่แห้งที่หักร่วงลงจากต้น ได้ยินเสียงเท้าของสัตว์ที่เหยียบย่ำใบไม้แห้งกรอบอยู่ใกล้ๆ สัตว์ที่ไม่กลัวไฟและไม่เป็นอันตราย แวะเวียนเข้ามาทักทายจนใกล้ที่พัก

แม้มองไม่เห็นตัว แต่ก็เห็นดวงตาแดงวาบวูบไหวอยู่ไม่ไกล ดวงตากลมโต บ้างก็แดงใหญ่ราวกับดวงไฟ บางเสียงร้องที่กึกก้องอยู่ในป่าลึก ก็ยากเกินสันนิษฐานว่าเป็นเสียงของอะไร รู้แต่เพียงว่ามันโหยหวน ส่งผ่านกันมาเป็นทอดๆ กึกก้องอยู่ในราวไพรแห่งนั้น บอกให้รู้ว่าป่าผืนนี้ไม่เคยหลับ ในความมืดมิดของผืนป่าตอนกลางคืนนั้น มีกิจกรรมเกิดขึ้นตลอด 24 ชั่วโมง ทั้งการล่าและการหนีเพื่อเอาชีวิตรอด


เสียงจากใบไม้แห้งกรอบที่ถูกเหยียบย่ำไปตามจังหวะก้าวเบาๆ ปลุกให้เปลวสะดุ้งตื่นจากอาการง่วงงุน ขณะผลัดเปลี่ยนให้ทรงกลดเข้าไปนอนพักผ่อนเอาแรงในเต็นท์นอน เพื่อสลับกับคนอื่นๆในกะต่อไป

‘เสียงอะไร?’ ชายหนุ่มเงี่ยหูฟัง ตั้งสติ จับทิศทางที่มาของเสียง

กระทั่งสายตาคมกริบปะทะเข้ากับร่างหนึ่งที่วูบไหวอยู่ไม่ไกล คลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นเรือนร่างของผู้หญิงสาวที่กำลังสืบเท้าเข้าไปในป่า

“นั่นใคร?” ชายหนุ่มตะโกนถาม

แต่แทนที่จะมีเสียงตอบกลับมา สรีระอ้อนแอ้นนั้นก็เอี้ยวหลบไปยังเบื้องหลังลำต้นสูงใหญ่ของแมกไม้ อำพรางตัวเองอย่างจงใจหลอกล่อ ทำให้เปลวมั่นใจว่าสิ่งที่เห็นนั้นจะเป็นอื่นไปไม่ได้…ถ้าไม่ใช่ผู้หญิง

“คุณพริม!!!” เปลวตะโกนเรียกตามหลัง

พลางคิดในใจ ‘นึกสนุกอะไรขึ้นมากลางดึก?’

 ในมือของชายหนุ่มกระชับปืนลูกซองเอาไว้มั่น หยัดร่างขึ้นจากขอนไม้ รีบก้าวยาวๆ ตามเรือนร่างหญิงสาวที่วูบไหวไปติดๆ

“คุณพริมครับ…กลับมาเดี๋ยวนี้ คุณจะไปไหน?”

เปลวเรียกชื่อของเธอ แม้ยังไม่เห็นชัดด้วยสายตาว่าใช่เธอ แต่กลางป่าลึกเช่นนี้ ‘จะเป็นผู้หญิงคนอื่นไปได้อย่างไร? ถ้าไม่ใช่คุณพริม’ เปลวคิด

ชายหนุ่มก้าวยาวจนเปลี่ยนเป็นวิ่งไปในที่สุด ยิ่งเร่งฝีเท้าเท่าไร ร่างนั้นก็ยิ่งไกลออกไปทุกที มีบางจังหวะที่หญิงสาวคล้ายจะหยุดรอ หันกลับมาส่งรอยยิ้มหวาน ยั่วยวนให้ชายหนุ่มไล่เธอให้ทัน

ใบหน้าหวานปานน้ำผึ้งนั้น พยักเรียกชายหนุ่มอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์กระจ่าง เป็นระยะๆ

“คุณจะไปไหน?” เปลวตะโกนถามอีกครั้ง เร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้ ทว่าร่างนั้นก็ทะยานหนีไปได้อย่างรวดเร็วจนน่าแปลกใจ

“คุณพริม!…หยุดก่อน! รอผมด้วย”

เปลวยังคงวิ่งตามหลัง และเรียกชื่อของเธอ ไม่อยากให้หญิงสาวถลำเข้าไปกลางป่าลึกจนอาจพลัดหลง

แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาให้โล่งใจ

กระทั่งร่างนั้นไปหยุดยืนอยู่ที่เบื้องหลังของต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

เสียงจากปลายเท้าที่ก้าวย่ำไปบนใบไม้แห้งกรอบ…หยุดลง

เปลวสาวเท้าก้าวเข้าไปช้าๆ ทุกๆย่างก้าว เต็มไปด้วยความระแวดระวัง ค่อยๆอ้อมไปหลังต้นไม้ สายตาคมกริบปะทะเข้ากับเรือนร่างของหญิงสาวที่เอนแผ่นหลังพิงต้นไม้ใหญ่อยู่ตรงหน้า

“พริม” เปลวอุทาน

หล่อนส่งยิ้มหวาน

“ใช่คุณจริงๆด้วย พริม…คุณมาทำอะไรที่นี่?”

เปลวสงสัย พ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อพบว่าร่างปริศนาที่ไล่ตามมาจนเหนื่อยนั้นเป็นเธอจริงๆ

“คุณกำลังทำให้ผมเป็นกังวล…กลับที่พักเดี๋ยวนี้” เขาทำเสียงเข้ม ดุ ตำหนิเธอที่นึกสนุกโดยไม่ดูเวลา

“พริมหนาวค่ะ” หญิงสาวตอบออกมาเบาๆราวกระซิบ กังวานเสียงนั้นหวานบาดเข้าไปถึงหัวใจ น้ำเสียงที่มักจะทำให้เขาใจอ่อนลงทุกครั้งที่ได้ยิน

“หนาวก็กลับเข้าที่พัก…กลางป่าแห่งนี้ คุณจะอบอุ่นที่สุด ถ้าอยู่ในเต็นท์นอนของคุณ”

“พริมรู้ว่าเปลวเองก็กำลังหนาว…เปลวกำลังรู้สึกเช่นเดียวกับพริมใช่ไหมคะ?” เธอเดาได้

ดวงตาหวานกำลังฉายแววยั่วยวน ออดอ้อน เปลวรู้สึกได้ว่าหล่อนกำลังหว่านเสน่ห์อย่างมีนัย ยั่วยุและปลุกกำหนัดปรารถนาของเขาขึ้นมาร้ายกาจ

“ผมไม่เข้าใจ…พริมกำลังพูดถึงอะไร?”

เขายังคงวางมาดเข้ม แกล้งทำไขสือ แม้สายตาที่หญิงสาวจ้องมองมานั้น เขาอ่านมันออกโดยปรุโปร่ง

“เปลวคะ…เข้ามาหาพริมสิคะ ที่ตรงนี้คงอบอุ่นสำหรับคุณ”

หญิงสาวเชิดทรวงอกอวบใหญ่ เชิญชวน ท้าทายเขาด้วยน้ำเสียงและสายตา  

มือน้อยๆของเธอยกขึ้นเสยเส้นผมยาวสยาย เปิดใบหน้ารับแสงพระจันทร์สีเพลิง ลอยเด่นเต็มดวงอยู่ไกลๆ แลเห็นก้านกิ่งสีดำของต้นไม้ย้อนอยู่ในแสงจันทร์ มีริ้วเมฆสีทึมเทาสลับสล้างเป็นฉากหลัง รางๆ

“เข้ามาสิคะ”

เธอคะยั้นคะยอเขาอีกครั้ง

เปลวจ้องมองดวงหน้าสวย หยาดเยิ้มอยู่กลางแสงจันทร์อำไพ ที่ส่องลอดมาจากพุ่มไม้เบื้องบน

แสงนวลจับต้องไปที่ใบหน้าของหญิงสาวจนกระจ่างชัด งามจนชายหนุ่มตะลึงงัน…เปลวไม่รู้ว่าตนได้ทิ้งสายตาเอาไว้ที่ดวงหน้านั้นนานแค่ไหน ก่อนจะสะดุ้งเฮือก…เมื่อเธอเรียกเขาอีกครั้ง

“มาสิคะ…”

ริมฝีปากอิ่มเต็ม ขยับเบาๆ เผยอยั่วด้วยการขบเม้ม เรียกเขาให้เข้าไปเติมเต็มความปรารถนาให้เธอ

ขณะที่มืออีกข้างค่อยๆปลดกระดุมเสื้อนอนตัวบางของตนออกช้าๆ ทีละเม็ดๆ ค่อยๆไล่จากเม็ดแรก ลงไปจนสุดเม็ดสุดท้ายที่ปลายสาบเสื้อ พร้อมๆกับเสียงพ่นลมหายใจ ระบายความรู้สึกอันหนักอึ้งออกมาจากปากและจมูกของเปลวที่เผลอมองหล่อนจนแทบลืมหายใจ

เสียงหัวใจของเขาเต้นระทึก มองดูการกระทำของเธอ…ที่เขาคาดไม่ถึง

“คุณพริม...!!!”

เปลวตะลึง อยากจะห้ามหล่อน…เพราะรู้ดีว่ามันคงเป็นเรื่องง่ายกว่า หากจะให้เขาหักห้ามจิตใจตัวเอง

“เข้ามาสิคะ…พริมรู้ว่าเปลวก็หนาว”

เธอเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงหวาน กังวานของมันช่างมีพลังเหลือเกิน เหมือนมนต์สะกด ทำให้ชายหนุ่มสืบเท้าเข้าไปใกล้ด้วยความลืมตัวไปชั่วขณะ ทั้งที่พยายามจะยับยั้งกระทั่งนาทีสุดท้าย เหมือนรู้ว่าหญิงสาวพยายามสะกดเขาเอาไว้ด้วยเนื้อหนังมังสาที่ลอยล่ออยู่ตรงหน้า

“เข้ามาสิคะเปลว…รีรออะไรอยู่ ท่าทางของคุณบอกว่าหนาว ที่ทรวงอกนี้…มีความอบอุ่นให้กับคุณ” หล่อนหลอกล่อ พร้อมกับเปลื้องเสื้อลงไปกองไว้ที่ต้นแขนทั้งสองข้างอย่างไม่อาย เผยลาดไหล่เนียนขาว อวดพุ่มทรวงอวบใหญ่ที่ถลันล้นสู่สายตาคนมอง

‘โอ้!...หล่อนไม่ได้ใส่ยกทรง’ เปลวถึงกับใจสั่น เขาพยายามหักห้ามใจ

รีบกล่าวตะกุกตะกัก 

“มะ..มะ..ไม่ดีกว่า”

เขาไม่ปฏิเสธว่าที่หนั่นเนื้ออวบอิ่มและเบียดอัดตรงหน้านั้น ยั่วยวนจนเขากระหาย รู้สึกได้ว่าปากคอกำลังแห้งผาก ในจังหวะที่มันขยับยวบยาบ อวดความอิ่มสมบูรณ์ของมัน เห็นปลายถันสีชมพูแดง เคล้นตัวเองจนแดงเด่นอยู่ในแสงจันทร์ ปลายชี้งอนของมันช่างเย้ายวนนัยน์ตา

ในขณะที่เปลวกำลังตกใจอยู่นั้น…กางเกงของหญิงสาวก็ถูกรูดลงไปกองกับพื้นด้วยมือของเธอเอง

พริมกดสะโพกผาย คลึงก้นงอนเบียดส่าย กระถดไปมากับเปลือกต้นไม้ช้าๆ

‘โอว…’ เปลวเก็บเสียงอุทานในใจ เอาไว้ไม่อยู่

จ้องมองพูเนื้อเบียดแน่น แอ่นอ้าท้าแสงจันทร์กระจ่าง

ท่าทางที่เธอทำ วีธีที่เธอเอาบั้นท้ายบดคลึงเบาๆไปตามเปลือกไม้…เห็นแล้วมันทรมานผู้ชายชาตรีอย่างเขาเหลือเกิน เหมือนเป็นบททดสอบในความอดทน ว่าเขาจะวางมาดเคร่งขรึม คงความสุขุมและความเป็นสุภาพบุรุษเอาไว้ได้อีกนานแค่ไหน

“รออะไรอยู่คะเปลว…พริมหนาวเหลือเกิน” หล่อนเร่งเร้า  เนื้อตัวระริกสั่น ลู่ไหล่ โหยหาความอบอุ่นจากร่างกายของเขา

เปลวไม่อาจเบือนหน้าไปทางอื่น และไม่อาจจะทนได้อีกต่อไป รู้สึกถึงความเป็นชายของตนที่ตอบสนองไปตามอารมณ์ปรารถนา อวดรูปลำอยู่กลางร่างกาย เติบใหญ่เป็นแนวนูน ดันดุนอยู่ภายใต้กางเกงจนคับแน่น 


(ประกาศ :  "ใจแตก"  อีบุ๊คมาแล้วนะคร้าบ)

​​

(ฝากอีบุ๊คด้วยนะครับ) 

#

#

#

#

# 

(ฝากอีบุ๊คเรื่องล่าสุดด้วยนะครับ)

#

#

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว