facebook-icon

แฟนเพจ เวย์นิส/นิยายรักอีโรติก

EP.14 // ศัตรูหัวใจ

ชื่อตอน : EP.14 // ศัตรูหัวใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.6k

ความคิดเห็น : 133

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2560 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.14 // ศัตรูหัวใจ
แบบอักษร

EP 14

ปึก!! 

ประตูรถฝั่งคนขับกระแทกปิดอย่างแรงจนคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วอย่างดาหลาถึงกับสะดุ้งเฮือก หวังว่าวันนี้คงไม่มีพายุถล่มอีกนะ 


"ให้มันกอดทำไม! รู้ไหมว่าหึง! พูดอย่างเดียวก็พอแล้ว!" จอห์นขึ้นเสียงอย่างไม่ดังมากนักเพราะกำลังพยายามระงับอารมณ์ตัวเอง รู้ว่าเธอไม่ผิด แต่ความหึงหวงมันห้ามได้ที่ไหนกัน นี่คือใจเย็นสุดๆแล้วที่จะไม่ชักปืนออกมายิงไอ้เวรพลรบนั่น!


"กะก็แบบ...เฮียพลเป็นพี่รหัสหนูนะ อย่างน้อยเราก็ยังเหลือมิตรภาพให้กัน กอดแบบพี่น้องไง" ดาหลาพยายามอธิบายพร้อมกับซบหน้าลงตรงอกแกร่งอย่างออดอ้อน จอห์นถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเงียบไปสักพัก เขากำลังจัดการกับอารมณ์เดือดของตัวเอง ไม่งั้นเหตุการณ์มันจะซ้ำรอย 


"ครั้งเดียวนะตัวเล็ก มีอีกครั้งพี่จะส่งเราไปอยู่ต่างประเทศ" พระเจ้าเถอะ! แค่กอดกับพี่รหัสเนี้ยถึงกับส่งไปเมืองนอกเลยหรอ? ขี้หึงเกินไปแล้ว


"ไม่คิดถึงหนูหรอ หนูไม่อยู่เหงาน้า~" 


"เหอะ! ยอมเหงาดีกว่าเห็นเมียตัวเองดี๊ด๊ากับผู้ชายอื่นแล้วกัน!" คำพูดคำจาช่างร้ายกาจจริงๆ ดาหลากรอกตามองบนอย่างเหนื่อยหน่าย ตวัดแขนกอดรัดเอวหนาไว้แน่น ปากก็พร่ำบอกรักคนตัวโตให้อารมณ์เย็นลง


"รักจอห์นน้า~ รักที่สุด ชีวิตนี้ขาดจอห์นไม่ได้จริงๆ~" จอห์นหัวเราะออกมาเล็กน้อยแล้วจูบลงที่กลุ่มผมดกดำอย่างรักใคร่ มีเมียขี้อ้อนแบบนี้มันดีต่อใจจริงๆ ดาหลาจะแข็งกร้าวกับทุกคนแม้กระทั่งเพื่อนก็ยังคุยกันแบบแมนๆ แต่พออยู่กับเขาเธอจะอ่อนลงทุกอย่าง ขี้อ้อน ขี้งอแง ทำตัวเหมือนเด็ก บางครั้งก็ชอบแกล้ง เพราะแบบนี้ไงจอห์นจึงรักดาหลามาก มากยิ่งกว่าชีวิตด้วยซ้ำ


ครืด~ ครืด~ 

เสียงมือถือของจอห์นที่แจ้งเตือนว่ามีสายเข้าทำเอาบรรยากาศที่เริ่มสีชมพูในรถแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ดาหลาผละออกจากจอห์นอย่างหงุดหงิดพลางยกมือขึ้นกอดอก แต่สายตายังคงชำเลืองมองหน้าจอมือถือที่จอห์นล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกง


'คุณกีร่า'

หน็อย! นังกิ้งก่านี่! โทรหาผัวชาวบ้านเขาแบบนี้คงไม่อยากตายดีสินะ! จอห์นกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อรู้สึกได้ถึงไอความหายนะจากคนข้างๆที่กำลังนั่งหายใจฟึดฟัดอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นก็เลือกที่จะกดรับสายอยู่ดี เพราะอีกคนเป็นคู่ค้าคนสำคัญของเจ้านาย


ติ้ด! 

"ฮัลโหลครับ" 


(จอห์นคะ คุณว่างรึเปล่า) เพียงแค่คำทักทายจากปลายสายดังขึ้น อุณหภูมิในรถก็เริ่มจะต่ำลงจนเกือบถึงจุดเยือกแข็งสำหรับจอห์น โอ้ย จะโทรมาทำไมเนี้ย! 


"คือผม..." 


(กีร่ามาเที่ยวที่เมืองไทยค่ะ แต่ไม่ได้พาลูกน้องมาด้วย จอห์นมารับกีร่าได้ไหมคะ) พับผ่าเถอะ! ถ้าจะพูดขนาดนี้ก็ไม่ต้องถามหรอกว่าว่างรึเปล่า 


(นะคะจอห์น กีร่าอยากเจอคุณด้วย) อย่าเจอเลย T^T 


"แล้วตอนนี้คุณกีร่าอยู่ที่ไหนครับ" จอห์นถามกลับอย่างสุภาพ แม้ว่าอายุของเขาและกีร่าจะเท่ากันก็ตาม 


(สนามบินค่ะ จอห์นมารับกีร่านะคะ กีร่าจะรอนะ) 

ติ้ด! 

เฮ้! ตัดสายกันแบบนี้เลยหรอ!? แล้วแบบนี้ความซวยมันจะตกอยู่ที่ใครล่ะถ้าไม่ใช่....


"จะไปหามันใช่ไหม!?" หะให้ตาย! น้ำเสียงช่างทรงอำนาจเหลือเกิน T^T 


"ทะที่รัก พี่ต้องไปเพราะเขาเป็นคู่ค้าคนสำคัญของบอสนะ เข้าใจพี่นะคะ แค่ไปรับเท่านั้นเอง หนูจะไปด้วยก็ได้" อธิบายไปด้วยน้ำเสียงสั่น อย่าบอกดาหลานะว่าเขากำลังกลัวเธอ~ 


"โทรไปบอกพี่คาเวียร์ให้ส่งคนไปรับมันเซ่! หรือให้มันกลับเองก็ได้! เป็นกิ้งก่าไม่ตายง่ายๆหรอกน้า!" อารมณ์มาเต็มเลยไง จอห์นก้มหน้ามองตักตัวเองด้วยไม่รู้จะพูดอะไร สภาพเขาตอนนี้เหมือนโดยจับได้ว่ามีเมียน้อยไม่มีผิด T^T


"บะบอสอยู่ออสเตรเลีย..." 


"แล้วมันโทรไม่ได้รึไงห๊า!!?" ดาหลาตวาดลั่นจนจอห์นสะดุ้งเฮือก ใช่สิ ก็ดาหลากับนรินดาถูกยกเป็นน้องสาวสุดที่รักของคาเวียร์ไปแล้วเธอจึงไม่กลัวอะไร แต่ไอ้เขาที่เป็นแค่ลูกน้องเนี้ยจะไปสั่งเจ้านายก็กระไรอยู่ มีหวังหัวหลุดจากบ่าแน่ๆ


"อยากไปก็ไปสิ! หนูจะไปด้วย!" พูดออกไปด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดจนอีกคนขนลุกซู จอห์นลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วขับรถออกมาทันที กลัวว่าถ้าพูดอะไรออกไปชีวิตอาจจะไม่มีวันพรุ่งนี้ก็เป็นได้ T^T 


"รีบขนาดนี้อยากไปเจอหน้ามันรึไงห้ะ!?" นั่นไงล่ะ! ขนาดขับแบบปกติยังโดนจนได้


"ปะเปล่าครับ พี่กลัวหนูเบื่อไง รีบไปรับแล้วเราจะได้กลับไปด้วยดูหนังที่ห้องกัน" จอห์นปล่อยมือออกจากพวงมาลัยข้างนึงเพื่อยกขึ้นปาดเหงื่อกาฬที่กำลังไหลบ่าออกมาราวกับเขื่อนแตกในขณะนี้ ในรถก็เปิดแอร์ 23 องศา แต่แปลกที่จอห์นรู้สึกร้อน เหมือนกำลังโดนไฟจากคนข้างๆแผดเผา


ใช้เวลาประมาณเกือบชั่วโมงก็มาถึงสนามบินฯเพราะรถในตัวเมืองติดมาก พอมาถึงกว่าจะหาที่จอดได้ก็เล่นเอาเหนื่อย จอห์นยกมือถือขึ้นมากดโทรหากีร่าทันทีเพื่อจะถามว่าเธออยู่ตรงไหน ดาหลานั่งกอดอกอยู่ในรถด้วยอารมณ์คุกรุ่น อยากจะระเบิดออกมาจริงๆ! ฮึ่ม!


"หนูรออยู่ตรงนี้ไหมคะ หรือจะเข้าไปด้วยกัน" จอห์นเอ่ยถามแฟนสาวอย่างกล้าๆกลัวๆเพราะเกรงใจ และคำตอบที่ได้คือความเงียบเท่านั้น จอห์นยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มนวลหนักๆก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไปทั้งที่ไม่ดับเครื่องเพราะมีอีกคนนั่งรออยู่



"ชิส์! ยัยกิ้งก่า! คิดจะแย่งแฟนฉันรึไงยะ!?" ดาหลาสถบออกมาดังลั่นรถเมื่อนั่งรออยู่สักพักแล้วเห็นจอห์นเดินมาทางนี้พร้อมกับผู้หญิงคนนึงที่เกาะแขนจอห์นอยู่ เหมือนจอห์นจะพยายามแกะออกแต่นังกิ้งก่านั่นก็ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ ซ้ำยังให้แฟนเธอลากกระเป๋าให้อีก! หน็อย! อยากตายมากซินะ!


"เชิญครับ" ประตูทางด้านหลังถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงจอห์นเอ่ยบอกกีร่าอย่างสุภาพหลังจากที่เอากระเป๋าเดินทางไปเก็บท้ายรถแล้ว กีร่าทำหน้างงนิดหน่อยที่จอห์นไม่ให้นั่งข้างๆเขา แต่ก็ยอมเข้ามาในรถอย่างว่าง่ายเพราะกลัวจอห์นจะไม่ชอบที่เธอเรื่องมาก


"อ่ะ!" กีร่าร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อเข้ามานั่งในรถแล้วเห็นหญิงสาวอีกคนกำลังนั่งอยู่ตรงฝั่งข้างคนขับ ดาหลาค่อยๆหันกลับไปมองกีร่าช้าๆพร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจในขณะที่จอห์นเปิดประตูเข้ามานั่งในรถแล้ว


"ผู้หญิงคนนี้ใครคะจอห์น!" กีร่าเอ่ยถามจอห์นด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าไม่พอใจสุดขีด แต่เสียงที่ตอบกลับมาดันไม่ใช่คนที่เธอเอ่ยถาม


"เป็นเมีย! เอากันทุกคืน! บางคืนก็สี่ยก! บางคืนก็เล่นจนสลบ! ไม่ใช่เมียมโนนะ! ทะเบียนสมรสก็มี!"



---------------------------

หลายคนบอกว่าไม่ชอบวาย เวย์เลยเปลี่ยนให้เป็น ช-ญ นะ แนวเรื่องก็กินเด็ก พระเอก 30 นางเอก 19 จะ 20  แต่เรื่องนี้ต่างจากพรากผู้เยาว์โดนสิ้นเชิง และพระเอกก็เป็นเจ้าของไร่องุ่นด้วย นิสัยตัวครก็วางไว้แล้ว เมื่อตอนบ่ายลองเขียนบทนำไปแล้ว จะปั่นต่ออีกสักวันสองวันแล้วค่อยเปิดเรื่องโนะ 😀

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว