facebook-icon

แฟนเพจ เวย์นิส/นิยายรักอีโรติก

EP.10 // ฟ้าหลังฝน

ชื่อตอน : EP.10 // ฟ้าหลังฝน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.5k

ความคิดเห็น : 159

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2560 15:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
EP.10 // ฟ้าหลังฝน
แบบอักษร

EP 10


วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนตอนนี้ดาหลาสามารถออกมาพักฟื้นต่อที่บ้านได้แล้ว เธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเพื่อนรักทั้งสองคน บอกเพียงแค่ว่าป่วยและกลับมาคืนดีกับจอห์นแล้วจึงกลับมาอยู่ด้วยกัน ตอนแรกทรงไทและพาคินดั้นด้นจะมาหาเธอให้ได้เพราะไม่ค่อยเชื่อเท่าไร แต่สุดท้ายดาหลาก็อธิบายให้เพื่อนรักทั้งสองเข้าใจจนได้


"มายืนทำอะไรตรงนี้ครับ" จอห์นเอ่ยถามภรรยาสาวคนสวยหมาดๆที่เพิ่งจดทะเบียนสมรสกันไปเมื่อเช้าโดยมีนิคและนรินดาร่วมเป็นพยานด้วย แต่คาเวียร์กับเมริสายังคงอยู่ที่ออสเตรเลียแต่ก็โทรมาสอบถามอาการของดาหลาบ่อยๆ เพราะนิคเป็นคนรายงานให้ทราบ


"ท้องฟ้าสวยดี" หญิงสาวเอ่ยตอบคนรักด้วยน้ำเสียงเศร้าหมองก่อนจะมองออกไปยังท้องฟ้ากว้างที่บัดนี้เริ่มเปลี่ยนสีไปจากเดิมเนื่องจากพระอาทิตย์กำลังจะลับลาขอบฟ้า 


"คิดอะไรอยู่ครับ คิดถึงเจ้าตัวเล็กหรอ หืม?" จอห์นเดินเข้าไปสวมกอดหญิงสาวที่กำลังยืนเกาะขอบระเบียงไว้จากทางด้านหลัง ดาหลายังต้องอยู่ในสภาวะอ่อนแอแบบนี้อีกสักพัก เธอคงคิดถึงเจ้าตัวเล็กมาก ซึ่งก็ไม่ต่างจากเขานัก


"คิดถึงสิ เขาน่าจะได้อยู่กับเรานะ" พูดบอกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ 


"เขาอยู่กับเราเสมอนะ อยู่ในความทรงจำของเราไง อีกไม่นานก็คงมาหาเราแล้วล่ะ หนูแค่รอเขากลับมาก็พอ พี่เชื่ออย่างนั้น" จอห์นเอ่ยบอกพร้อมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ดาหลาระบายยิ้มออกมาเล็กน้อยแต่ดวงตากลับคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใส 'หากสายลมทำหน้าที่เป็นตัวส่งสารถึงคนไกลได้ ฝากบอกเจ้าตัวเล็กด้วยนะว่าแม่ขอโทษที่ไม่สามารถปกป้องหนูได้ ฝากบอกเขาด้วยว่าไม่ว่านานแค่ไหนก็จะรอวันที่เขากลับมาอีกครั้ง'

"ไปทานข้าวดีกว่าค่ะ ไปครับ" เพราะไม่อยากให้เมียตัวน้อยจมอยู่กับความรู้สึกผิดและคิดถึง จอห์นจึงเอ่ยชวนให้ออกไปทานข้าวด้วยกัน ดาหลาหันตัวกลับมาช้าๆ แล้วซบหน้าลงกับอกแกร่งอย่างต้องการความอบอุ่น 


"หนูรักจอห์นนะ สัญญาอีกได้ไหมว่าจะไม่ทำร้ายตัวเองอีก" จอห์นกดจูบลงที่ขมับบางอย่างรักใคร่ก่อนจะเอ่ยตอบ 


"ถ้าหนูยังอยู่กับพี่ พี่ก็จะไม่ทำครับ" เขาพูดจริงทุกอย่าง หากเธอยังอยู่เขาก็จะไม่ทำอีก แต่ถ้าเธอคิดจะหนีไปเขาคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธออยู่ข้างๆ ตอนที่ดาหลาเห็นรอยแผลเป็นที่ข้อมือของเขาเธอร้องไห้ออกมาอย่างหนักแล้วพร่ำเอ่ยคำขอโทษซ้ำๆ ยิ่งเห็นรอยถูกยิงที่หน้าท้องดาหลาก็ยิ่งสติแตก จอห์นเสียใจที่ทำให้คนรักร้องไห้ แต่ก็ดีใจในเวลาเดียวกันเมื่อเห็นแววตาแห่งความรักของเธอ


"เลิกคุยเรื่องนี้กันดีกว่า ไปทานข้าวโนะ วันนี้มีข้าวผัดปลากระป๋องของโปรดหนูด้วยนะ" เอ่ยบอกไปอย่างตัดบท 


"อุ้มสิ เดินไม่ไหว" ดาหลาเงยหน้าบอกด้วยรอยยิ้มน่ารักตรงมุมปาก จอห์นหัวเราะออกมาเล็กน้อยอย่างนึกเอ็นดูก่อนจะย่อตัวลงช้อนตัวหญิงสาวขึ้นในท่าเจ้าสาวเพื่อเดินออกไปทานข้าว


"ฮึบ! ต้องป้อนไหมคะ" เมื่อวางคนตัวเล็กตรงเก้าอี้แล้วจอห์นจึงเอ่ยแซ่วเล่นๆ แต่ดาหลากลับพยักหน้ารับพร้อมฉีกยิ้มกว้างอย่างเรียกร้อง จอห์นยิ้มให้แบบขำๆแล้วยกตัวเธอขึ้นอีกครั้งเพื่อนั่งลงแทนที่ และให้เธอนั่งบนตักแทน 


"ถ้าหนูไม่ทิ้งจอห์นไป หนูก็คงไม่รู้ว่ามีผู้ชายคนนึงที่รักหนูมากมายขนาดนี้" คำพูดและน้ำเสียงออดอ้อนจากปากหญิงสาวทำเอามือหนาที่กำลังจะจับช้อนตักข้าวหยุดชะงัก ดาหลาเอียงหน้ากลับมามองคนรักด้วยสายตาสื่อความหมาย ก่อนจะก้มหน้าลงจูบที่ริมฝีปากหนาเบาๆ


"อืมมม~" จอห์นครางออกมาเบาๆด้วยหัวใจพองโตเมื่อปลายลิ้นเรียวตวัดเลียที่กลีบปากล่าง ก่อนจะค่อยๆสอดเข้ามาในโพรงปากเมื่อเขาเปิดทางให้ สัมผัสที่คิดถึงและโหยหาทำให้จอห์นตวัดลิ้นกลับอย่างไม่ลังเล จูบที่มีเพียงความรักเป็นตัวขับเคลื่อนมันช่างหอมหวานและละมุนยิ่งนัก สองปลายลิ้นต่างขนาดตวัดเกี่ยวรัดกันอย่างเร้าร้อนและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกมากมายถูกถ่ายทอดออกมาผ่านทางปลายลิ้นสากที่พันเกี่ยวกันมั่วไปหมด ทั้งคู่ดูดดื่มสัมผัสของกันและกันสักพักใหญ่ๆจนจอห์นเป็นฝ่ายผละออกเองเพราะอารมณ์ดิบในกายเริ่มจะตื่นแล้ว


"น่ารักแบบนี้เดี๋ยวก็โดนหรอก" แม้จะพูดหยอกล้อไปเช่นนั้นแต่จอห์นก็ไม่ทำหรอก ตลอดหนึ่งสัปดาห์กว่าๆที่เธอนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ยอมรับเลยว่ามีอารมณ์มากเมื่อยามเห็นเธอออดอ้อน แต่ทางออกของจอห์นก็คงเป็นแม่นางทั้งห้านั่นล่ะ เพราะตัวเล็กของเขายังไม่หายดี และจอห์นไม่อยากเสี่ยง


"รออีกหน่อยนะ เดี๋ยวจะยอมให้จอห์นได้เล่นบทมิสเตอร์เกรย์ต่อ" 


"หืม?" จอห์นขมวดคิ้วยุ่งเมื่อไม่รู้ว่าไอ้ที่เธอพูดถึงนั่นมันใคร ดาหลามองใบหน้ายุ่งของคนรักอย่างนึกขำก่อนจะเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม 


"สามีหนูเอง รวยมากเลยนะ รุนแรงมากด้วย คล้ายๆพวกจิตไม่สมประกอบน่ะ ขอบบังคับคนอื่น แต่ก็มีเรื่องดีอยู่บ้าง ที่สำคัญคือซาดิสม์มากอะ" เป็นอีกครั้งที่จอห์นได้แต่นั่งทำตาปริบๆ ไอ้ที่บอกว่าสามีเนี้ยคงจะเป็นนักแสดงหรือใครสักคนที่เธอชื่นชอบ แต่ไอ้อย่างหลังที่ว่ามาเนี้ย....เขารึเปล่า? หรือไอ้เกรย์(?)


"ป้อนสิป้อน~" เสียงเด็กงอแงเรียกขึ้นดึงสติของจอห์นที่เริ่มคิดไปไกลให้กลับมา ก่อนจะค่อยๆตักข้าวป้อนยัยหนูตัวเล็ก(?)คำต่อคำ ยังไงซะเธอก็ไม่ได้ว่าเขาหรอก จอห์นคิดเช่นนั้น 


"อิ่มไหมคะ เอาเพิ่มไหม" จอห์นเอ่ยถามเด็กน้อยขี้งอแงที่นอนซบอยู่บนบ่าแกร่งหลังจากทานข้าวหมดจานแล้ว ดาหลาพยักหน้ารับเบาๆแต่ยังไม่คลายมือที่กอดลำคอหนาไว้ ชายหนุ่มยิ้มออกมาเล็กน้อยให้กับความกินเก่งของคนที่กอดเขาไว้แน่น ก่อนจะเลื่อนจานข้าวของตัวเองมาแทนที่จานเก่าที่หมดไปเพื่อป้อนหญิงสาวต่อ


"มากินข้าวครับ จะได้ดื่มนมนอน"


"หนูไม่ใช่เด็กนะ!"



----------------------------- 

มาแล้วๆๆๆๆ ขอโทษที่มาช้านะคะ ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ 😂 คู่นี้ยังอีกหลายตอนนะเออ อย่าลืมว่าพี่รหัสสุดหล่อมันยังอยู่ 55555555555555




ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว