facebook-icon

กาสะลอง นักเขียนนิยายอีโรติก

ตอนที่ 8 สวยขนาดนี้... ไม่ยอมช่วยก็เกินไป (พรานหื่น)

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 สวยขนาดนี้... ไม่ยอมช่วยก็เกินไป (พรานหื่น)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2560 17:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 สวยขนาดนี้... ไม่ยอมช่วยก็เกินไป (พรานหื่น)
แบบอักษร

 เปลวนัดหมายเพียงสั้นๆ จากนั้นจึงกดตัดสายเพราะไม่อยากรบกวนเวลาสำราญของเพื่อนมากไปกว่านั้น

เกริ่นเอาไว้เพียงคร่าวๆ เพราะรู้ดีว่ารุ่งขึ้นต้องหารือในรายละเอียดกันอีกยาว

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้เปลวไม่อยากปฏิเสธงานนี้ แม้จะยังไม่อาจยอมรับได้สนิทใจถึงเหตุผลบางอย่างที่เกิดขึ้นอย่างแปลกประหลาด แต่ก็โกหกตัวเองไม่ได้ว่าอาจเป็นเพราะดวงตาใสๆ เป็นเพราะใบหน้าหวานๆ เป็นเพราะพวงแก้มแดงระเรื่อและริมฝีปากสีชมพูอิ่มเต็ม น่าจูบ ของสาวน้อยเปี่ยมเสน่ห์คนนี้ที่มาว่าจ้าง  

เพราะเปลวรู้ดีว่าการที่ตนตัดสินใจรับงานนี้…นอกจากเงินค่าจ้างที่งดงาม เปลวยังรวมเอาความสะสวย เปี่ยมเสน่ห์ของหญิงสาวผู้ว่าจ้างไว้ในเหตุผลที่ทำให้เขาตัดสินใจรับงานใหญ่ชิ้นนี้

ครู่ใหญ่ๆผ่านไป หลังจากเปลววางสายสนทนากับเพื่อนรักที่ชื่อทรงกลด หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาโรเล็กซ์เรือนทองอร่ามที่ข้อมือของตน เมื่อได้ยินเสียงลมกรรโชกแรง เสียงกิ่งไม้เสียดสีกับชายคาบ้านที่ด้านนอก กิ่งของมันโยกโยน ครูดไปมาเป็นจังหวะกับขอบกระเบื้องหลังตา

ดวงโคมเรืองๆที่สาดแสงเหนือเพดาลสูง ส่ายสั่นเบาๆ กระแสลมที่มีการเคลื่อนไหว เตือนว่าเมฆฝนที่ตั้งเค้าทะมึนอยู่เมื่อตอนหัวค่ำ คงกำลังลอยเรี่ยต่ำลงมาช้าๆ

เสียงลมที่กรรโชกแรงขึ้นทุกที ราวจะบอกว่าฝนกำลังจะกลั่นเม็ดลงมาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

สายตาของหญิงสาวเผลอสำรวจเข้าไปในบ้านของเปลว ผ่านโต๊ะทำงาน ชั้นวางที่มีหนังสือเล่มใหญ่ตั้งเรียงเอาไว้จนแทบไม่เหลือที่ว่าง ที่ผนังมีแผนที่เก่าแผ่นใหญ่ประดับเอาไว้ บนโต๊ะทำงานมีลูกโลกกลมๆตั้งอยู่ เดาว่าเขาคงมีความรู้ด้านภูมิศาสตร์อยู่ไม่น้อย ที่ผนังอีกด้านมีกล้องส่องทางไกลแขวนเอาไว้

ใกล้ๆกับหมวกสีน้ำตาลเข้มปีกกว้าง ตรงกึ่งกลางของผนัง มีรูปถ่ายขาวดำของชายคนหนึ่งซึ่งมีเค้าโครงหน้าหล่อเหลา  เป็นฝรั่ง เดาว่าน่าจะเป็นรูปของบิดาของเขา หรือไม่ก็ญาติที่ต้องมีเชื้อสายใกล้ชิด เพราะใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเปลวจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นพิมพ์เดียวกัน

แม้จะยังไม่รู้ชัดว่านายเปลวคนนี้…แท้จริงแล้วมีอาชีพอะไร หากหญิงสาวก็รู้สึกได้ถึงแง่มุมชีวิตและทัศนคติที่มีต่อธรรมชาติและสัตว์ป่าของเขา

พริมเห็นจริงอย่างที่ลุงวิทยาบอกว่านายเปลวคนนี้ไม่เหมือนใคร คนคิดว่าเขาเป็นพราน แต่ความจริงเขาเป็นคนที่คอยปกป้องผืนไพรและสัตว์ป่า

‘ ถ้าจะตั้งฉายาให้เปลวว่า ‘พรานผู้อนุรักษ์’ คำนี้คงเหมาะกับเขา แต่แววตาที่เขาลอบชำเลืองมองหล่อนแต่ละครั้ง มันมีประกายความร้อนแรงบางอย่างแอบแฝงเอาไว้ ไม่แน่ว่านอกจากฉายาพรานผู้อนุรักษ์ เขาอาจจะควบตำแหน่ง ‘พรานนักรัก’ เอาไว้ก็ได้…ใครจะรู้’ หญิงสาวคิดในใจ

ดวงตาหวาน จ้องจับไปที่ใบหน้าหล่อเหลาครึ้มเคราของเปลวเหมือนจะกล่าวอำลา ในจังหวะที่สายฟ้าปลาบลงมา แสงวาบของมันช่วยลบเงาจากเสี้ยวหน้าบางส่วนของชายหนุ่มที่ซ่อนเอาไว้จากแสงไฟเพดาน แลเห็นรูปหน้าหล่อเหลาของเขาชัดเจนเต็มสองตา

                “พรุ่งนี้ฉันจะกลับมาพร้อมกับสัญญาว่าจ้าง…เอ่อ ว่าแต่คุณจะเรียกค่าแรงเท่าไรคะ?”

เธอลืมไปว่าเขายังไม่ได้ตกลงเรื่องค่าจ้างกับเธอ

                “เรียกว่าค่าเสี่ยงตายจะดีกว่า”

เปลวกล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลก

“…..”

หญิงสาวไม่ได้กล่าวอะไร นอกจากรอฟังคำตอบจากปากของเขา

                “สามแสนขาดตัว จ่ายก่อนห้าสิบเปอร์เซ็นต์ อีกครึ่งที่เหลือ…เอาไว้จ่ายหลังจากเสร็จงาน” เปลวคิดว่ามันเป็นราคาที่ยุติธรรมที่สุด เพราะรู้ดีว่าอีกครึ่งที่เหลือนั้น…ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเอาชีวิตรอดกลับมารับ

                “ได้ค่ะ”

พริมตอบตกลงอย่างว่าง่าย

เมื่อไม่มีการต่อรองใดๆจากเธอ เปลวจึงกลับมาฉุกคิดว่าเขาหน้าเลือดไปไหม ความจริงถ้าเธอจะต่อรอง เขาก็ยินดีจะลดให้

“ไม่มากเกินไปใช่ไหมครับ? และคุณจะไม่ต่อสักคำเชียวหรือ”

ชายหนุ่มนึกสงสัย

ทว่าหญิงสาวรู้สึกว่าเขากำลังหยั่งลึกใจเธอ

“ในเมื่อคุณบอกว่างานนี้ยาก ฉันถือว่าคุณได้ตีราคาชีวิตของคุณออกมาแล้ว ที่ฉันไม่ต่อรอง…เพราะเคารพในการตัดสินใจของคุณ” พริมกล่าวได้น่าคิด

เปลวฆวัจน์ถึงกับอึ้ง

“ปัดโธ่! ถ้ารู้ก่อนหน้าว่าคุณคิดอย่างนี้ เรียกสักล้านก็น่าจะดี เพราะชีวิตผมน่าจะมีค่ามากกว่านั้น”

เขาแกล้งกล่าวด้วยน้ำเสียงเสียดาย ทั้งที่ตัวตนแท้จริงของเขา ไม่ใช่คนที่เห็นเงินเป็นพระเจ้าเหมือนคนอื่นๆ

เปลวรู้ดีว่าเขาปรารถนาสิ่งซึ่งสูงกว่าเงิน ซึ่งมันอาจจะหมายถึงชีวิตที่เรียบง่าย พอเพียง หรือเรียกรวมๆว่า ‘ความสุข’ นั่นเอง ซึ่งความสุขในแบบของเขา…อาจจะไม่ต้องบันดาลด้วยเงินเสมอไป

เงินสามแสนที่เปลวเรียก จะถูกแบ่งเป็นสัดส่วนอย่างยุติธรรม ระหว่างตนและสหายที่ชื่อทรงกลด ลดหลั่นลงไปตามสัดส่วนสำหรับกะเหรี่ยงพื้นเมืองอีกสามคน ซึ่งเปลวตั้งใจจะไปว่าจ้างด้วยตนเองในวันรุ่งขึ้น

(ฝากอีบุ๊คเรื่องใหม่ด้วยนะครับ)

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=53085

#

#

#

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=53085

 

#

 

# 

(ฝากอีบุ๊คเรื่องล่าสุดด้วยนะครับ)

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=52654

 

#

https://www.mebmarket.com/ebook-52553-%E0%B8%9A%E0%B8%AD%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B8%94%E0%B8%9B%E0%B8%B7%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B8%B8

#

https://www.mebmarket.com/index.php?action=Bo

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว