facebook-icon

กาสะลอง นักเขียนนิยายอีโรติก

ตอนที่ 4 ตามหาเขาคนนั้น... ?

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ตามหาเขาคนนั้น... ?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2560 11:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ตามหาเขาคนนั้น... ?
แบบอักษร

ครู่เดียว รถจี๊บวิลลี่ เครื่องยนต์ดีเซล  LD20 สีเขียวเทา ขับเคลื่อนสี่ล้อ ของคุณพิทยา ก็วาดวงเลี้ยวออกมาจากชะง่อนผาที่พาหญิงสาวไปหยุดยืนมองผืนป่าเบื้องล่าง ดอกยางหยาบใหญ่จากซุ้มล้อที่ยกสูง ตะกุยถนนที่ราดโรยเอาไว้ด้วยก้อนกรวดหลวมๆจนเศษหินและใบหญ้าขาดวิ่น กระเด็นไปตามแรงเหวี่ยงจากวงล้อ  

แม้เส้นทางจะเต็มไปด้วยหลุมบ่อ และโค้งเขาที่คดเคี้ยวน่าหวาดเสียว แต่สำหรับคนที่ใช้ชีวิตคลุกคลีอยู่กับป่ามากว่าค่อนชีวิต ด้วยหน้าที่การงานที่ทำให้ต้องวนเวียนอยู่กับสาละวิน ก็ทำให้ชายวัยกลางคนสามารถบังคับพาหนะได้อย่างแคล่วคล่อง ทะลุปรุโปร่งกับเส้นทาง กระทั่งพาหญิงสาวที่บากบั่นมาขอความช่วยเหลือ ลงจากดอยแม่สะเรียง สู่พื้นราบเบื้องล่างได้อย่างปลอดภัย

หลังจากใช้เวลานั่งคุยกันอีกพักใหญ่ คุณพิทยาก็เดินมาส่งหญิงสาวที่หน้าประตูบ้าน

“เอานามบัตรใบนี้ไป”

ก่อนจากกันวันนั้น ลุงพิทยาควักกระเป๋าสตางค์ออกมา ค้นเจอนามบัตรใบหนึ่ง เก่าซีดจนมุมทั้งสี่ด้านของมันแหว่งวิ่น เพราะเบียดยัดอยู่ในกระเป๋าสตางค์มานาน

นามบัตรซึ่งชายหนุ่มชื่อเปลวเคยให้ไว้เมื่อนานมาแล้ว

“ขอบคุณค่ะคุณลุง”

หญิงสาวเอื้อมมือรับด้วยรอยยิ้มรื่น แววตาฉายประกายความหวังขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าของชานนท์ผู้เป็นพี่ชายผุดพรายขึ้นในมโนภาพที่เกือบเลือนลางสิ้นหวังกับสุสานสาละวินที่ฟังดูแล้วชวนให้ขนลุกขนพอง

“เขาอาจจะไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นๆ” คุณพิทยาอมยิ้ม เมื่อกล่าวถึงเปลว

“ไม่เหมือนยังไงคะ?” หญิงสาวช้อนใบหน้าชดช้อยขึ้นถาม

“นายเปลวคนนี้ค่อนข้างเก็บตัว มีความเป็นตัวเองสูง ไม่ค่อยชอบสังคม รักความสันโดด  เป็นคนมุทะลุดุดัน ใจนักเลง ขวานผ่าซาก อาจจะเข้าใจยากในบางครั้ง แต่ลุงรับรองว่าปากมันตรงกับใจ และที่สำคัญ…จิตใจมันกว้างเหมือนผืนป่า มันเป็นพรานก็จริง...แต่รับรองว่ามันไม่เหมือนกับพรานคนอื่นๆที่หนุเคยได้ยิน และที่สำคัญ...ความรอบรู้เรื่องป่าและหัวใจที่กล้าหาญของผู้ชายคนนี้ จะพาหนูบุกบั่นไปถึงสุสานสาละวินได้”

ลุงพิทยากล่าวอย่างคนที่รู้จัก…และรู้จริงเกี่ยวกับนายเปลวฆวัจน์คนนี้

แต่ยังมีอีกอย่างที่คุณพิทยาลืมบอกกับหลานสาว ถึงนิสัยของนายเปลวคนนี้ ก็คือความเจ้าชู้  

“คุณลุงมั่นใจนะคะ…ว่านายเปลวคนนี้ จะนำทางคณะค้นหาเข้าไปถึงสุสานสาละวินได้”

หญิงสาวถาม น้ำเสียงนั้นต้องการคำยืนยันให้มั่นใจ

“ลุงมั่นใจว่านายเปลวคนนี้…จะพาคณะค้นหาไปถึง……”

คุณพิทยากล่าวด้วยน้ำเสียงเชื่อมั่น  ทว่าทิ้งบางประโคยที่ไม่ควรจะกล่าวออกมาเอาไว้เบื้องหลัง

ประโยคที่ว่า ‘ไปถึงก็จริง...แต่จะได้กลับออกมาหรือไม่ นั่นก็สุดแท้แต่โชคชะตาจะลิขิต’ แต่คุณพิทยาก็ไม่ได้กล่าวประโยคนี้ออกมา เพราะเกรงว่าจะพาลทำให้หญิงสาวที่แววตาวาวโรจน์เพราะเห็นความหวังรางๆ ต้องดับวูบสิ้นหวัง กับความพยายามที่จะติดตามหาพี่ชายร่วมสายเลือด

“นายเปลวคนนี้…จะรับงานใช่ไหมคะ?”

หญิงสาวถามอีก เมื่อยังไม่สิ้นสงสัย

“ข้อนั้นหนูต้องพยายาม” ชายวัยกลางคนกล่าว หากสีหน้าและแววตาก็ไม่ได้แสดงความหนักใจออกมาแต่อย่างใด เพราะอย่างน้อย ก็ยังเชื่อในมิตรภาพเก่าๆระหว่างตนกับชายหนุ่มรุ่นลูกคนนี้

บ่ายของวันนั้น หลังจากได้ข้อมูลเบื้องต้นจากคุณพิทยา เกี่ยวกับผู้ชายที่ชื่อเปลว หรือ ‘เปลวฆวัจน์’ ว่าปัจจุบันอาศัยอยู่ที่เชียงใหม่

จากนั้นพริมก็ลาลุงพิทยากลับในเย็นวันเดียวกันนั้น บึ่งรถออกจากอำเภอแม่สะเรียงของจังหวัดแม่ฮ่องสอน ลัดเลี้ยวข้ามเนินเขาคดเคี้ยวลูกแล้วลูกเล่า มุ่งสู่ตัวเมืองเชียงใหม่ในทันที

จังหวัดเชียงใหม่

หญิงสาวกลับลงมาจากดอย ถึงพื้นราบก็เป็นเวลาโพล้เพล้  พระอาทิตย์ดวงกลมโตเรี่ยต่ำลงเกือบแตะสันดอย ย้อมแสงสีส้มแดงไปทั่วผืนฟ้าด้านทิศตะวันตก ค่อยๆลดดวงลงทีละน้อยๆ ดูเชื่องช้า แช่มช้อยเป็นฉากหลัง ระหว่างที่หญิงสาวกำลังขับรถแล่นลงมาสู่พื้นราบ   

เกือบห้าชั่วโมงของการเดินทาง เมื่อเข้าสู่ถนนสายหลักซึ่งมุ่งสู่นครพิงค์ หญิงสาววาดวงเลี้ยว พารถแกรนด์เชอโรกีสีเทาดำเข้าจอดยังที่จอดรถของโรงแรมที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในตัวเมืองเชียงใหม่ ก่อนจะพาร่างกายอันเมื่อยขบ แทบสลบไสล ก้าวออกจากรถอย่างอ่อนล้า

จากนั้นก็เข้าสู่ที่พักซึ่งได้โทรมาจองเอาไว้ล่วงหน้า  เช็คอินกับพนักงานสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่หน้าเคาน์เตอร์ เพียงชั่วอึดใจก็รับกุญแจ รี่จากไปเข้าที่พักในทันที

                ภายในห้องพักของโรงแรม

เมื่อเสร็จจากอาบน้ำและแต่งตัว หญิงสาวหันไปสำรวจตัวเองที่หน้ากระจกบานใหญ่เพียงครู่ ก่อนจะควักนามบัตรที่คุณลุงพิทยาให้มา พลิกนามบัตรเก่าๆใบนั้นขึ้นดูช้าๆ กวาดสายตาไปตามตัวอักษร สะกดคำว่า  ‘เปลวฆวัจน์  ไพรรำพึง’ อยู่ในใจ คิดเรื่อยเปื่อยไปว่าคนอะไร…นานสกุลออกจะเชยๆ เหมือนพระเอกลิเก

ใคร่ครวญไม่นาน

หญิงสาวก็ตัดสินใจออกไปตามหาที่อยู่ของนายเปลวฆวัจน์ในทันที เพราะตระหนักดีว่าความเป็นความตายของชานนท์ผู้เป็นพี่ชาย ไม่ใช่เรื่องที่รอได้

ความเป็นความตายของเขา…อาจขึ้นอยู่กับความพยายามของเธอ

ทว่าข้อมูลที่ไม่ครบถ้วนในนามบัตรใบนั้น ก็ทำให้หญิงสาวบ่นอุบ

แอบตัดพ้อ รำพึงในใจอย่างอารมณ์เสีย กำนามบัตรใบนั้นเอาไว้แน่น ก่อนจะก้าวออกจากห้องพักเพื่อไปตามหาเจ้าของนามบัตร

 ‘พิลึกคน! นามบัตรบ้าบอใบนี้ เบอร์โทรก็ไม่มี...มีแค่ที่อยู่กับชื่อของนายให้ฉันต้องบุกบั่นไปหา นี่ถ้าไม่ใช่เพราะคุณลุงพิทยาเป็นคนแนะนำมา ฉันไม่มีวันจะดั้นด้นไปตามหานายเด็ดขาด…นายเปลวฆวัจน์’

(ฝากอีบุ๊คด้วยนะครับ) 

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=53085

#

#

#

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=53085

 

#

 

# 

(ฝากอีบุ๊คเรื่องล่าสุดด้วยนะครับ)

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=52654

 

#

https://www.mebmarket.com/ebook-52553-%E0%B8%9A%E0%B8%AD%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B8%94%E0%B8%9B%E0%B8%B7%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B8%B8

#

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=52654

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว