email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 32.2 บังเอิญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 89

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2565 20:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
32.2 บังเอิญ
แบบอักษร

“แค่ช่วงแรก ๆ น่ะค่ะ ทุกคนคงรู้เรื่องของคุณพ่อษาใช่ไหม ตอนแรกษาก็คิดว่าเพราะเรื่องนั้นษาเลยไม่เป็นที่ยอมรับของเพื่อนร่วมงาน แต่ษาเพิ่งมาเข้าใจทีหลังว่าต่อให้ประวัติเราขาวสะอาดแต่ทำตัวแปลกแยกจากคนอื่นเขาก็ไม่ชอบอยู่ดี แต่ตอนนี้ษาไม่ใส่ใจละ แค่ตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ” 

“น้องษาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ นะคะ แต่เป็นไปในทางที่ดีขึ้น พี่หวานรู้อยู่แล้วว่าแท้จริงน้องษาเป็นคนดี ไม่เสียแรงที่พี่หวานกับแจมรักน้องษาไม่ว่าน้องษาจะอยู่ในเวอร์ชันไหนก็ตาม” 

“ขอบคุณนะคะพี่น้ำหวาน แจม ษาขอบคุณจากใจจริง ๆ ที่ทุกคนดีกับษาขนาดนี้ ทั้งที่ษาไม่ควรได้รับมันด้วยซ้ำ” เธอบอกอย่างซึ้งใจพลันน้ำตาก็เริ่มคลอหน่วย 

“ถ้าเบื่องานเบื่อคนที่นั่นพี่ษามาช่วยแจมดูแลร้านไหมคะ แต่บอกไว้ก่อนว่าเงินเดือนอาจจะไม่ได้ถึงครึ่งของบริษัทเดิม แต่มีความรักให้เต็มร้อยนะคะ” 

จบประโยคที่แสนอบอุ่นของแจม บ่อน้ำตาของรษาก็แตกทะลักออกมาทันที ในชีวิตนี้เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะได้รับความรักจากใครอย่างจริงใจนอกจากพ่อของเธอและสายหยุด แต่แล้วนวัฒน์ก็เข้ามาและมอบความรักแสนหวานให้ซึ่งเธอคิดว่ามันเพียงพอแล้วสำหรับชีวิตที่สิ้นหวังนี้ จนวันนี้เธอก็ได้รับความรักเพิ่มขึ้นมาอีกจากคนที่คิดว่าจะไม่มีวันให้อภัยในสิ่งที่เธอเคยทำ เธอจึงได้รู้ว่าชีวิตตัวเองนั้นสวยงามแค่ไหนและใครที่เธอควรจะให้ความสำคัญต่อจากนี้บ้าง

“พี่ษาร้องไห้ทำไม แจมพูดอะไรไม่ดีหรือเปล่า โอ๋...ไม่ร้องนะ แจมไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้พี่ษาเสียใจเลยนะ” แจมเดินเข้ามาปลอบคนที่ร้องไห้จนตัวสั่น ซึ่งตอนนี้โต๊ะอื่น ๆ ก็เริ่มหันมาสนใจพวกเธอกันแล้ว

“เปล่า พี่ซึ้งใจที่ทุกคนรักพี่มากขนาดนี้” เธอพูดไปสะอื้นไปจนสักพักเธอก็หยุดร้องไห้ไปเอง แล้วสถานการณ์ก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

“ขอโทษที่ทำให้อายนะ ปกติษาไม่ใช่คนขี้แยแบบนี้หรอก” รษาอธิบาย เพราะครั้งนี้เธอซึ้งใจจนอดไม่ไหวถึงได้ร้องไห้ออกมา 

“ไม่เป็นไรค่ะแจมเข้าใจ ที่ผ่านมาพี่ษาน่าจะเจอเรื่องหนักหนามาพอสมควรสินะ แต่ไม่เป็นไรตอนนี้พี่มีพวกเราแล้วและเราก็จะคอยซัปพอร์ตพี่ษาเสมอนะคะ” 

“ขอบคุณนะ” หญิงสาวบอกอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องสำคัญให้เพื่อน ๆ ฟัง เพราะเพื่อนไม่จำเป็นต้องมีความลับอะไรต่อกันอีก “แต่ษาวางแผนอนาคตตัวเองไว้แล้วละ อีกไม่นานษาคงกลับไปเริ่มต้นใหม่ที่อังกฤษ ษามีความฝันที่ยิ่งใหญ่ซึ่งทุกคนก็น่าจะรู้ว่าคืออะไรใช่ไหมคะ ษาอยากทำมันให้สำเร็จสักที” เธอบอกอย่างมุ่งมั่น และใช่ ก่อนหน้านี้เธอตั้งใจไว้ว่าถ้าเรื่องทุกอย่างจบลงเธอจะกลับไปสานต่องานออกแบบที่อังกฤษและเริ่มต้นสร้างแบรนด์ของตัวเอง มันเป็นความฝันของเธอก่อนที่จะมาเจอนวัฒน์ด้วยซ้ำ ซึ่งตอนนี้ทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิมเพียงแค่อนาคตของเธอมีเขาเพิ่มเข้ามาก็เท่านั้น และเธอก็หวังว่าเขาจะเข้าใจในสิ่งที่เธอตัดสินใจที่จะทำด้วย

แน่นอนว่าเธอไม่ได้คิดจะทิ้งนวัฒน์ไป แต่เธอแค่อยากทำในสิ่งที่เธอฝันไว้ให้สำเร็จเพื่อตัวเธอเอง และที่สำคัญคือเพื่อคนที่รักเธอมากที่สุดอย่างไกรภพ...พ่อผู้ล่วงลับของเธอ

“แน่นอน พวกเรารู้และจะคอยสนับสนุนษาทุกเรื่องไม่ว่าษาจะทำอะไร และพี่ก็ขออวยพรให้ษาทำมันให้สำเร็จนะ” น้ำหวานว่าพลางวางมือบนมือเล็กอย่างให้กำลังใจ

“แล้วนี่พี่ษามีแฟนหรือยังคะ หรือว่ามีแฟนรอที่อังกฤษอยู่แล้ว” แจมถามเพราะความอยากรู้ ตั้งแต่ทำงานกับรษามาเธอก็เห็นแค่พีระที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าเป็นว่าที่คู่หมั้นของเจ้านายสาวในตอนนั้นมาให้เห็นหน้าคาดตา แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็ไม่ได้ลงเอยกัน

“อืม...พี่มีคนที่พี่รักอยู่ที่นี่แล้ว และพี่ก็คิดว่าเขาคือคนที่พี่อยากอยู่ด้วยไปทั้งชีวิต” เธอพูดไปเขินไปจนสองสาวเห็นแล้วก็อดเอ็นดูไม่ได้ ดูท่าคนนี้คงจะทำให้รษารู้จักคำว่า ‘รัก’ จริง ๆ สักที

“ยินดีด้วยนะคะพี่ษา เขาจะไปกับพี่ด้วยใช่ไหมเพราะพี่คงต้องไปอยู่ที่นั่นนานเลย” แจมพูดจี้ใจดำคนฟังเข้าอย่างจัง หญิงสาวนิ่งคิดเพราะเธอเองก็กังวลกับเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

“พี่ยังไม่คุยกับเขาหรอก อีกอย่างเขามีงานของเขาและอีกไม่นานเขาก็คงกลับไปบริหารงานต่อที่อเมริกา” 

“อ้าว แล้วแบบนี้พี่ษาจะทำยังไงละคะ อเมริกากับยุโรปไม่ใช่ใกล้ ๆ เลย” แจมเสริม

"พี่ยังไม่ได้คุยเรื่องนี้กับเขาจริงจัง เราต่างก็งานยุ่งกันทั้งคู่พี่ไม่อยากเอาเรื่องเครียดไปใส่เพิ่ม" รษาบอกเหตุผล ซึ่งความจริงเธอเองก็กลัวว่านวัฒน์จะไม่เข้าใจที่เธอตัดสินใจแบบนี้ และกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิดว่าเธอไม่เลือกเขาเพราะนวัฒน์เคยมีอดีตที่ไม่ดีนักกับความสัมพันธ์ระยะไกล และไม่แปลกที่เขาจะกลัวว่าเรื่องของเรามันจะจบลงอย่างที่ผ่านมา

“พี่ว่าเรื่องแบบนี้ษาน่าจะต้องคุยเป็นเรื่องเป็นราวนะ จะได้ช่วยกันแก้ปัญหา คนรักกันถ้าต้องอยู่ไกลกันความสัมพันธ์มันต้องมีสั่นคลอนบ้างละ พี่รู้ว่าษารักเขามากดูจากแววตาเวลาที่ษาพูดถึงเขา พี่อยากเห็นษามีความสุขนะ” น้ำหวานแนะนำด้วยความเป็นผู้ใหญ่ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อน รษาเองก็กังวลเรื่องนี้อยู่เหมือนกันถึงได้ตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้อดีตเพื่อนร่วมงานฟัง

“ค่ะ ษาจะหาจังหวะคุยดู ขอบคุณนะคะพี่น้ำหวาน แจม เดี๋ยวษาคงต้องกลับแล้วละ” เธอบอกก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋าแล้วยกมือเรียกพนักงานเตรียมจะจ่ายเงิน

“ไม่เป็นไร มื้อนี้พี่เลี้ยงเอง” น้ำหวานยกมือห้าม 

“ไม่เป็นไรค่ะ นาน ๆ เจอกันทีษาเองก็อยากตอบแทนพี่น้ำหวานกับแจมบ้าง” 

“อย่าขัดศรัทธาคนแก่สิจ๊ะ พี่อยากเลี้ยงในโอกาสลาออกจากงาน ถือว่าพี่ขอเถอะ” น้ำหวานบอกพลางทำท่าทางน่าสงสาร หญิงสาวหัวเราะกับความเล่นใหญ่ของสาวรุ่นพี่ก่อนจะพยักหน้าแล้วเก็บเงินเข้าในกระเป๋าตามเดิม

“วันนี้โชคดีอะไรอย่างนี้นะ มีแต่คนแย่งกันเลี้ยง แต่ถ้าวันไหนพี่ษาอยากเลี้ยงบอกแจมนะ แจมยินดี” แจมบอกอย่างติดตลก

“แหม...ได้ทีเอาใหญ่แล้วนะยัยแจม” น้ำหวานแซว

“จ้า ๆ” รษายิ้มรับก่อนที่ทั้งหมดจะแยกย้ายกันที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนั้นในเวลาต่อมา

รษาตรงกลับบ้านทันทีเพราะเธอออกมานานแล้ว แต่ขณะในกำลังรอรถที่หน้าห้างฯ ก็มีรถยุโรปสีดำขลับขับมาจอดเทียบฟุตบาทตรงหน้าที่เธอยืนอยู่ เมื่อคนขับลดกระจกลงเธอก็ถึงกับทำสีหน้าไม่ถูกเลยทีเดียวเมื่อเห็นว่าเขาคือใคร

“สวัสดีครับคุณรษา จะไปไหนครับเนี่ย” เป็นทิวาที่นั่งอยู่ในรถคันนั้น เขากำลังจะไปทำ ‘ธุระบางอย่าง’ แต่สายตากลับมองมาเจอหญิงสาวที่สวยสะดุดตาเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน แม้วันนี้เธอจะแต่งตัวแปลกตาไปหน่อยเขาก็ยังจำเธอได้แม่น

“เอ่อ...ษากำลังจะกลับบ้านค่ะ คุณทิวาละคะ” เธอถามกลับ หวังเหลือเกินว่าที่ที่เขาจะไปจะไม่ใช่ทางเดียวกัน

“บ้านคุณรษาอยู่ที่ไหนครับ เผื่อผมผ่านทางนั้นจะได้ไปด้วยกัน” เขาไม่ตอบแต่กลับถามเธอกลับ และถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้ไปทางเดียวกันเขาก็ตั้งใจจะไปส่งเธออยู่ดี ส่วน 'เรื่องอื่น' ก็เอาไว้ก่อน ให้รู้จักรอเสียบ้างจะได้ไม่เสียนิสัย

“คอนโดแถวสาทรค่ะ” เธอตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะคิดว่ายังไงเขาก็คงไม่น่าจะผ่านไปย่านที่รถติดขนาดนั้นตอนนี้แน่ ๆ 

“โห...ทางเดียวกันเลยครับ มาครับเดี๋ยวผมไปส่ง” โดยไม่รอคำตอบ ชายหนุ่มกระตือรือร้นลงมาเปิดประตูให้เธออย่างแข็งขัน หญิงสาวทำหน้าลำบากใจแต่ก็ยอมขึ้นรถไปกับเขาแต่โดยดี เธอคิดเอาไว้ว่าจะให้ทิวาไปส่งที่คอนโดเจสสิก้าแทนเพราะอยู่ไม่ไกลจากคอนโดของนวัฒน์มากนัก จากนั้นค่อยนั่งแท็กซี่กลับมาเขาจะได้ไม่สงสัย

“ขอบคุณนะคะ” 

“ด้วยความยินดีครับ” 

ทั้งสองนั่นรถมาด้วยกันโดยที่ชายหนุ่มเป็นฝ่ายชวนคุยเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งเธอเองก็รู้สึกว่าทิวาก็เป็นคนที่น่าคบหาเป็นเพื่อนคนหนึ่งเพราะเขาคุยสนุกและดูไม่มีพิษมีภัย แถมบางครั้งก็ยังทำให้เธอยิ้มไปกับมุกฝืด ๆ ของเขาได้อีก ไม่น่าล่ะนวัฒน์ถึงสนิทกับทิวามากที่สุด เพราะเขาคงเป็นสีสันให้กับชีวิตสีเทา ๆ ของนวัฒน์ได้ไม่น้อย ซึ่งมันก็ทำให้เธอคิดถึงเพื่อนของเธอคนหนึ่งที่ตอนนี้กลายเป็นเหมือนคนแปลกหน้าของกันและกันไปเสียแล้ว แม้แต่ชื่อของเธอ ผู้หญิงคนนั้นคงไม่อยากเอ่ยถึงด้วยซ้ำ

“รบกวนคุณทิวาจอดข้างหน้าทางเข้าก็ได้ค่ะ” รษาชี้ไปบริเวณหน้าคอนโดหรูแห่งหนึ่ง ซึ่งเธอเคยมากับเจสสิก้าอยู่หลายครั้งแล้วเพราะมันเป็นบ้านของเลขาคนเก่งของนวัฒน์ แต่เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่ายามหน้าคอนโดนั้นเลื่อนรางกั้นออกทำไมทั้งที่เธอไม่ใช่ลูกบ้านของที่นี่ด้วยซ้ำ ซึ่งปกติแล้วคอนโดย่านนี้มีระบบความปลอดภัยค่อนข้างดีมาก ถ้าไม่ใช่คนที่พักที่นี่ก็ไม่ได้เข้าไปง่าย ๆ อย่างแน่นอน

“คุณรษาพักที่นี่เหรอครับ” เขาถามเพื่อความแน่ใจเพราะเขาเองก็มาที่นี่อยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยเจอเธอสักที 

“ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถามด้วยความสงสัย เพราะทิวาเองก็ดูตกใจตอนที่เธอบอกให้จอดรถตรงนี้เหมือนกัน

“พอดีผมเคยมาหาเพื่อนที่นี่อยู่หลายครั้งเหมือนกัน แต่ไม่เคยเจอคุณรษาเลยน่ะครับ” 

“อ๋อ ษาเพิ่งย้ายมาน่ะค่ะ มิน่าล่ะ รปภ. ถึงเปิดประตูรอคุณ” เธอตั้งข้อสังเกตโดยเบี่ยงประเด็นเรื่องที่เขาไม่เคยเจอเธอที่นี่ไป เขาจะเจอได้ยังไงล่ะก็เธอไม่ได้อยู่ที่นี่เสียหน่อย ถ้าเป็นเจสสิก้าก็ว่าไปอย่าง

“ผมมาบ่อยแกคงจำรถผมได้มั้งครับ” เขายิ้มแหย๋ ไม่อยากสาวความยาวเพราะกลัวตัวเองจะหลุด ‘ความลับ’ ออกไปเหมือนกัน

“อ๋อค่ะ งั้นษาคงต้องลาตรงนี้เลยแล้วกัน ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” 

“ยินดีครับ” 

ทั้งคู่แยกย้ายกันตรงนั้นโดยที่ทิวาต้องขับรถวนเพื่อรอให้รษาเข้าไปก่อน เพราะเขาเองก็ไม่อยากให้เธอสงสัยว่าเขามาทำอะไรที่นี่ ส่วนรษาก็เรียกแท็กซี่ไปส่งที่คอนโดของนวัฒน์ทันทีเมื่อรถของทิวาขับออกไปจนลับตาแล้ว

เมื่อรษากลับมาถึงห้องก็เจอนวัฒน์นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว ชายหนุ่มยังคงนั่งอ่านงานอยู่เช่นเดิมจนเธอเดินเข้ามาสวมกอดเขาจากทางด้านหลังโซฟาตัวยาว กระนั้นเขาก็ไม่ได้ทำท่าตกใจเลยแม้แต่น้อย

“กลับมาแล้วค่ะ” เธอกระซิบที่ข้างใบหูคนตัวโตแต่เขาก็ยังนิ่งเฉย หรือว่าเขาจะโกรธที่เธอกลับมาช้าเอาป่านนี้เนื่องจากต้องนั่งรถกลับมาจากคอนโดของเจสสิก้า ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้อธิบายในสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะเห็นเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

“เป็นอะไรไปคะ โกรธที่ษามาช้าเหรอ” 

“เปล่าครับ พี่คิดเรื่องงานอยู่ ษาไปอาบน้ำเถอะจะได้สบายตัว” เขาตอบเลี่ยง ใจจริงนั้นเขาคิดอะไรเธอก็สุดจะรู้ได้ เธอทำได้แค่หอมแก้มเขาอย่างเอาใจแล้วเดินไปอาบน้ำตามที่เขาบอกเท่านั้น

“ษา...” เขาเรียกเธอไว้ ก่อนที่รอยยิ้มขี้เล่นจะฉายออกมาจากใบหน้าหล่อเหลา “สระผมด้วยล่ะ หัวมีแต่กลิ่นชาบู” 

เขาแกล้งเธอ!


แกล้งแฟนวันละนิดชีวิตแจ่มใส แต่คู่เจสสิก้ากับทิวานี่ยังไงกันนะ ตั้งตารอเลยค่า
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว