ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อย่าให้เจอกันอีก

ชื่อตอน : อย่าให้เจอกันอีก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 37

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2565 20:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อย่าให้เจอกันอีก
แบบอักษร

กริ้งๆ!

เสียงนาฬิกาปลุกยามเช้า สวัสดีครับผมชื่อ เอิงเอย เรียนอยู่คณะถาปัตย์ ปี1 มีเพื่อนชื่อเซฟกับดิม เป็นเด็กกำพร้าครับ ตอนนี้เป็นเวลา…..เอ้ะ ผมหันมองนาฬิกา “เฮ้ยนี่มันแปดโมงแล้วนี่หว่า เรามีเรียนเก้าโมงนี่นา!!”

ผมลุกพรวดขึ้นไปอาบน้ำแปรงฝันเปลี่ยเสื้อผ้าด้วยความรวดเร็ว ตอนนี้ผมต้องไปให้ทันก่อนเก้าโมง ผมวิ่งลงจากคอนโดที่ไม่ได้หรูหราอะไรนัก ราคาพอใช้ได้ ด้วยความเร็ว ก่อนจะเอ่ยปากสั่งพี่วินตรงหน้าให้ตรงดิ่งไปทางมหาลัยที่ผมเรียนอยู่

เอี๊ยดดดด!!

เสียงพี่วินเบรกรถซะจนผมหัวทิ่มจิ้มกับแผ่นหลังเขาผมตั้งตัวได้รีบลงจากมอไซ จ่ายเงินและวิ่งหน้าตั้งเข้ามหาลัย นี่กี่โมงแล้วนะ ผมเปิดโทรศัพท์ดูเวลา ทำผมเอาโล่งใจ “เห้อ โชคดีนะที่ยังเหลือตั้งครึ่งชั่วโมง”ผมรีบใช้นิ้วเรียวยาวจิ้มโทรศัพท์โทรหาเพื่อนรักคนใดคนหนึ่งคนนั้นคือไอ้ดิม

“ว่าไงไอ้เอิง”

เสียงปลายสายตอบออกมาห้วนๆ ผมจึงตอบกลับไป “เราอยู่คณะถาปัตย์แล้วพวกแกอยู่ไหน” ดิมตอบกลับมาว่า “กูอยู่โรงอาหารถาปัตย์” ผมตอบกลับไปสั้นให้รู้ว่าเข้าใจเเล้วและเดินไปยังโรงอาหารถาปัตย์ผมที่หิ้วโมเดลที่จะตัดส่งอาจารย์พะรุงพะรังโดยลืมมองทางไปเสียสนิท ชนเข้ากับใครคนใดคนหนึ่งเข้า

ปึก!!

“โอ้ย เราขอโทษนะเจ็บตรงไหนรึป่าว” คนตรงหน้าถอนหายใจฟึดฟัดก่อนจะตอบกลับมาเหวี่ยงๆ “อย่าเสือก!! ทีหลังเดินดูตาม้าตาเรือนด้วยไอ้โง่” ผมตะลึงไปสักพักคนเราพึ่งเจอกันกล้าพูดแบบนี้ใส่กันเลยหรอแต่เขาดูน่ากลัวมากๆผมจึกตอบกลับไปแค่ “ขอโทษครับขอโทษจริงๆ” คนตรงหน้ามองผมสักพัก ผมก้มหน้าเม้มปาก ก่อนคนตรงหน้าจะยื่นหน้ามาใกล้ๆผม พร้อมกระซิบบอกจนผมขนลุกซู่ “อย่าให้กูเจอมึงอีกนะ กูเอามึงตายแน่ไอ้ติ๋ม…”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว