email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 46 สุสานมัมมี่

ชื่อตอน : ตอนที่ 46 สุสานมัมมี่

คำค้น : ตอนที่ 46 สุสานมัมมี่

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 100

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2565 18:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 46 สุสานมัมมี่
แบบอักษร

ตอนที่ 46 สุสานมัมมี่ 

ดวงตาของเจียน่านั้นเชื่อมต่อกับอีกาดำทำให้เธอรับรู้ในสิ่งที่ดำน้อยเห็น ด้วยระยะที่ไม่ไกล อีกาดำกระพือปีกบินไม่กี่ครั้งก็มาเกราะอยู่ที่ขอบหน้าต่างของอาคาร

“ไม่นะ!!” เจียน่าอุทานออกมาด้วยความตกใจ ลูอิสและอาร์มันโด้หันไปมองเธอด้วยความสงสัยว่าเด็กสาวมองเห็นอะไรกันแน่ เจียน่าตั้งสติก่อนจะรีบเล่าต่อว่า “พวกเขาโดนอันเดดที่มีผ้าพันแผลโจมตี”

“อันเดดผ้าพันแผล...มัมมี่!” ไม่ต้องคิดพวกเขาก็เดาได้ทันที

“แย่แล้ว ดำน้อยถอยออกมาก่อน” เจียน่าคิดว่าไม่ปลอดภัยจึงรีบให้อีกกาดำถอยออกมาจากขอบหน้าต่างในตอนนั้นเองเจียน่าก็พูดต่อ “หืม ยังมีคนรอดออกมาจากอาคาร พวกมัมมี่ตามเขามาด้วย ท่านลูอิสเอายังไงต่อดีค่ะ”

‘นั้นสิเอายังไง ตอนนี้โอกาสในการลองสู้กับพวกตัวอื่น ๆ นอกจากซอมบี้มาถึงแล้ว ด้วยเจียน่าและอาร์มันโด้มาถึงเลเวล 8 แล้ว ถ้าไม่เกินระดับ 1 ดาวทั้งสองก็รับมือได้สบาย ถ้ามีฉันด้วยก็คงไม่มีปัญหาอะไร’

“ชายคนนั้นเหมือนจะไม่ไหวแล้วค่ะ” เจียน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนใจ

“ท่านลูอิสให้ผมไปช่วยเขาออกมาก่อนไหมครับ” อาร์มันโด้มีสีหน้ากังวลชัดเจน

“ช่างเถอะไปด้วยกันนี่แหละ” ลูอิสส่ายหัวเล็กน้อย แค่มองก็รู้ว่าทั้งสองคนอยากจะไปช่วยชายคนนั้น โดยเฉพาะอาร์มันโด้ เขาแทบจะกระโดดลงไปจากหน้าต่างตอนนี้เลยด้วยซ้ำ

...

ทันทีพวกเขามาถึงหน้าอาคารก็เป็นจังหวะเดียวกันที่มาชายคนหนึ่งวิ่งออกมาพร้อมกับมือที่ถือไฟกระบอกหนึ่ง แสงไฟของไฟฉายสายไปมาจากการวิ่งหนีของชายคนนั้น

“ฉันตายไม่ได้ คนแบบนั้นจะมาตายไม่ได้...ตายไม่ได้!!” ชายคนนั้นกัดฟันวิ่งไม่คิดชีวิต แต่แล้วทันทีที่ขาของเขาก้าวออกมาด้านนอกก็มีผ้าพันแผลเส้นยาวที่เคลื่อนไหวคล้ายหนวดของหมึกจับไปที่ขาอีกข้างของเขา

ทำให้ตัวของชายคนนั้นล้มลงไปกับพื้น เขาพยายามออกแรงสลัดอย่างบ้าคลั่งราวกับคนไร้สติ แต่ยิ่งทำแบบนั้นผ้าพันแผลเส้นยาวก็ยิ่งลากเขาไป

“ไม่!!!” ชายคนนั้นร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง เพราะด้านในมัมมี่ตัวหนึ่งควบคุมผ้าพันแผลลากเขาเข้าไปด้านในตึก

แต่ในตอนนั้นเองเจียน่าที่เร็วสุดก็วิ่งเข้าไปแล้วใช้หอกใบดาบฟันใส่ผ้าพันแผลที่จับขาของชายคนนั้นไว้ในฉับเดียว จนผ้าพันแผลนั้นขาดออกจากนั้น ชายคนนั้นรีบคลานถอยหลังด้วยท่าหงายตัวโดยใช้แขนขาทั้งสี่ของตัวเอง

สีหน้าของเขานั้นหวาดกลัวเป็นอย่างมาก ที่เห็นว่ามีตัวประหลาดอีกตัวโผล่มา จนแทบจะไม่สนใจด้วยซ้ำว่าตัวประหลาดที่ตัวเองหวาดกลัวนั้นมาช่วยตน เขาคิดจะหนีไปจากตรงนี้แต่ก็เหลือบไปเห็นเด็กทารกใส่เกราะแปลก ๆ ยืนอยู่เหนือหัวตัวเอง

ชายคนนั้นรีบตั้งสติ พอมองไปทางปลายเท้าก็เห็นมีคนสองคนกำลังรุมโจมตีมัมมี่ตนนั้นอยู่ หนึ่งในนั้นคือตัวประหลาดที่ช่วยตัดผ้าพันแผลที่มัดเท้า ส่วนอีกคนคือชายตัวโตผู้ใช้อาวุธสองมือ

“ผ้านี่มัมมี่มันคุมได้อิสระมาก” เจียน่าวิ่งเข้าประชิดตัวมัมมี่ ก่อนจะใช้หอกใบดาบฟันผ้าพันแผลขาดกระจุย แต่เธอก็รับรู้ว่าผ้าพวกนี้เหนี่ยวมาก ยังดีที่มันยังขาดได้ เจียน่ามาถึงตัวมันก็ฟันเข้าใส่มัมมี่ในทันที มันพยายามถอยหนี แต่ก็ไม่ทัน

หอกใบดาบตัดคอของมัมมี่จนขาด แต่มัมมี่ยังไม่ตาย แต่ร่างมัมมี่ไร้หัวถอยหลังหลบพร้อมกับใช้ผ้าพันแผลยังลากเอาหัวที่หลุดไปด้วย

“เอ๊ะ” เจียน่าอุทานออกมาอย่างแปลกใจ เพราะหัวที่ขาดของมัมมี่กลับถูกมันใช้ต่อกลับเข้ามาใหม่ โดยอาศัยผ้าพันแผลบนตัวของมัน หัวมัมมี่บิดไปมาเล็กน้อยปากของมัมมี่ร้องครวญคราง ก่อนจะจ้องมองเจียน่าราวกับมันมีสติปัญญา ซึ่งต่างจากซอมบี้

มัมมี่โจมตีเจียน่าอีกครั้ง แต่ตอนนั้นมีคนวิ่งผ่านเจียน่าไป คืออาร์มันโด้

“อย่าประมาท...มันแข็งแกร่งมากกว่าครึ่งดาวมาก” อาร์มันโด้ตามมาถึงก็ใช้ขวานโจมตีหัวของมันทันที จนหัวของมัมมี่เบี้ยวไปด้านหนึ่งอีกครั้ง ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ตายเหมือนกับที่เจียน่าโจมตีก่อนหน้า

แต่ว่ามัมมี่กลับยืนนิ่งคล้ายกับคนที่มึนงงไม่ขยับไปไหน เป็นผลมาจากทักษะสตั๊นของคนเถื่อน

[สตั๊น lv.1] – การโจมตีครั้งถัดไปทำให้ศัตรูมึนงง ผลขึ้นอยู่กับระดับของผู้ใช้และศัตรู ใช้พลังงาน 4 หน่วย ใช้ 3 ศักยภาพในการเรียนรู้ ใช้ 6 แต้มศักยภาพในการพัฒนาเป็น lv. 2

“ยังไม่หมดหรอกนะ โจมตีต่อเนื่อง!” อาร์มันโด้พูดเสียงดังและใช้ทักษะโจมตีต่อเนื่อง

[โจมตีต่อเนื่องlv.1] – โจมตีด้วยอาวุธสองมืออย่างต่อเนื่อง ใส่เป้าหมายมากกว่าหนึ่งเป้าหมาย ใช้พลังงาน 2 หน่วย ใช้ 2 ศักยภาพในการเรียนรู้ ใช้ 4 แต้มศักยภาพในการพัฒนาเป็น lv. 2

เขาฟันใส่ตรงหน้าอกของมัมมี่ไม่ยั้ง แม้แต่ผ้าพันแผลของมันก็ไม่อาจจะป้องกันได้ทัน หลังฟันด้วยดาบและขวานก็ทำให้หน้าอกแห้ง ๆ ของมัมมี่เผยออกมา

ตับ ลำไส้ ปอด และกระเพาะอาหารของมัมมี่ไม่มีอยู่ มันถูกแทนที่ด้วยผ้าพันแผลเส้นยาว ยกเว้นก็แต่บริเวณหัวใจดวงหนึ่งที่อยู่ในร่างกาย

อาร์มันโด้ที่เห็นหัวใจของมัมมี่ก็ใช้ดาบแทงไปที่หัวใจของมัมมี่ทันที

มัมมี่ที่โดนแทงหัวใจกรีดร้องออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง หัวใจมัมมี่ที่โดนแทงค่อย ๆ สลายกลายเป็นทราย พร้อมกับที่มัมมี่ค่อยแน่นิ่งไป ตัวของมัมมี่ล้มลงกับพื้น ผ้าพันแผลเก่า ๆ ที่ตัวของมัมมี่ก็กลายเป็นผ้าเปื่อยยุ่ยไปอย่างรวดเร็ว

“มันตายแล้ว” เจียน่าเดินเข้ามาดูอย่างสงสัยว่าอาร์มันโด้จัดการมันได้ยังไง

“อืม หัวใจมันโดนทำลายแล้ว” อาร์มันโด้พยักหน้าตอบ

เจียน่าไม่รอช้าจับไปที่ขาของมัน ก่อนจะลากออกไปจากอาคารเพราะเธอรู้สึกว่าด้านในนี้ยังมีอีกหลายตัว

...

ด้านนอกอาคาร

ลูอิสมองดูซอมบี้ที่ตอนนี้โดนอาร์มันโด้ฆ่าตายไปแล้ว

“โจมตีที่หัวมัมมี่จะไม่ตายอย่างนั้นเหรอ” เจียน่าอุ้มลูอิสขึ้นมา ขณะที่เอ๋ยปากถาม เพราะรู้ว่าในตอนนี้มีคนนอกอยู่ท่านลูอิสคงไม่สะดวกถามเอง

“อืม...ตอนเป็นนักล่าเคยได้ยินพวกนักล่าพูดเกี่ยวกับมัมมี่มาบ้าง พวกมัมมี่มีความสามารถควบคุมผ้าที่ตัวในการโจมตีได้ มีสติปัญญาเล็กน้อยต่างจากซอมบี้ปกติ แถมยังมีพลังมากกว่าระดับครึ่งดาวด้วย จุดอ่อนของมัมมี่คือหัวใจ ถ้าทำลายหัวใจมันได้ มัมมี่ก็จะตาย แต่นี่ก็เห็นครั้งแรกที่เคยฆ่ามันเหมือนกัน ยังดีที่เรื่องได้ยินมานั้นเป็นเรื่องจริง” อาร์มันโด้อธิบาย

‘อืม...น่าสนใจทีเดียว’ ลูอิสพึมพำในใจ ขณะที่เขาเลื่อนสายตาไปดูข้อมูลของอาร์มันโด้ การสังหารมัมมี่ตัวหนึ่งเมื่อกี้นี้ทำให้อาร์มันโด้ได้ค่าประสบการณ์มา 40 หน่วย ซึ่งมากกว่าซอมบี้ซะอีก

“เออ...พวกคุณเป็นใคร” ในตอนนี้เองชายคนนั้นที่รอดจากเงื้อมมือมัมมี่ ได้ตั้งสติรวบรวมความกล้าและถามขึ้น

แม้สีหน้าจะยังหวาดกลัว แต่พอตั้งสติได้และดูแล้วคนพวกนี้ก็คือมนุษย์ที่มาช่วยเหลือตน แม้จะดูแปลก ๆ อย่างหญิงสาวที่เป็นมนุษย์หมาป่าคนนั้น หรือไม่ก็ทารกที่แต่งตัวคอสเพลย์เป็นอัศวินก็ตาม ชายคนนั้นเหมือนจะนึกได้จึงถามต่อ “พวกคุณคือนักล่าอย่างนั้นเหรอ”

“ประมาณนั้นเกิดอะไรขึ้น นายเป็นใคร” อาร์มันโด้เดินเข้ามาถาม

“พระเจ้า...ในที่สุดฉันก็รอดแล้ว” ชายคนนั้นพูดอย่างดีใจ ก่อนจะหันมาหาอาร์มันโด้ “ขอบคุณมากที่ช่วยเหลือ ผมฮอร์เก้เป็นคนของเมืองเอลดิลนี่แหละ กลุ่มของพวกเราพึ่งกลับมาจากเมืองเฟเซซีที่ห่างไป 200 กิโลเมตร พวกเรากำลังเดินทางกลับไปที่เมืองเอลดิล ตามจริงพวกเราควรจะถึงเมืองเมื่อสองวันก่อน แต่เพราะช่วงนี้มีซอมบี้กับพวกโครงกระดูกจำนวนมาก ทำให้การเดินทางล่าช้าไปมาก สุดท้ายไม่มีทางเลือกกลุ่มของผมจึงต้องหาที่พัก แต่ใครจะไปรู้ว่าที่นี่มันคือสุสานมัมมี่”

ลูอิส เจียน่าและอาร์มันโด้ที่ได้ฟังก็เข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้น

“พวกคุณเป็นนักล่าใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นได้โปรดรับคำขอจ้างที่ชั้น 5 น่าจะยังมีคนรอดอยู่ พวกเขาสำคัญกับผมมาก” ฮอร์เก้ขอร้องอาร์มันโด้อย่างมีความหวัง เพราะดูเหมือนเขาจะคิดว่าอาร์มันโด้นั้นคือผู้นำของกลุ่มนี้

เนื่องจากอีกสองคนนั้นคนหนึ่งเป็นเด็กสาว ส่วนเด็กคนนั้นฮอร์เก้แทบจะไม่สนใจเพราะเป็นแค่เด็กทารกแต่งคอสเพลย์เท่านั้น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมนักล่าพวกนี้ต้องพาเด็กมาด้วย

อาร์มันโด้ไม่ได้ตอบรับในทันที แต่หันไปมองทารกน้อยลูอิส แต่พอเห็นความลังเลของอาร์มันโด้ ฮอร์เก้ก็รีบพูดข้อเสนอของตนไป

“10,000 เบลเลย ขอแค่ช่วยคนออกมาได้ก็พอ เห็นแก่ชีวิตพวกเขาด้วย ได้โปรด” ฮอร์เก้คุกเขาขอร้องด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

“ตกลง” อาร์มันโด้ตอบตกลง เพราะเขานั้นได้สัญญาณอนุญาตจากลูอิสแล้ว

‘ในตอนแรกก็ว่าคิดว่าจะไปช่วยอยู่แล้วหรอกนะไม่ได้สนใจเงินแม้แต่น้อย’ ถึงจะบอกกับตัวเองในใจอย่างนั้น แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของลูอิสก็ปิดไม่มิด เงินตั้ง 10,000 เบล มันมากกว่าที่เขาขายสร้อยซะอีก หรือเทียบง่าย ๆ ก็ซื้อร้านรุ่งอรุณสองร้านเลย เขาไม่ปฏิเสธแน่นอน

ส่วนความเสี่ยงนั้นดูแล้วไม่น่าจะมากถ้ามัมมี่ตัวอื่น ๆ เป็นแบบที่อาร์มันโด้บอกจริง

เมื่อฮอร์เก้ได้ยินก็ดีใจเป็นอย่างมากรีบลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะพูดอย่างกระตือรือร้น “ผมขอไปด้วยจะได้ไหม ผมจะพยายามไม่ไปเป็นตัวถ่วงแน่นอน”

ทั้งสามคนแปลกใจเล็กน้อยที่ฮอร์เก้อยากขอตามไปด้วย แต่ก็ไม่มีใครห้ามเขา ขณะที่เดินไปด้านในชั้นแรกเจียน่าก็กระซิบกับลูอิส

“ท่านลูอิสฉันว่าชายคนนี้เขาทำตัวแปลก ๆ”

ลูอิสเงยหน้ามองเด็กสาวที่อุ้มตัวเขาอยู่ “แปลกยังไง”

“ก็เขาพึ่งหนีออกมา แต่ดูเหมือนอยากจะเข้าไปด้านในเป็นอย่างมาก แทนที่จะกลัวจนไม่กล้าเขาไป ถ้าคนที่ทำให้เขาอยากจะไปช่วยคงจะสำคัญมาก แต่ถ้าสำคัญขนาดนั้นก็ไม่ควรจะหนีออกมาตั้งแต่แรกแล้วหรือเปล่า” เจียน่ากระซิบด้วยเสียงเบา ๆ

‘นั้นก็จริง’ ลูอิสมีสีหน้าครุ่นคิด ‘ดูเหมือนฮอร์เก้จะไม่ได้พูดออกมาทั้งหมด’

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว