facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กฏมีไว้แหก 08

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 391

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2565 17:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กฏมีไว้แหก 08
แบบอักษร

@Exotic North University 

ในที่สุดฉันก็มาถึงแหล่งซ่องสุมของพวกหมาบ้าสักที ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าแอบรำคาญมนุษย์เอ็กซ์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันเต็มทน นอกจากจะขยันหยอดประโยคเลี่ยนๆ แล้ว มือไม้ยังอยู่ไม่เป็นสุขอีกต่างหาก กว่าจะปลีกตัวออกมาได้ทำเอาแทบลมจับ อะไรจะขี้ตื๊อขนาดนั้นกัน ฉันแบกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มายืนอยู่ที่หน้าโดมอย่างเก้ๆ กังๆ 

มหาวิทยาลัยของที่นี่จะมีโดมแบ่งออกไปหลายโซน แต่ฉันก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเท่าไหร่นักหรอก รู้แค่ว่าโซนที่ฉันเลือกคือโซนวีไอพี สำหรับคนมีกะตังค์เขาอยู่กัน แต่ไหงวันนี้ลิฟต์ดันเสียแบบนี้ได้! แล้วฉันจะขนกระเป๋าของฉันขึ้นห้องได้ยังไง  

รู้แบบนี้ให้เอ็กซ์ตามมาส่งซะก็ดี 

“นี่นาย” ฉันหันไปเรียกผู้ชายที่นั่งหันหลังให้ถัดออกไปไม่ไกล แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รู้ตัวแฮะ ฉันจึงเดินเข้าไปใกล้กว่าเดิมและเรียกเขาอีกครั้ง “นี่นาย คนที่อ่านหนังสืออยู่ตรงนั้นน่ะ” 

“...”  

กริบ... ปราศจากคำตอบจากหนุ่มปริศนา หยิ่งชะมัดเลยให้ตายสิ เป็นไปไม่ได้ว่าเขาจะไม่ได้ยินและพื้นที่ตรงนี้ก็มีเพียงเขาและฉันเท่านั้น ฉันจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาเพื่อขอความช่วยเหลือ และในขณะที่ฉันกำลังจะเอื้อมมือแตะไหล่เขานั้น คนตรงหน้ากลับเอื้อมมือมาจับที่แขนของฉันไว้ได้เสียก่อน เขารู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังเดินมาหาเขา? แล้วทำไมมือเขาถึงร้อนขนาดนี้ ร้อนเหมือนผู้ชายที่ฉันเพิ่งเจอเขาอยู่บนเครื่องบิน 

“จะทำอะไร?” เสียงทุ้มนุ่มลึกแฝงความเย็นเยียบน่ากลัวเอ่ยขึ้นจนฉันถึงกับทำตัวไม่ถูก ถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่ได้หันมามองแต่ทำไมรู้สึกถึงความเย็น 

ยะเยือกแบบนี้กันนะ แล้วไหนจะฝ่ามือร้อนๆ ที่จับแขนฉันอยู่ทำให้ฉันถึงกับยืนนิ่งไม่ไหวติงไปไหน “ฉันถามว่าจะทำอะไร” 

เขาถามย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าฉันเงียบไป 

“คะ... คือฉันแค่อยากขอความช่วยเหลือน่ะ” ฉันรีบชักมือกลับทันที  

เป็นจังหวะเดียวกันที่เขาลุกขึ้นและหันหน้ามาประจันหน้ากับฉัน หมอนี่คือคนที่ฉันตามหานี่! ตัวจริงหล่อกว่าในรูปเป็นสิบเท่าเลยให้ตายเถอะ  

“เธอรู้จักฉันเหรอ”  

รู้สิ... ก็ฉันมาที่นี่เพื่อตามหานายโดยเฉพาะเลยนี่ ‘วินเซนต์’ 

“ไม่รู้จักแล้วช่วยหน่อยไม่ได้หรือไง” ฉันเฉไฉแล้วหันขึ้นไปสบตาพลางก้าวเข้าไปใกล้ชิดกับเขาจนตัวแทบจะติดกัน และตอนนี้กลายเป็นเขาเองที่เดินถอยหลังไปหนึ่งก้าว หึ! นึกว่าจะแน่ 

“ฉันไม่ชอบยุ่งกับธุระของคนอื่น” ใครก็ได้บอกฉันทีว่านี่คือคำปฏิเสธ? ทำไมต้องพูดให้เข้าใจยากด้วยนะ 

“ลิฟต์เสียแบบนี้จะมีน้ำใจหน่อยไม่ได้หรือยังไงกัน จะให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ แบกขึ้นไปคนเดียวจริงเหรอ?” ฉันพูดเสียงเบาพลางเดินเข้าไปใกล้เขามากขึ้นอีก จนคนตัวสูงใหญ่ข้างหน้าชนกับกำแพงหนาเบื้องหลัง เขาผ่อนลมหายใจออก ดวงตาสีน้ำตาลวาววับน่ามองจ้องมาที่ฉันอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก แต่ใครจะสนกันล่ะ ว่าแต่ลำคอของพวกหมาบ้านี่มันหอมยั่วยวนดีจังแฮะ  

ฉันหลับตาฟังเสียงเส้นเลือดบริเวณลำคอเต้นตึบๆ  

“ถอย” เขาเอ่ยปราม แต่ฉันไม่สนใจ 

“รับปากฉันก่อนสิว่าจะช่วย” ฉันกดฝ่ามือเข้าที่ช่วงอกของเขาที่ตอนนี้ปลดกระดุมอยู่สามเม็ด ก่อนจะใช้ลิ้นดันเขี้ยวอย่างลืมตัวและโน้มใบหน้าหวังสูดลมกลิ่นเลือดในกายที่ไหลเวียนของคนตรงหน้า แค่กลิ่นเลือดยังหอมหวานดีจริงๆ 

แปะ!  

“โอ๊ย นี่นาย!” เขาแปะฝ่ามือร้อนเข้าที่หัวของฉันและดันออกจนสุดแรง แหงล่ะว่าฉันสู้เขาไม่ได้อย่างแน่นอน พละกำลังเหนือมนุษย์ของอีตานี่ผลักฉันจนแทบจะกระเด็นไปอีกฝั่ง  

“เธอนี่โรคจิตชะมัด” คำครหาทำให้ฉันมุ่ยหน้าอย่างไม่พอใจ เขามีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาว่าฉันโรคจิต! 

“ฉันเจ็บนะ!” 

“แล้วใครใช้ให้เธอมายืนดมคนอื่นแบบนี้” คิ้วทั้งสองข้างของเขาขมวดเป็นปมแสดงออกถึงความประหลาดใจกับพฤติกรรมของฉัน ปัดโธ่ กลิ่นเลือดหอมขนาดนี้ใครมันจะอดใจไหวกันล่ะพ่อคุณ 

“ฉันเปล่าสักหน่อย” ฉันถอยหลังมาตั้งหลักและยืนกอดอกด้วยท่าที 

เอาแต่ใจ 

“หึ ก็เห็นกันอยู่” เขาถอนหายใจออกมาอีกรอบและยกมือขึ้นมาติดกระดุมเกือบทุกเม็ดที่มีจนถึงลำคอ  

“เหอะ นิดหน่อยเองจะเป็นอะไรไป” ฉันยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ กะอีแค่ดมทำเป็นหวงเนื้อหวงตัว ทีพวกนายกลายร่างแล้วเปลือยท่อนบนเดินไปมายังไม่เห็นจะอายอะไรตรงไหนเลย 

“เธอนี่เป็นคนยังไงกันนะ” เขาว่าพลางจัดเสื้อเชิ้ตให้เรียบตึงและนั่งลงเก้าอี้ตัวเดิม ท่าทางเย่อหยิ่งของเขามันกวนอารมณ์ฉันดีจริงๆ แบบนี้ต้องเจอไอวี่สั่งสอนสักหน่อยแล้ว! 

“ก็เป็นคนอย่างนี้ไง!”  

ไม่พูดเปล่า ฉันเดินไปตรงหน้าเขาแล้วนั่งลงไปบนตักของคนตรงหน้า ก่อนจะประกบปากเข้าไปอย่างรวดเร็ว เผลอดันลิ้นเข้าไปอย่างลืมตัว พลางแยกเขี้ยวและขบเม้มเบาๆ กลิ่นเลือดคละคลุ้งเต็มปาก อะดรีนาลีนหลั่งทั่วร่างกายเมื่อได้รับเลือดจากเขา ทำไมมันดูมีเรี่ยวมีแรงผิดปกติกันนะ หัวใจพลันสูบฉีดเมื่อคนตรงหน้าเผลอตอบรับรสจูบของฉัน หึ! จะมีใครหน้าไหนที่ปฏิเสธฉันลงกันล่ะ แต่เราทั้งคู่กลับต้องชะงักเมื่อเสียงหวานใสของใครสักคนเรียกชื่อเขาอยู่ข้างหลัง! 

“วินซ์!!!” 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว