email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 15.1 ล่อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 135

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2565 17:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15.1 ล่อ
แบบอักษร

หลังจากตกลงเรื่องสัญญาเรียบร้อยนวัฒน์ก็พารษากลับมาส่งที่โรงพยาบาลเนื่องจากทางโรงพยาบาลโทรมาบอกว่าสายหยุดสามารถลืมตาได้เองแล้วแต่ยังต้องใช้เครื่องช่วยหายใจอยู่ ซึ่งก็ถือว่าเป็นสัญญาณที่ดีเพราะก่อนหน้านี้หญิงชราแทบจะไม่กระดิกตัวเลยด้วยซ้ำ รษาดีใจมากที่อย่างน้อยโลกก็ไม่ได้โหดร้ายกับเธอนัก ถ้าครั้งนี้เธอต้องสูญเสียอะไรไปอีกเธอคงรับไม่ไหวแน่

“นี่คีย์การ์ดห้องผม ผมแจ้งกับนิติกรแล้วว่าจะมีคนมาอยู่ด้วยเป็นครั้งคราว คุณก็แค่แจ้งชื่อเขาไปเท่านั้น” ชายหนุ่มบอกขณะที่เขาพาเธอมาส่งที่ลานจอดรถในโรงพยาบาลพร้อมกับยื่นการ์ดสีขาวใบเล็กมาให้

“ขอบคุณที่มีน้ำใจพาฉันมาส่งถึงที่นี่นะคะ” หญิงสาวบอกก่อนจะรับการ์ดใบนั้นมาจากเขาแล้วเก็บใส่กระเป๋า ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัวกับสิ่งที่ได้ยินเมื่อสักครู่ นี่เขายิ้มให้เธอเพียงเพราะเธอพูดขอบคุณเขาหรือ ถ้าอย่างนั้นเขาคงต้องยิ้มให้กับคนทั้งโลกแล้วละมั้ง

“ผมแค่จะผ่านทางนี้พอดี เลยให้คุณติดรถมาด้วยก็เท่านั้น” คนปากแข็งยังคงเฉไฉ แต่ก็เอาเถอะ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้มีมุมใจร้ายเพียงอย่างเดียวแต่ยังมีน้ำใจช่วยเหลือเธอบ้างแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าสิ่งที่เขาทำนั้นหวังผลอะไรอยู่ก็ตาม

“งั้นฉันไปนะคะ พรุ่งนี้ฉันจะไปทำงานให้ตรงเวลา ให้คุ้มค่ากับเงินเดือนที่คุณจ้างทุกบาททุกสตางค์” เธอบอกก่อนจะเปิดประตูลงจากรถยนต์คันหรูโดยไม่ลืมถุงยาที่หมอสั่งให้ในวันนี้ติดมือไปด้วย

นวัฒน์มองตาร่างบางที่เดินหายลับไปในลิฟต์ขนส่งของทางโรงพยาบาลอย่างใช้ความคิด ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก ถ้าเธอสำนึกผิดจนคิดกลับตัวได้จริง ๆ เขาคงต้องคิดทบทวนเรื่องเกมแก้แค้นนี้เสียใหม่เพราะถ้าเขายกเลิกสัญญาตอนนี้แล้วต่างคนต่างไปก็คงไม่มีใครต้องเจ็บปวด แต่ดูท่าจะมีคนที่เดือนร้อนอยู่ไม่น้อยเพราะค่ารักษาพยาบาลของสายหยุดนับวันก็ยิ่งทบทวี แล้วผู้หญิงจนตรอกอย่างรษาจะเลือกวิธีไหนได้นอกจากเอาร่างกายเข้าแลก ซึ่งไม่แน่ว่าถ้าพ้นจากเขาไปเธอก็อาจจะกลับไปเกาะพ่อของเขาอีกก็ได้

นวัฒน์ไม่เชื่อหรอกว่าวันนั้นรษาจะตั้งใจเอาเงินไปคืนพ่อของเขาจริง ๆ เป็นไปได้ว่าจำนวนเงินในนั้นมันอาจไม่มากพอเธอเลยเล่นตัวเพิ่มมูลค่าก็เป็นได้และพ่อของเขาก็คงไม่รู้เท่าทันจนโดนเด็กสาว ๆ หลอกได้ไม่ยาก ยิ่งเป็นลูกของผู้หญิงคนนั้นยิ่งไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปฏิเสธ

นั่นสิ...ทำไมถึงเขาไม่คิดถึงเรื่องนี้นะ ถ้าเป็นอย่างนั้นสู้เขาลงเล่นเกมนี้เองไม่ดีกว่าหรือ เพราะคนที่ตามคนอย่างรษาทันก็คงมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น

“คุณสาย...” ร่างบางในชุดปลอดเชื้อสีชมพูอ่อนเดินเข้าไปหาหญิงชราที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยด้วยสีหน้าอิดโรย ในปากของเธอยังใส่ท่อช่วยหายใจและอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ช่วยพยุงชีวิตเอาไว้อยู่ มีเพียงดวงตาที่ยังกลอกไปมาได้อย่างช้า ๆ เท่านั้น รษาจับมือเหี่ยวย่นนั้นขึ้นมากุมไว้พลางน้ำตาก็รื้นขึ้นมา เธอก้มลงปาดมันทิ้งไปทันทีเพราะไม่อยากทำให้คนป่วยไม่สบายใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาฉีกยิ้มกว้างให้คนที่เพิ่งลืมตาได้ในวันนี้

“ษาสบายดีค่ะคุณสาย ษาดีใจนะคะที่คุณสายลืมตาได้แล้ว หมอบอกว่าถ้าคุณสายหายใจเองได้หมอจะเอาเครื่องช่วยหายใจออก อดทนอีกหน่อยนะคะ ษาอยู่ตรงนี้ไม่ทิ้งคุณสายแน่นอน” เธอพูดยาวเหยียดราวกับไม่ได้เจอกันมาแรมปี แต่หญิงชรากลับทำหน้าเศร้าซึ่งรษาก็รับรู้ได้ว่าแม่นมที่เลี้ยงเธอมาแต่เล็กต้องการจะสื่ออะไร

“คุณสายไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายนะคะ เจ้านายของษาเขาใจดีออกให้ก่อนแต่ษาต้องทำงานพิเศษเพิ่ม ษาไม่เหนื่อยหรอกค่ะ ษาไหว คุณสายเองก็ต้องสู้นะคะ ษาจะได้มีกำลังใจทำงาน” หญิงสาวพูดกับคนบนเตียงเหมือนกับโต้ตอบกันได้ผ่านทางสายตา มือที่อ่อนแรงเริ่มขยับน้อย ๆ เป็นสัญญาณที่ดี

“คุณสายขยับมือได้แล้ว คุณหมอบอกว่าอีกหน่อยคุณสายก็จะดีขึ้นและกลับมาเดินได้เหมือนเดิม อดทนหน่อยนะคะ”

หญิงชรากะพริบตาช้า ๆ ให้เธอเป็นคำตอบ รษาจึงเริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้างว่าต่อไปสายหยุดจะดีขึ้นเรื่อย ๆ ตามที่หมอบอกเพราะโรงพยาบาลแห่งนี้มีหมอที่เก่งเรื่องการรักษาผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองอยู่หลายท่าน เธอจึงยอมแลกทุกอย่างหวังเพียงอย่างเดียวว่าสายหยุดจะกลับมาเป็นปกติได้

หลังหมดเวลาเยี่ยมของทางโรงพยาบาล รษาก็ออกมาจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายที่ค้างชำระไว้ เธอพยายามเคลียร์ค่าใช้จ่ายวันต่อวันให้หมดเพื่อจะได้รู้ว่าเธอจะต้องหาเงินเพิ่มอีกเท่าไหร่ ซึ่งตอนนี้เพิ่งมีลูกค้าโอนเงินค่าเสื้อยืดที่เธอออกแบบขายผ่านออนไลน์จำนวนหนึ่งมาแล้วแต่มันก็ไม่มากพอที่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาลได้ หญิงสาวจึงตัดสินใจขายรถมือสองที่เธอเพิ่งซื้อมาใช้ได้ไม่นานเพื่อช่วยค่ารักษาอีกทาง

“ขอโทษนะคะ อยากทราบรายละเอียดค่ารักษาของคุณสายหยุด ทองเอก ที่รักษาตัวอยู่ที่ห้องไอซียูตอนนี้ได้ไหมคะ” หญิงสาวถามพนักงานการเงินของทางโรงพยาบาล แต่เธอก็ต้องตกใจเมื่อค่ารักษาพยาบาลของวันนี้ถูกชำระไปหมดแล้ว

“ค่าใช้จ่ายของวันนี้แปดหมื่นเก้าพันห้าร้อยสี่สิบบาทถูกชำระไปแล้วนะคะคุณผู้หญิง” พนักงานคนเดิมบอกก่อนจะยื่นใบเสร็จหลักฐานการชำระเงินส่งมาให้ดู

“แต่ฉันไม่ได้เป็นคนจ่ายนะคะ คุณพอจะตรวจสอบได้ไหมคะว่าใครเป็นคนชำระไป”

“ความจริงทางเราไม่สามารถบอกรายละเอียดในส่วนนี้ได้นะคะ” พนักงานบอกพลางยิ้มกลับมาด้วยความเห็นใจ หญิงสาวรับใบเสร็จมาก่อนจะพิจารณาลายเซ็นที่อยู่บนกระดาษ ใครกันนะที่ออกค่าใช้จ่ายให้เธอมากขนาดนี้ หรือว่าจะเป็น...

หญิงสาวในชุดเดรสสีดำสนิทรัดรูปช่วงบนและปล่อยชายระบายเหนือเข่าพลิ้วไปตามจังหวะการเดินด้วยรองเท้าส้นสูงสุดมั่นที่กำลังพาเธอไปยังห้องผู้บริหารพร้อมกับกระดาษใบเล็กในมือ วันนี้รษาไม่ได้ถูกเรียกให้เข้าพบเจ้านายเหมือนครั้งก่อนแต่เธอมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่องเพราะเขาไม่ยอมรับสายหรืออ่านข้อความใด ๆ จากเธอเลย 

“ฉันขอเข้าพบเจ้านายได้ไหมคะ” หญิงสาวแจ้งกับเลขาหน้าห้องที่ไม่ได้แสดงอาการประหลาดใจนักที่จู่ ๆ พนักงานที่โดนไล่ออกไปเมื่อหลายวันก่อนกลับมาทำงานในวันนี้ เจสสิก้าจะรู้เท่าที่เจ้าอยากให้รู้เท่านั้นเพราะเรื่องส่วนตัวของเจ้านายก็คือความลับของเธอเช่นกัน

“เจ้านายรออยู่แล้วค่ะ” เธอบอกเป็นเชิงอนุญาตให้รษาเข้าไปได้ หญิงสาวจึงเคาะประตูก่อนจะเปิดมันเข้าไปในทันที

“คุณใช่ไหมที่เป็นคนจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดให้ฉัน” หญิงสาวถามคนที่กำลังก้มอ่านเอกสารในมืออย่างไม่ทุกข์ร้อน เขาเหลือบตามองเธอก่อนจะวางเอกสารลงเพื่อให้ความสนใจทั้งหมดกับผู้หญิงตรงหน้า

“ถ้าคุณแน่ใจว่าเป็นผม แล้วคุณจะมาถามผมอีกทำไม” เขาย้อนถาม รษาจึงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติอีกครั้งเพราะก่อนจะเจรจากับคนอย่างนวัฒน์เธอต้องรอบคอบหากวู่วามอาจถูกเขาต้อนจนจนมุมอีกได้

“ฉันไม่เข้าใจ คุณบอกว่าจะช่วยเรื่องค่ารักษาให้ถ้าฉันทำตัวดี แต่นี่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย” หญิงสาวยังคงใช้น้ำเสียงที่เป็นปกติ เธอไม่โกรธที่เขายื่นมือเข้ามาช่วยโดยไม่บอกกล่าวแต่เธอแค่ไม่ไว้ใจผู้ชายอย่างนวัฒน์ ในเมื่อเขาเป็นคนบอกเองว่าถ้าจะลงทุนอะไรสักอย่างนั่นคือเขาต้องหวังผลกำไร แล้วอะไรคือกำไรจากเรื่องนี้กันล่ะ

“นี่ถือเป็นหลักประกันว่าผมพูดจริงและผมก็หวังว่าคุณจะไม่เปลี่ยนใจทีหลัง ไม่อย่างนั้นคุณต้องจ่ายผมคืนทั้งหมดพร้อมดอกเบี้ย” ชายหนุ่มบอกก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินตรงมาหาเธอ “แต่ครั้งนี้จะไม่มีสัญญาอะไรทั้งนั้น แค่คุณทำตัว ‘น่ารัก’ ให้ผมพอใจก็พอแล้ว” 


เอาเงินมาวางให้มั่นใจก่อน จากนั้นก็รวบหัวรวบหาง เรียบร้อย รร นวัฒน์
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว