facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 22 จุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 จุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2565 21:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 จุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย
แบบอักษร

หรงจิ้นชะงักค้างอยู่กับที่ 

เวลาผ่านไปพักหนึ่งเขาจึงได้สติกลับมาและเข้าใจความหมายของคำถามเมื่อครู่นี้ ที่ผ่านมาใบหน้าที่ไม่เคยแสดงความยินดียินร้ายมาก่อน บัดนี้กลับเผยให้เห็นอารมณ์ที่มิอาจคาดคิดออกมา 

นี่...กำลังถามหาโฉนดที่ดินจากเขาอย่างนั้นหรือ! 

เขากำลังจะตวาดด้วยความพิโรธ แต่ทันใดนั้นความทรงจำอันแสนเลือนรางก็แวบเข้ามาในหัว 

ไม่สิ! 

เขาไม่มีโฉนดที่ดินล่าสัตว์ผืนนี้จริงเสียด้วย! 

แม้ว่าตอนแรกเสด็จพ่อจะทรงพระราชทานให้ แต่...ตอนนั้นกลับมอบให้ฉู่หลิวเยว่เป็นสินสอดทองหมั้น! 

โฉนดที่ดิน...อยู่ในมือของฉู่หลิวเยว่! 

“องค์ชายรัชทายาท หากชื่อที่เขียนบนโฉนดที่ดินนี้เป็นชื่อผู้ใด พื้นที่ล่าสัตว์ก็ควรจะเป็นของผู้นั้นใช่หรือไม่ หากเดาไม่ผิด...ดูเหมือนพื้นที่ล่าสัตว์ตรงนี้...มิใช่ของพระองค์มาตั้งแต่แรกใช่หรือไม่” 

แม้ว่าหน้าตาของยามเฝ้ารักษาการณ์จะธรรมดา แต่ในขณะที่เผชิญหน้ากับรัชทายาทผู้สูงส่ง พวกเขากลับพูดจาสามหาวและมีท่าทีกระด้างกระเดื่อง 

ทันใดนั้นหรงจิ้นก็รู้สึกปั่นป่วนมวลท้อง ราวกับหัวใจถูกยัดด้วยก้อนสำลี เขาโกรธถึงขีดสุดจนรับไม่ได้ 

เพราะไม่สามารถโต้แย้งคำพูดของอีกฝ่าย 

ผู้คนที่ติดตามหรงจิ้นต่างตกตะลึงเมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ 

นี่มันอะไรกัน 

พื้นที่ล่าสัตว์ขององค์ชายรัชทายาทกลับกลายเป็นของคนอื่นอย่างนั้นหรือ 

ทั้งยังกล้าถามหาโฉนดที่ดินจากองค์ชายรัชทายาทอีก คนพวกนี้มีที่มาอย่างไรกันแน่ 

ทันใดนั้นก็มีบางคนนึกถึงเรื่องเก่าๆ เมื่อหลายปีก่อน 

ถ้าจำไม่ผิดล่ะก็ โฉนดที่ดินผืนนี้อยู่ที่ฉู่หลิวเยว่ แต่นางเป็นคนไร้ความสามารถ จะเอาปัญญาที่ไหนไปจ้างคนพวกนี้มาต่อต้านองค์รัชทายาท 

ส่วนบางคนก็ลอบมองฉู่เซียนหมิ่นเงียบๆ 

ฉู่เซียนหมิ่นก็มึนงงไปพักหนึ่ง 

จนกระทั่งสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่นาง ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ นางก็จำได้ว่ามีบางอย่างเกี่ยวกับฉู่หลิวเยว่อยู่ในนั้น! 

หรงจิ้นกำหมัดในแขนเสื้อแน่น เขาพยายามควบคุมความโกรธในใจอย่างสุดกำลัง จากนั้นจึงเอ่ยถามเสียงเย็นเฉียบ 

“ฉู่หลิวเยว่ส่งพวกเจ้ามาอย่างนั้นหรือ” 

ยามรักษาการณ์ส่ายหน้าปฏิเสธ 

“พวกเราไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณหนูใหญ่ฉู่” 

หรงจิ้นยิ้มเยือกเย็นในใจ 

ยังพูดว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอีกหรือ 

ถึงขนาดเรียก ‘คุณหนูใหญ่ฉู่’ ออกมาแล้ว! 

ทั่วทั้งเมืองหลวงจะมีสักกี่คนที่เรียกคนไร้ความสามารถผู้นั้นเช่นนี้ 

ถ้าจะบอกว่าฉู่หลิวเยว่ไม่ได้ทำอะไรกับที่นี่ เขาไม่เชื่อเด็ดขาด 

“พวกเจ้าหมายความว่าพื้นที่ล่าสัตว์แห่งนี้เป็นของพวกเจ้าเองน่ะหรือ” 

ยามผู้เฝ้าประตูกล่าวด้วยความเคารพ 

“ที่นี่เป็นของเจ้านายข้าเอง” 

“บังอาจ!” 

ซ่งหยวนขยับไปข้างหน้าหนึ่งก้าวด้วยท่าทางดุดัน 

“นี่เป็นพื้นที่ล่าสัตว์พระราชทานจากฝ่าบาท องค์ชายรัชทายาทดูแลเอาใจใส่หลายปี ชั่วพริบตาเดียวจะกลายเป็นของเจ้านายพวกเจ้าได้อย่างไร ข้าว่าพวกเจ้ารนหาที่ตายมากกว่า!” 

เขาพูดพลางระดมพลังในร่างกายเปลี่ยนฝ่ามือเป็นกำหมัด แล้วพุ่งเข้าไปชกหนึ่งในนั้นอย่างแรง 

“หมัดพยัคฆ์มังกร!” 

แม้ตอนนี้ซ่งหยวนจะมีอายุไม่เกินยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี แต่เขาก็ได้บรรลุผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สี่แล้ว หมัดนี้ถูกห่อหุ้มด้วยพลังมหาศาลและแข็งแกร่ง ลมผ่านหมัดคำรามราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ 

ทันใดนั้น หนึ่งในยามรักษาการณ์ก็เริ่มเซถลา แล้วปล่อยหมัดด้วยสีหน้าแน่นิ่ง 

เขาเลือกที่จะต่อสู้ซึ่งๆ หน้า 

ปึก! 

เสียงการปะทะกันที่น่าอึดอัดดังขึ้นในป่าอันเงียบสงบ! 

พลังอันแรงกล้าทำให้ใบไม้ที่กองอยู่บนพื้นโหมกระพือขึ้นมา! 

ตอนแรกซ่งหยวนไม่ได้เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตา แต่แรงปะทะหมัดของอีกฝ่าย ทำให้เขารู้สึกถึงพลังกดดันที่ถาโถมเข้ามาโจมตี! 

อีกทั้งเขายังแอบรู้สึกว่าพลังความสามารถของอีกฝ่าย ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าตนเองเสียด้วยซ้ำ! 

ทันใดนั้น ร่างของเขาก็ถอยกลับไปอย่างควบคุมไม่ได้! 

ตึงๆๆ! 

เขาถูกโจมตีจนถอยหลังไปสามก้าว 

ไม่ง่ายเลยหากเขาจะทรงตัวให้มั่นคง เขาอยากผรุสวาท แต่กลับรู้สึกว่ามีเลือดออกระหว่างหน้าอกและช่องท้องของตนเอง ทันใดนั้นในปากก็เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง! 

ซ่งหยวนพยายามกลั้นลมหายใจนี้ แล้วกลืนเลือดลงท้องอย่างยากลำบาก! 

ฉับพลันราวกับอากาศถูกแช่แข็ง 

ทั้งสองต่อสู้กัน ซ่งหยวนถูกลาถอยหลัง ส่วนยามผู้รักษาการณ์ผู้นั้นกลับแข็งแกร่งดั่งหินผา! 

เมื่อมองหน้าซีดเซียวราวกับกระดาษขาวของซ่งหยวนอีกครั้ง ใครๆ ต่างก็มองออกว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่ายตั้งแต่แรก! 

เขาเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สี่เชียวนะ จะแพ้ได้ง่ายๆ เช่นนี้ได้อย่างไร! 

ใบหน้าของหรงจิ้นมืดมนราวกับน้ำลึก 

ตอนแรกถูกช่วงชิงพื้นที่ล่าสัตว์ มาตอนหลังองครักษ์ข้างกายถูกยามสั่งสอน ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน! 

ยามรักษาการณ์คนนั้นก้าวถอยหลังและโค้งคำนับหรงจิ้นอย่างสุภาพ 

“องค์ชายรัชทายาท นายท่านมีคำสั่งให้เข้าเฝ้าพื้นที่ล่าสัตว์ให้ดี ข้ามิอาจปล่อยปละละเลยได้ พระองค์โปรดประทานอภัยให้ข้าด้วย” 

คำพูดนี้ดูเหมือนจะเป็นการขอประทานอภัย แต่ในความเป็นจริงมันคือการฉีกหน้าและเหยียบย่ำซ้ำเติมองค์ชายรัชทายาทต่างหาก! 

ทั่วทั้งแคว้นเย่าเฉิน นอกจากฝ่าบาทแล้วก็มีเพียงองค์ชายรัชทายาทที่ดำรงตำแหน่งสูงสุด 

ต่อให้เขาไม่มีโฉนดที่ดินผืนนี้ แต่จะมีสักกี่คนที่บังอาจขนาดนี้ 

หรงจิ้นเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ 

“เจ้านายของพวกเจ้ายิ่งใหญ่มาจากไหน” 

ยามคนนั้นก้มหน้าเล็กน้อย 

“ข้ามาจาก...เจินเป่าเก๋อ” 

... 

ณ ตระกูลฉู่ 

ฉู่หลิวเยว่แหงนมองท้องฟ้า ในที่สุดนางก็หยุดการฝึกฝนของตนเองลง จากนั้นแกะกระสอบทรายที่แขนและขาออก แล้วพึมพำเสียงแผ่วเบา 

“น่าจะพอได้แล้ว...” 

สักพักก็มีเสียงฝีเท้าที่ดูเร่งรีบดังเข้ามา 

เป็นเด็กหนุ่มที่รับใช้ผู้อาวุโส 

เขาปกปิดความสะใจที่ผู้อื่นเดือดร้อนทางสีหน้าไม่มิดเลยสักนิด  

“ฉู่หลิวเยว่ ผู้อาวุโสต้องการพบเจ้า!” 

ตอนที่เขามา เขาก็เห็นว่าใบหน้าของผู้เฒ่าผู้อาวุโสย่ำแย่เพียงใด คราวนี้ฉู่หลิวเยว่ต้องซวยแน่ๆ! 

ฉู่หลิวเยว่มองเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง 

“เมื่อครู่นี้เจ้าเรียกผู้ใดนะ” 

เด็กรับใช้คนนั้นตัวสั่นขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก แล้วก็นึกถึงฉู่เหลียนเซิงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว 

ได้ยินมาว่าเพราะฉู่เหลียนเซิงพูดจาไม่เข้าหูฉู่หลิวเยว่ เขาก็เลยถูกฉู่หลิวเยว่ตัดแขน! 

เขาเกือบลืมไปแล้วว่าตอนนี้ฉู่หลิวเยว่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว! 

ความหยิ่งผยองเมื่อตอนมาถึงได้หายไปอย่างลึกลับ เสียงเด็กรับใช้ก็เจือไปด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย 

“เจ้า เอ่อ...คุณหนูใหญ่ ผู้อาวุโสเรียกพบ!” 

คราวนี้ฉู่หลิวเยว่เดินย่างกรายเข้าไปหา 

“หากเรียกคนอื่นไม่เป็น ก็ไม่จำเป็นต้องใช้ลิ้นนี้อีก เข้าใจหรือไม่” 

ฉู่หลิวเยว่พูดช้าๆ แต่กลับทำให้เด็กรับใช้ตื่นตระหนกและพยักหน้าอย่างรวดเร็ว 

ฉู่หลิวเยว่ตามเขาไปที่ห้องโถงด้านหน้าโดยไม่รีบร้อน 

นางอาศัยอยู่ในที่ห่างไกลและต้องใช้เวลานานกว่าจะเดินข้ามมาถึง 

เด็กรับใช้ค่อยๆ ร้อนรนขึ้นมา คำพูดติดอยู่ที่ริมฝีปากแต่ไม่กล้าเร่งเร้า เขาจึงทำได้เพียงหุบปากเงียบกริบ 

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ฉู่หลิวเยว่ก็ถามโดยไม่ตั้งใจ 

“ผู้ใดมาหรือ” 

“รัช...” 

เด็กรับใช้เผลอตอบ แต่เมื่อเอ่ยปากก็สำนึกได้ว่าไม่ควรพูด 

แต่ฉู่หลิวเยว่นำพามาซึ่งแรงกดดันที่มองไม่เห็น เขาถึงยอมบอกเสียแต่โดยดี 

“คนขององค์ชายรัชทายาท” 

ฉู่หลิวเยว่ไม่พูดสิ่งใดอีก แล้วลอบหัวเราะเสียงเย็นในใจ 

จนป่านนี้แล้ว หรงจิ้นยังไม่ยอมออกหน้าเอง เห็นได้ชัดว่าเขาคงเสียหน้าไม่พอ... 

... 

ณ โถงด้านหน้าของตระกูลฉู่ 

ผู้อาวุโสและชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังนั่งตรงข้ามกัน 

ส่วนฉู่เซียนหมิ่นนั่งอยู่เคียงข้างผู้อาวุโส 

ชายคนนั้นหน้าเหลี่ยม รูปร่างหน้าตาธรรมดา มีรอยแผลเป็นยาวครึ่งนิ้วบนแก้มของเขาซึ่งดูดุร้าย 

เขานั่งอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางทะนงองอาจโดยไม่พูดอะไร แต่ทำให้ผู้อาวุโสที่อยู่ตรงข้ามเกิดอาการกระสับกระส่าย 

คนผู้นี้เป็นถึงคนสนิทขององค์ชายรัชทายาท การมาของเขาทำให้เกิดความกังวล ประกอบกับสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่นี้... 

ฉู่หลิวเยว่คนนี้ ช่างกำเริบเสิบสานจริงๆ! 

“คุณหนูใหญ่มาถึงแล้ว...” 

หลายคนในห้องโถงด้านหน้าเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าเป็นฉู่หลิวเยว่ที่เดินเข้ามาพอดี 

ในที่สุดผู้อาวุโสก็ไม่สามารถยับยั้งตัวเองได้ เขาจึงตบโต๊ะและตวาดอย่างโกรธเคือง 

“ฉู่หลิวเยว่ เจ้าสิ้นสติไปแล้วจริงๆ รีบคุกเข่าต่อหน้าข้าเดี๋ยวนี้ แล้วสารภาพผิดกับใต้เท้าซะ” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว