email-icon Line-icon

ขอบคุณที่สนับสนุนนิยายของไรท์ 1 เม้นท์ 1 ไลท์ = กำลังใจ ฝาก <รัก@รัก> ไว้ในใจรี๊ดทุกคนด้วยนะคะ

ทำความรู้จัก

ชื่อตอน : ทำความรู้จัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2565 10:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทำความรู้จัก
แบบอักษร

เอ่อ...หนูดาวเข้าใจค่ะ คุณป้าไม่ต้องคิดมากนะคะ ทุกคนล้วนต่างมีเหตุผลในการกระทำของตัวเองทั้งนั้น คุณป้าก็คงเหมือนกันใช่ไหมคะ แต่คุณป้าต้องระวังให้มากกว่านี้นะคะ ลองได้ ท้าทายได้ แต่ต้องดูสถานที่ด้วย ลานจอดรถคงไม่เหมาะถ้าป้าจะไปลองใจใครแถวนั้น ถ้าหากคนร้ายที่มันกระชากกระเป๋าคุณป้าเกิดมีอาวุธขึ้นมา หนูดาวไม่อยากคิดเลยค่ะว่าคุณป้าจะเจอกับอะไรบ้าง คุณป้ามีคนมารับแล้ว ถ้างั้นหนูดาวขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีคะ"

 

น้ำดาวยกมือไหว้คุณป้าก่อนจะหันไปยกมือไหว้บุคคลที่มาใหม่ทั้งสี่คน และกำลังจะเดินออกไปจากตรงนั้น แต่ก็ต้องหยุดเดินแล้วหันไปมองตามเสียงเรียก

 

"หนูดาวอย่างพึ่งไปลูก / อย่าพึ่งไปครับ" แม่ของแทนไทเรียกน้ำดาวไว้นั่นไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ลูกชายคนโตของบ้านเอ่ยเรียกหญิงสาวด้วยตัวเองนี่สิแปลก สายตาทั้ง 5 คู่จ้องมาที่แทนไทคนเดียว มุมปากของคนเป็นพ่อกระตุกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นแทนลูกชายคนโต สงสัยงานนี้คุณหญิงคงไม่เจ็บตัวฟรีแล้วหล่ะ

 

"ผมเรียกชื่อคุณเฉยๆได้ใช่ไหม 'น้ำดาว'"

 

"เป็นเกียรติกับน้ำดาวมากเลยคะอาจารย์ ว่าแต่คุณป้า...เรียกน้ำดาวมีอะไรรึเปล่าคะ"

 

เราคุยกันไปคุยกันมาและตกลงกันได้ในที่สุด เมื่อน้ำดาวบอกจุดประสงค์ของการมาที่ห้างเพื่อพิชิตชาบู ทุกคนจึงลงความเห็นว่าจะมาพิชิตชาบูด้วยกับเธอ แต่จู่ๆคุณป้าก็ร้องปวดแผลขึ้นมาจนอาจารย์หมอต้องพาไปโรงพยาบาล และตามด้วยลูกชายอีกสองคนที่บอกว่ามีงานด่วน สรุปจึงมีเธอกับคุณชายหน้านิ่งเพียง 2 คนที่ร้านชาบู เสียงร้องท้องก่อนหน้านี้ทำให้น้ำดาวไม่อายสักนิดที่จะสั่งในสิ่งที่ตัวเองชอบ แต่ก็ไม่ลืมหันไปถามคนตรงหน้าถึงอาหารที่ชอบหรืออาหารที่แพ้

 

“คุณแทนไท มีแพ้อาหารอะไรรึเปล่าค่ะ”

 

“สั่งไปแล้วทำไมถึงพึ่งมาถาม ทำไมไม่ถามก่อนแล้วค่อยสั่ง” เสียงเรียบเอ่ยบอกกับคนตัวเล็กเชิงตำหนิ

 

“หนูดาวสั่งเฉพาะของหนูดาว ยังไม่ได้สั่งให้คุณ และกำลังจะสั่งให้คุณก็เลยต้องถามก่อน ตกลงแพ้อะไรรึเปล่าค่ะ”

 

แทนไทถึงกับพูดไม่ออกไปไม่ถูกเมื่อถูกตอบกลับมาแบบนั้น เป็นคำตอบที่ดูไม่มีอะไร แต่สำหรับเขาแล้วมันเป็นคำตอบที่น่าค้นหาถึงตัวคนถาม ปกติถ้าเขาพูดออกไปในทำนองนี้คนที่ฟังส่วนมากจะชักสีหน้าไม่พอใจหรือสวนกลับด้วยคำหยาบทันที แต่ผู้หญิงคนนี้กลับส่งยิ้มให้เขาและยังถามกลับเหมือนประโยคที่เขาพูดออกไปเมื่อครู่เป็นเพียงประโยคบอกเล่าทั่วๆไปไม่ได้สำคัญอะไร

 

“แพ้เนื้อวัว…”

 

"อ่อ~ค่ะ สั่งอาหารเพิ่มค่ะ เพิ่ม...." น้ำดาวสั่งเพิ่มอีก5-6อย่าง เมืื่อพนักงานออกไปแล้วบรรยากาศบนโต๊ะก็เงียบลงอีกครั้ง น้ำดาวอยากจะชวนคนตรงหน้าคุยใจจะขาด แต่ก็กลัวเขาจะรำคาญเลยได้แต่นั่งเลื่อนๆไถๆหน้าจอโทรศัพท์ไปพลางๆเพื่อรออาหารมาเสิร์ฟ

 

แทนไทจ้องมองไปหญิงสาวตรงหน้าอย่างเปิดเผย และไม่สบอารมณ์เมื่อหญิงสาวตรงหน้าไม่สนใจเขาเหมือนผู้หญิงคนอื่น แต่ก็ไม่ได้คิดจะถามหากอีกฝ่ายไม่สนใจ ปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงใสบอกความรู้สึกออกมาตรงๆ

 

“คุณแทนไท ดาวอึดอัดดาวคุยกับคุณได้ไหมคะ”

 

“ผมก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้คุณคุยหนิ”

 

“ถ้างั้นดาวไม่เกรงใจแล้วนะคะ คุณป้าและทุกคนกำลังเปิดโอกาสให้เราสองคนได้อยู่ด้วยกันใช่ไหมค่ะ คุณแทนไทจะรังเกียจไหมถ้าดาวจะใช้โอกาสนี้อยากทำความรู้จักคุณให้มากขึ้น” เอาแล้วไงน้ำดาวทำไมถึงได้ใจกล้าหน้าด้านพูดออกไปแบบนั้นได้ เดี๋ยวเขาก็เข้าใจว่าเธอง่ายเข้าหาผู้ชายก่อนหรอก แต่จะทำไงได้ก็พูดออกไปแล้ว คงต้องยอมรับกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป

 

“ไม่รังเกียจ ดีซะอีกถ้าผมได้รู้จักคุณ แม่ผมจะได้เลิกทำแบบนี้สักที แต่ผมอายุมากกว่าคุณเป็น 10 ปี คุณอยากจะทำความรู้จักกับผมในฐานะอะไร พี่ชาย หมอ แค่คนรู้จักหรือว่าในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่อยากจะสานสัมพันธ์ต่อ” แทนไทตอบออกไปตามความรู้สึก ก็เขาไม่ได้รังเกียจเธอจริงๆ แต่กับคนอื่นที่พยายามเข้าหาเขา ความรู้สึกตอนนั้นมันบอกว่าไม่อยากรู้จักจริงๆแต่กับผู้หญิงตรงหน้ากลับไม่มีความรู้สึกนั้นอยู่เลย ก่อนจะถามหยั่งเชิงหญิงสาวตรงหน้า

 

เฮ้ย!ผิดคลาดว่ะน้ำดาว เขาตอบรับเธอด้วย

 

"เอ่อ! นั่นนะสิ ทำความรู้จักในฐานะอะไร ตอนนี้ดาวยังคิดฐานะไม่ออก เอาเป็นว่าฐานะที่คุณมาทำให้หัวใจดาวเต้นแรงแล้วกันนะคะ😊" น้ำดาวพูดจบพร้อมกับยิ้มกว้างให้กับชายตรงหน้า

 

"หึ..." ฐานะที่ทำให้หัวใจดาวเต้นแรง คิดได้ไงว่ะเด็กหนอเด็ก

 

"อ้าว! หึ...คำเดียวแล้วดาวจะรู้เรื่องไหมคะเนี่ย..."

 

ยังไม่ทันที่น้ำดาวจะได้คำตอบจากคนตรงหน้า รายการที่สั่งก็ทยอยมาเสิร์ฟจนครบ น้ำดาวไม่รอช้าชวนคนตรงหน้าลงมือทันที แต่ก่อนจะลงมือน้ำดาวก็ถือวิสาสะเปลี่ยนสรรพนามเรียกคนตรงหน้าใหม่ทันที

 

"คุณ...ไม่สิ ดาวไม่เรียกคุณแทนไทแล้วได้ไหมคะมันดูห่างเหินเกินไป ดาวขอเรียกเฮียแทนได้ไหมคะดูสนิทสนมขึ้นไปอีกขั้น ถึงเฮียจะปฏิเสธแต่ดาวก็จะเรียก ตามนั้นนะคะ"

 

"แล้วผมเลือกอะไรได้..." เอาแต่ใจชะมัดแต่ก็น่ารักดี

 

"ไม่ผมแล้วคะ ต้องเป็นแล้วเฮียเลือกอะไรได้ต่างหาก ตามนั้นนะคะเฮียแทน"

 

"หึ ตามนั้นก็ตามนั้น ว่าแต่ไอ้ต้มๆที่เรียกชาบูนี่เขากินกันยังไง" แทนไทมองดูอาหารตรงหน้าที่เขาไม่เคยทานแต่เคยได้ยินชื่อ ก่อนจะถามคนตัวเล็กออกไปตรงๆ

 

"คิกคิก ต่อไปดาวจะเป็นคนพาเฮียแทนไปเปิดหูเปิดตาเองนะคะ เอียแทนมานั่งข้างดาวตรงนี้มา น้ำดาวคนนี้จะรับประทานให้ดูเป็นตัวอย่าง" น้ำหวานยิ้มขำออกมา ไม่คิดว่าเขาจะกล้าถามออกมาตรงๆแบบนี้ ไม่ห่วงภาพพจน์ต่อหน้าสาวเลย

 

แทนไทลุกไปนั่งข้างน้ำดาวอย่างว่าง่าย ก่อนที่น้ำดาวจะลงมือนำทุกอย่างลงไปในหม้อชาบู พร้อมกับบริการคนที่นั่งข้างๆไปด้วย ปากก็เคี้ยวมืออีกข้างก็ไม่ลืมหยิบนู้นตักนี้ใส่จานผมจนเต็มไปหมด

 

พออาหารหมดปากถึงจะเป็นเวลาที่จะได้ยินเสียงของเธอ มารยาทดีเหมือนกันนะไม่พูดเวลามีอาหารอยู่ในปาก บางครั้งผมกินช้าเธอถึงกับป้อนใส่ปากผมเองกับมือ พอผมผละออกไม่กินก็ออดอ้อนให้ผมกิน เวลาอ้อนก็โคตรน่ารัก ผู้หญิงคนนี้หน้าค้นหาจริงๆ เอาแต่ใจบ้างบางครั้ง อ้อนบ้างบางเวลาที่ต้องการ ใช้เหตุผลในการตัดสินใจ หรือว่าคงจะถึงเวลาที่หัวใจของผมต้องเปิดรับใครสักคนเข้ามาแล้วจริงๆ

 

แต่เรื่องแบบนี้คงต้องศึกษาเรียนรู้กันไปก่อน อายุที่ห่างกันถึง 12 ปี อาจจะเป็นปัญหากับเราสองคนก็ได้

 

ด้านนอกของร้านที่มีสี่ชีวิตสังเกตการอยู่ถึงกับโล่งอก ที่เห็นลูกชายพี่ชายไม่ลุกหนีออกมาอย่างเช่นทุกครั้งที่แม่หาผู้หญิงมานั่งทานข้าวด้วย

 

"ผมคิดว่าสะใภ้คนโตของ 'ศิลาพิพัฒน์' คงไม่พ้นน้องน้ำดาวคนนี้แน่นอนครับ แทนตะวันคอนเฟิร์ม"

 

"ผมก็คิดเหมือนเจ้าตะวันนะครับ เพราะผมเห็นเฮียแทนยิ้มด้วย" แทนรักเห็นด้วยกับที่น้องชายพูด

 

"พ่อว่าเราพาคุณหญิงไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า ทางนี้ก็ปล่อยให้แทนไทจัดการไปเถอะ"

 

"ครับ/ครับ ไปกันคุณหญิงหมดห่วงได้แล้ว และก็เลิกสักทีนะไอ้เล่นอะไรแผลงๆแบบนี้ ถ้าเกิดวันนี้ไม่ได้น้ำดาวเข้ามาช่วยคุณ..."

 

"พอแล้วค่ะเฮีย แค่นี้ก็สำนึกผิดไม่ทันแล้ว ญ่าขอโทษนะคะที่ทำให้เฮียเป็นห่วง ยิ้มให้ญ่าหน่อยสิค่ะ ภรรยาขอโทษนะคะคุณสามี" ธัญญ่าโน้มตัวไปกอดแขนสามีก่อนจะพูดออดอ้อนสามีเสียงหวาน

 

ลูกชายทั้งสองคนถึงกับส่ายหัวให้กับการกระทำของผู้เป็นแม่ แต่ก็อดยิ้มให้กับความน่ารักของท่านทั้งสองคนไม่ได้ ตั้งแต่พวกเขาเกิดมาไม่เคยเห็นท่านทั้งสองคนทะเลาะกันหรือมีปากเสียงกันเลยสักครั้ง อย่างมากแม่ก็แค่งอนและน้อยใจเรื่องที่พ่อทำงานหนักมากเกินไปเท่านั้นเอง


เอาแล้วไงคุณหมอ หนูดาวเริ่ม…แล้วนะ คุณหมอเตรียมเปิดหัวใจต้อนรับหนูดาวได้เลย คริคริ // ขอบคุณที่สนับสนุนและติดตามนิยายของไรท์นะคะ❤️🙏😊
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว