email-icon facebook-icon Twitter-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกใบเล็ก ๆ ของแพรสีนิล แวะมาพูดคุยกันได้นะคะ แพรไม่กัด ฮี่ฮี่ และขอขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการกดไลค์ ทุกการสนับสนุนค่ะ หากไม่มีนักอ่านก็คงไม่มีแพรสีนิลอย่างในทุกวันนี้ ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ ❤️

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 (4)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2565 14:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 (4)
แบบอักษร

 

เหล่านักดนตรีใช้เวลาซาวน์เช็คไม่นานเพลงแรกก็เริ่มบรรเลง เปิดกันด้วยเพลงช้า ๆ ซึ้ง ๆ 

ปรับอารมณ์กันไปได้สองสามเพลงระดับความมันส์ก็เพิ่มขึ้นตามลำดับ จนแม้กระทั่งดาริกาที่เต้นไม่ค่อยเป็น ยังอดโยกตัวไปตามจังหวะบีทหนัก ๆ ของมันไม่ได้ 

“หืออ ใช่ย่อยนะเรา” 

“ก็พอตัว~” 

ดาริกาไหวไหล่แล้วตอบรับคำแซวของเพื่อนด้วยการย่อตัวลงพร้อมสะบัดสะโพกให้แรงขึ้น 

เรียกเสียงหัวเราะใส ๆ ให้ดังลั่นประสานไปกับเสียงโห่ร้องของโต๊ะข้าง ๆ ที่พยายามเข้ามาผูกมิตรเนื่องจากเห็นโต๊ะเธอมีกันแค่สองสาว 

ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองไหมที่นอกจากสายตาของมือเบสแล้ว ยังมีสายตาอีกคู่ที่คอยเมียงมองมาทางเธอบ่อย ๆ 

หากนับตั้งแต่เริ่มจวบจนบัดนี้ก็ปาไปหกรอบได้แล้ว สุดท้ายเธอจึงตัดปัญหาด้วยการยืนหันหลังให้เวทีแล้วทำทีเป็นสนุกสนานกับการเต้นแข่งกับเพื่อนแทน 

“อ๊ายยย พี่ไผ่~ ทางนี้ ๆ ~” 

เสียงหวีดร้องของเพื่อนสาวและปฏิกิริยาโบกมืออย่างกระตือรือร้นดึงให้ดาริกาเอี้ยวหน้ากลับไปมองบนเวทีอีกครั้ง 

ความแปลกใจฉายในแววตาครู่หนึ่งเมื่อพบว่าคนที่พยักหน้ารับคือมือกีต้าร์ ทว่าในจังหวะที่เบนสายตามาทางเธอ รอยยิ้มร้ายกาจกลับผุดขึ้นปรากฏบนมุมปาก ยักคิ้วใส่ 

ทำเอาหัวใจที่เต้นแรงเป็นทุนเดิมแทบกระเด้งกระดอนออกมานอกอก รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนอย่างประหลาด 

อันตราย! อันตรายมาก! แค่สบตากันไม่กี่วิยังทำเธอใจสั่นได้ขนาดนี้ ถ้ามองว่าพี่กายเป็นผู้ชายเจ้าชู้แล้วล่ะก็ คน ๆ นี้จัดได้ว่าเป็นระดับอาจารย์ของคนเจ้าชู้เชียวล่ะ! 

ดาริกาทำท่าขนลุกขนพอง และเพราะต้องการดับความว้าวุ่นบวกกับบรรยากาศที่ดูครึกครื้นขึ้น ความถี่ในการยกเครื่องดื่มขึ้นจิบจึงมากกว่าปกติ  

กว่าวงดนตรีจะทำการแสดงจบดาริกาจึงแทบต้องใช้โต๊ะเป็นที่ค้ำยันรองรับน้ำหนักตัว 

“หญ้าาาา ปวดฉี่~” 

“ฮะ! แกจะไปห้องน้ำเหรออ?” 

“อื้ออ ไม่ไหวแล้วอะ” 

“เค ๆ รอแป็บ เดี๋ยวฉันไปด้วย เฮ้ยยย” 

กรกนกที่กำลังติดพันกับการทำความรู้จักโต๊ะข้าง ๆ รีบยืดมือไปหมายจะคว้าแขนเพื่อน 

เพราะแม้ร้านนี้จะมีความปลอดภัยในระดับหนึ่ง อีกทั้งตัวเธอก็มีคนรู้จักจำนวนหนึ่ง แต่ก็ใช่ว่าจะไว้วางใจถึงขนาดปล่อยให้เพื่อนที่กำลังเมามายเดินไปทั่ว 

ทว่าสิ่งที่เธอคว้าได้ก็มีเพียงความว่างเปล่า ครั้นจะพุ่งตัวตาม ยัยเพื่อนตัวดีก็ไวทายาด พริบตาเดียวก็กลืนหายไปกลับฝูงชน ซ้ำยังทิ้งสัมภาระไว้บนโต๊ะทั้งหมดอีก! 

“เอาไงดีวะเนี้ย?” 

อยากจะตามเพื่อนก็อยาก แต่ถ้าให้หอบของไปด้วยแล้วไอ้ขวดที่เพิ่งเปิดล่ะจะทำยังไง มากันแค่สองคนจะให้ฝากใครดู เธอเองก็มีแค่สองมือ ถือไปไม่หมดแน่  

กวาดสายตามองหาตัวช่วยพลันกรกนกก็ตาลุกวาว รีบร้องเรียกคนที่เพิ่งเดินลงจากเวทีพอดิบพอดี 

“พี่ไผ่ ๆ!” 

เวฬุหันมาเลิกคิ้วถาม สายตาคมกริบสอดส่ายข้ามไหล่คนตัวเล็กเพียงนิดก่อนดึงกลับมามองสีหน้าร้อนรนของเจ้าของเสียงเรียกอีกครั้ง 

“ว่า?” 

“ฝากโต๊ะที หญ้าจะไปตามเพื่อน” 

“ตามเพื่อน?” 

“ก็เออสิคะ มันไปห้องน้ำคนเดียวเนี้ย ยิ่งสวย ๆ อยู่กลัวคนหิ้ว อะ อ้าวว เฮ้ย! ไอ้พี่ไผ่เดี๋ยวดิจะเดินไปไหน มาดูโต๊ะให้ก่อนนน” 

ยังไม่ทันที่กรกนกจะได้ส่งมอบสัมภาระให้พี่ชายในนาม อีกฝ่ายก็เดินดุ่ม ๆ ไปทางด้านหลัง ครั้นพอท้วงก็เอี้ยวหน้ามาบอกสั้น ๆ เพียงว่า 

“เดี๋ยวไปตามให้” 

ตามให้? จะตามให้ยังไง รู้เหรอว่าเพื่อนของเธอคือคนไหน โอ๊ย ไอ้พี่บ้า! 

 

 

************************ 

เอาแล้ว เสือเริ่มออกลายแล้วนะ อุ้บบบบบ 

 

มีคนกดดาวโดเนทให้หน่องอีกแล้ว ขอบพระคุณค่าาา  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว