ส่งผ่านความรัก ถ่ายทอดออกไปเป็นตัวอักษร กลับมาอ่านอีกเมื่อไหร่ความรู้สึกก็ยังจะคงตราตรึงไม่เปลี่ยนแปลง

ตอนที่ 18 ดีกับฉันบ้าง 70% เดือนที่ 3 (แก้ไขฉบับ E book)

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 ดีกับฉันบ้าง 70% เดือนที่ 3 (แก้ไขฉบับ E book)

คำค้น : ลงทัณฑ์รักซาตานเถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2559 13:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 417
× 6,000
แชร์ :
ตอนที่ 18 ดีกับฉันบ้าง 70% เดือนที่ 3 (แก้ไขฉบับ E book)
แบบอักษร

 

           ราฟาเอลรีบออกจากผับเมื่อเขารู้สึกรำคาญ โซเฟีย ที่มาเกาะแกะ เขาอยู่ แต่เมื่อขับรถเข้ามาในบ้านดวงตาคมกริบถึงกับเบิกกว้างเมื่อมองเห็นรถที่ไม่พึงปรารถนาจะเจอจอดอยู่ซึ่งชายหนุ่มรู้ดีว่ามันเป็นของใครแต่ในใจนั้นก็คิดในแง่ดีว่าบางทีอาจจะเป็นมารียาก็ได้ที่มาบ้านเขา ชายหนุ่มรีบเหยียบคันเร่งเข้ามาจอดเพื่อมาดูให้แน่ใจ ทันทีที่รถจอด ราฟาเอล รีบก้าวเท้าลงมาจากรถ

          รษา มายืนรอเขาที่ประตูบ้าน สายตาคมกริบจ้องมองเธอก่อนที่จะมองเข้าไปในตัวบ้าน เห็นบุคคลที่เขาไม่คาดคิดกำลังเดินออกมา

แกมาที่นี่ทำไม มารียาล่ะ

เขาถามด้วยเสียงเข้ม แววตาจ้องเขม็ง ราวจะมีเรื่อง

ฉันมาคนเดียว

จอร์นตอบ ท่าทางปวดท้องตอนนี้แทบไม่มีให้เห็น

หมายความว่าไง มาคนเดียว แล้วแกมาทำไม

ราฟาเอลเดินย่างสามขุมเข้ามากระชากที่คอเสื้อของอีกฝ่ายยกขึ้นเผชิญหน้ากันใกล้

คุณราฟอย่า

หญิงสาวพยายามจะห้าม แต่ก็ถูกคนตัวใหญ่ตวาดใส่

เธอออกไปให้ไกล อย่ามายุ่ง

คุณรษา ออกไปให้ห่างนะครับ ไม่ต้องห่วงผม

จอร์นใช้คำพูดเพื่อยั่วยวลอีกฝ่ายผ่านเธอและมันก็เป็นผลเสียด้วย ราฟาเอลได้ยินคำนั้น ยิ่งทำให้ร่างกายเขาเดือดขึ้นมาอีก

แกอยากตายรึไงราฟาเอลถามสายตาเข้มจ้องมองอย่างไม่ลดละ

ฉันมาหาคุณรษา แล้วก็กำลังจะกลับ

จอร์นพูดสีหน้าไม่สะทกสะท้าน ราฟาเอลปล่อยมือที่จับคอเสื้อจอร์นอยู่แล้วผลักออกไปอย่างแรง

มาหาทำไมราฟาเอลถามต่อ

นายก็ถามคุณรษาเองก็แล้วกัน ฉันกลับล่ะ

จอร์นตอบอย่างยียวลอีกฝ่าย พร้อมยกมือจัดปกเสื้อตัวเองให้เข้าที่

         ก่อนเดินออกจากบ้านจอร์นยิ้มมุมปากใส่ราฟาเอล พร้อมกับใช้มือก้มรูดซิบกางเกงขึ้น ราฟาเอลเห็นดังนั้น ไม่รอช้าที่จะปล่อยหมัดใส่หน้าจอร์นอย่างแรงโดยไม่ต้องถามหาความจากอีกฝ่ายก่อนเลย

ไอ้สารเลว

คุณราฟ หยุด

รษา วิ่งเข้าไปห้ามเขาก่อนหมัดที่สองจะถูกปล่อยตามออกไป เธอไม่รู้เรื่องเลยว่าทำไมเขาถึงได้โกรธจอร์นขนาดนั้น

ฉันบอกว่าเธออย่ายุ่ง

            ตอนนี้เขาไม่ฟังใครทั้งนั้น ผลักตัวเธอออกไปให้ห่างหญิงสาวล้มลงไปในโซฟากึ่งนั่งกึ่งนอน ก่อนจะสาวเท้ายาวเข้าไปหาคนที่โดนต่อยล่วงลงไปกับพื้น แล้วดึงคอเสื้อขึ้นมาอีกครั้ง

ถ้าไม่อยากตาย รีบออกไปจากที่นี่ ออกไป้

            เขาตะโกนไล่ จอร์น อย่างไม่เกรงใจ ทำเอาคนถูกไล่เจ็บแค้นอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงคนที่กำลังโมโหสุดขีดตอนนี้ได้ จอร์นจึงทำได้เพียงรีบขับรถออกไปจากบ้านเขาให้เร็วที่สุด

หึ แล้วมึงจะได้เจ็บยิ่งกว่ากูร้อยเท่าไอ้ราฟ

           จอร์น พูดออกมาอย่างรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า ว่าถ้าราฟาเอล พบของที่เขาทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า คงจะเจ็บปวดจนเป็นบ้าไปเลยก็ได้ จอร์นคิดอย่างสะใจ

           หลังจากที่จอร์นได้ขับรถออกไปสายตาคมกริบเปลี่ยนมาจ้องมองทางรษาราวกับอยากจะจับเธอฉีกออกมาเป็นชิ้นๆให้ได้ เขาก้าวเท้ายาวเข้าไปหาเธอ สองมือจับไหล่หญิงสาวบีบแน่นจนเธอรู้สึกเจ็บไปหมด

เธอกล้าดียังไงให้ไอ้สวะนั้นเข้ามาในบ้านฉัน

เขาพูดเสียงดังด้วยแววตาคมกริบฉายแววโหดขึ้นด้วยความโกรธ

คุณจอร์นเค้าบอกว่าเค้าปวดท้อง อยากมาเข้าห้องน้ำ ฉันเลยให้เค้าเข้ามา

เธอตอบเสียงเบาปนสะอื้น

แล้วมันมาทำไมที่บ้านนี้ มันมาทำไม

ราฟาเอลยังคงบีบไหล่สองข้างเธอไว้แน่น

คุณราฟ ฉันเจ็บเธอบอก เขาน้ำตาไหลอาบนองเต็มสองแก้ม

บอกฉันมา ว่ามันมาทำไม เธอนัดมันมาเหรอใช่มั้ย รษา

ฉันไม่รู้ ฉันไม่ได้นัดเค้ามาเธอปฏิเสธ

ไม่ได้นัดมันมา แล้วมันมาทำไม ฮะ มันจะมาทำไม ฉันออกไปข้างนอกไม่เท่าไหร่ นี่เธอกล้าให้ผู้ชายคนอื่นเข้าบ้านเลยเหรอ

          สายตาคมกริบยังจ้องมองหญิงสาวอย่างไม่ลดละ ปากก็ย้ำจะถามความจริง

คุณราฟได้โปรด อย่ารุนแรงกับฉันเลย

เธอยกมือขึ้นพนม ขอร้องอ้อนวอนให้เขาปล่อยมือจากตัวเธอ

หึ

            ราฟาเอล ปล่อยและผลักหญิงสาวออกไป ที่โซฟาตัวนุ่มอีกครั้งชายหนุ่มยืนหันหลังให้เธอ พยายามสะกดกั้นอารมณ์ตัวลงให้เย็นลงก่อนที่เขาจะทำอะไรรุนแรงกับเธอไปมากกว่านี้

คุณราฟ ฉันไม่รู้จริงๆว่าคุณจอร์นมาทำไม ฉันบอกไปแล้วว่าคุณไม่อยู่ แต่คุณจอร์นเค้าบอกว่าขอเข้าห้องน้ำก่อน ฉันเลยให้เค้าไป แค่นั้นจริงๆ

            เธอร้องไห้หนัก พยายามอธิบายเหตุการณ์ไปตามความจริงชายหนุ่มไม่พูดอะไรต่อ เขาเดินหนีเธอไปในห้องน้ำ ชั้นล่างเพื่อต้องการที่จะล้างหน้า เผื่อน้ำเย็นจะช่วยทำให้เขาใจเย็นลงบ้าง ราฟาเอล เดินไปเข้าห้องน้ำปล่อยให้เธอนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว เขาเดินตรงเข้ามาหยุดนิ่งตรงอ่างล้างหน้า ก่อนที่จะเอื้อมมือไปเปิดให้น้ำไหล แต่หางตาดันไปเห็นสิ่งแปลกปลอมที่วางอยู่บนชักโครกเข้าเสียก่อน อะไร ราฟาเอลเดินเข้าไปดู เขารู้ได้โดยสัณชาตญานของตัวเองว่ามันคืออะไร ใช้สำหรับอะไร ความโกรธที่กำลังจะจางหายกลับโหมลุกขึ้นมาอีกครั้ง และไม่จบแค่นั้น ในถังขยะที่ตั้งอยู่ไม่ไกลกันนั้นมีสิ่งที่เขาเห็นอยู่ แต่ตัวนั้นมันถูกฉีกออกจากบรรจุภัณฑ์และมีการใช้งานแล้วด้วย ชายหนุ่มกำมือแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดนูนขึ้น กรามกัดเข้าหากัน แววตาคมกริบหันไปที่ฉายแววความโกรธมากกว่าเดิมจ้องมองยังคนที่กำลังนั่งสะอื้นอยู่

          รษา

             เขาเดินเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งกระชากต้นแขนเธอลุกขึ้นอย่างแรง ลากเธอเข้าไปในห้องน้ำที่เขาเห็นของบางอย่างแล้วเหวี่ยงเธอลงอย่างแรงจนเธอลงไปกึ่งนั่งกึ่งนอนที่พื้น

มันหมายความว่ายังไง เธอกล้าดียังไงมาเล่นชู้ในบ้านฉัน ฮะ กล้าดียังไง

             ตอนนี้ ราฟาเอล เหมือนซาตานร้ายไม่มีผิด เขาโกรธยิ่งกว่าตอนแรกที่เจอจอร์นในบ้านเสียอีก นี่เธอกล้าทำแบบนี้ในบ้านเขาได้ยังไง กล้าทำได้ยังไง หญิงสาวมองเห็นสิ่งที่ทำให้เขาโกรธจัด

คุณราฟฉันไม่รู้เรื่องรษาส่ายหน้าปฏิเสธ

ไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ เธอพามันมาทำอะไรในบ้านฉัน ยังบอกว่าไม่รู้เรื่องอีกเหรอ

มือหนาราวกับครีมเหล็กก้มลงไปจับปลายคางเธอ

นี่ฉันยังให้เธอไม่พอใช่มั้ยรษา เธอถึงได้หิวกระหายแบบนี้ เธออยากได้อะไรทำไมเธอไม่บอกฉัน เธอทำแบบนี้ทำไม

ราฟาเอลพูดออกไปอย่างเหลืออด มือบีบปลายคงมนแรงขึ้นตามอารมณ์ของเขาที่ทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

คุณราฟ คุณฟังฉันก่อน ฉันไม่ได้ทำจริงๆฮือๆ

สองมือเธอยกขึ้นพยายามแกะมือหนาที่กำลังบีบคางเธอ

ฉันดูเธอผิดไปจริงๆ เธอมันก็ไม่ได้ต่างกับพวกผู้หญิงเห็นแก่เงินคนอื่น ฉันน่าจะเข้าใจตั้งแต่วันที่เธอเสนอค่าตัว 1,000,000 ดอลลาร์ ให้ฉันแล้ว

ราฟาเอลตะคอกใส่เธอ เขานึกอยากจะขยี้เธอให้แหลกคามือในตอนนี้

ไม่ คุณราฟ ไม่ใช่

             หญิงสาวสายหน้าไปมา พยายามพูดให้เขาเข้าใจ ราฟาเอลรู้สึกผิดหวังอย่างแรง เขาไม่รู้จะทำเช่นไรดี ตอนนี้เขารู้สึกโกรธเธอมากและอยากจะตามไปฆ่าไอ้คนที่มันมาทำแบบนี้ในบ้านเข้าด้วย

ฉันจะทำยังไงกับเธอดีรษา ฉันจะทำยังไงกับเธอดี

           ชายหนุ่มขบกรามแน่น รษาได้แต่สายหน้าไปมาน้ำตาไหลนอง ดวงตาแดงกร่ำบวมเป่ง

คุณราฟ

            เธอวิ่งเข้ากอดด้านหลังราฟาเอล เมื่อเขาปล่อยมือจากเธอ พร้อมกับจะเดินออกไปให้ไกลหญิงสาวในตอนนี้ เขารู้ตัวดีว่าถ้าไม่ออกห่างจากเธอ เขาอาจจะเผลอทำรุนแรงกับเธอมากกว่านี้ก็ได้

คุณเชื่อฉันเถอะนะคะ ฉันกับคุณจอร์นไม่มีอะไรกันจริงๆ ฉันไม่รู้เรื่องถุงยางนี้ ฉันไม่รู้

หญิงสาวอธิบาย ซุกหน้าเข้ากับแผ่นหลังกว้าง

ปล่อย

             ราฟาเอล พยายามแกะมือหญิงสาวที่กอดเอวเขาอยู่ แต่เธอก็ไม่ยอมปล่อย พยายามดึงรั้งให้เขาเพื่อจะให้เขาฟังเธอบ้าง

ฉันบอกให้ปล่อย

           เขาสั่งเธอด้วยเสียงเข้ม ก่อนจะออกแรงจับมือเรียวทั้งสองที่กอดรัดเอวเขาไว้แน่นให้หลุดออกและหันมาเผชิญหน้ากับเธอ

คุณราฟ

หญิงสาวร้องเรียกชื่อเขาอีกรอบ วอนขอความเห็นใจในสิ่งที่เธอไม่ได้ทำราฟาเอลเหยียดยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะลากแขนเธอออกมานอกตัวบ้านปะทะกับอากาศที่เย็นลงเรื่อยๆหึ

งั้นคืนนี้เธออยู่ข้างนอกนี่ ไม่ต้องเข้าไปให้เป็นเสนียดในบ้านฉัน

ราฟาเอล สั่งด้วยน้ำเสียงเข้ม สายตาเฉือดเฉือน

ไม่นะคุณราฟ อย่าทำกับฉันแบบนี้ ข้างนอกมันหนาวมากจะให้ฉันอยู่ได้ยังไง

หญิงสาววิ่งเข้าไปกอดเขาอีกรอบ แต่ราฟาเอลก็ปัดป้องเธอออก

คุณราฟ ได้โปรด อย่าให้ฉันอยู่ข้างนอกเลย ได้โปรด

อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ผู้หญิงแพศยา ถ้าฉันไม่สั่งเธอห้ามเข้ามา

             เขาพูดและผลักดันเธอให้ออกไปอยู่นอกบ้านพร้อมปิดประตูใส่หน้าเธอ การกระทำของรษาตอนนี้ทำให้เขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่รังเกียจมาก ราฟาเอลเดินหันหลังกลับเข้าไปโดยไม่หันมามองเธอสักนิดว่าเธอจะอยู่อย่างไร ในค่ำคืนที่หนาวเหน็บข้างนอกนี้

คุณราฟ

            รษา ร้องเรียกสองมือยกขึ้นทุบประตูเสียงดังหวังว่าเขาจะกลับมา แต่ตอนนี้เขาหาได้ยินเธอไม่ หญิงสาวค่อยๆทรุดตัวนั่งลงที่พื้นอย่างหมดหวัง น้ำตาไหลนองอาบสองแก้ม มีเพียงล็อกกี้เท่านั้นที่เดินเข้ามาอยู่กับเธอแต่ล็อกกี้เองมันก็อยู่ในบ้าน ทำได้เพียงนั่งอยู่กับเธอผ่านบานกระจกใสจากในตัวบ้านเท่านั้นมันทำท่าตะกุยกระจก หลายครั้ง

โถ่ นายหญิงล็อกกี้อยากออกไปอยู่กับนายหญิงเหลือเกิน อากาศเย็นขนาดนี้ จะอยู่ได้ยังไงนายใจร้าย

 เจ้าล็อกกี้ต่อว่านายผู้เป็นนายของมันอยู่ในใจ

           ในเมื่อเธอรู้แล้วว่าคืนนี้เขาคงไม่กลับมาสนใจเธออีกเป็นแน่ หญิงสาวก็ได้แน่นั่งกอดเขา เอาตัวไปซุกอยู่กับมุมใดมุมหนึ่งของตัวบ้าน ตอนนี้เธอมีเพียงเสื้อกางเกงกันหนาวแขนยาวติดตัวเพียงตัวเดียวแต่มันก็ไม่ได้ช่วยบรรเทาความหนาวให้เธอได้ซักเท่าไหร่เมื่อต้องออกมาอยู่นอกบ้าน หญิงสาวยังคงนั่งกอดเข่าสะอื้นไห้อยู่คนเดียว ลำพังตัวเธอนั้นคงไม่เท่าไหร่หรอก แต่ตอนนี้เธอเป็นห่วงหนึ่งชีวิตที่อยู่ในตัวเธอมากกว่า ถ้าเธอเป็นอะไรไปลูกเธอก็ต้องเป็นด้วย ที่เธอร้องขอเข้าไปอยู่ในบ้านเพราะเธอเป็นห่วงลูกด้วยต่างหากล่ะ รษาใช้มือเรียวบางลูบท้องเบาๆ

อดทนไว้นะลูก อดทนไว้ เดี่ยวมันก็ผ่านไป เธอปลอบลูกแต่ตัวผู้เป็นแม่น้ำตายังไหลไม่หยุด

          ราฟาเอลกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงตัวเขาเองก็ใช่ว่าจะนอนหลับได้อย่างสบาย ในใจยังคงนึกถึงแต่คนที่อยู่นอกบ้าน นี่เป็นเวลาเท่าไหร่แล้ว เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ จะเหน็บหนาวซักเพียงใด หลังจากที่เขาขึ้นมาบนห้อง อาบน้ำ ทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เมื่อเวลาผ่านไปอารมณ์โกรธค่อยๆลดลงบ้าง อากาศข้างนอกหนาวแบบนี้ขืนอยู่ยันเช้ามีหวังเธอได้ตายแน่ เร็วเท่าความคิดเขาก็รีบลุกจากเตียงเดินลงไปชั้นล่างโดยเร็ว ราฟาเอลมองเห็นเธอผ่านกระจกใสนั่งก้มหน้ากอดเขาอยู่ที่มุมบ้านด้านนอก โดยมีเจ้าล็อกกี้นั่งเฝ้าอยู่อยู่ด้านใน

นายมาแล้ว มาช่วยนายหญิงเร็ว นายหญิงจะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะ

          เขาเดินมาหยุดตรงกระจกบานเลื่อนบ้านใหญ่ ก่อนจะใช้มือเปิดมันออก แต่หญิงสาวยังคงนิ่งสนิท

รษา

เขาเรียกเธอหญิงสาวค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองช้าๆตอนนี้ร่างกายเธอเริ่มชาไปหมดทั้งตัวแล้ว

คุณราฟ

เธอเรียกเสียงเบา เขาเงยหน้าไปมองทางอื่นทำเป็นไม่สนใจ

ลุกขึ้น

หญิงสาวยิ้มให้เขาน้ำตาคลอ ในที่สุดเขาก็ไม่ใจร้ายกับเธอเกินไป

ฉันแค่ไม่อยากให้ใครมาตายในบ้านของฉัน

           เขายังพูดประชดเธออีก รษาค่อยๆลุกขึ้นช้าๆแต่ขาเธอตอนนี้เริ่มจะชาไปหมดจากอากาศที่ค่อนข้างจะหนาวเย็น ทำให้เธอเซล้มลงไปอีก แต่ราฟาเอลก็หาได้สนใจไม่ หึ แค่นี้ทำมาเป็นมารยา ฉันไม่ช่วยหรอกนะ เพราะสิ่งที่เธอทำในบ้านฉันมันเกินจะให้อภัยด้วยซ้ำ เขาคิด เมื่อเขาไม่ช่วยเธอจึงค่อยๆยืนขึ้นด้วยตัวเองโดยใช้มือพยุงตัวเองกับผนังบ้านเดินเข้ามา เมื่อเขาเห็นหญิงสาวเข้ามาในบ้านแล้วก็ไม่พูดอะไรต่อรีบเดินขึ้นไปที่ห้องก่อนเธอโดยเร็ว รษาค่อยๆเดินขึ้นมาทีหลัง ค่อยๆหย่อนตัวลงนอนข้างๆชายหนุ่มที่นอนหันหลังให้เธอขยับกายเข้าไปแนบชิดกับเขาหวังจะให้เขานอนกอดเธอเหมือนเช่นทุกคืน แต่ไม่ เขายังคงนิ่ง ไม่เป็นไร ถ้าเขาไม่กอดเธอก็ไม่เป็นไร หญิงสาวเอื้อมมือเรียวสวยยกขึ้นไปพาดคนตัวใหญ่ใบหน้าแนบซุกกับแผ่นหลังกว้าง เธอกอดเขาเองก็ได้ เขานอนกอดเธอมาหลายคืนแล้ว เดี่ยวคืนนี้เธอจะกอดเขาบ้างและถือโอกาสนี้ง้อเขาด้วย ไม่ทันไรเสียงเข้มจากคนตัวโตก็ดังขึ้น

ออกไปห่างๆฉันขยะแขยงเธอ

           เหมือนดังเสียงฟ้าผ่าลงมากลางใจ รษาเจ็บแปล้บขึ้นมาทันใด น้ำตาเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง พร้อมขยับตัวถอยห่างจากคนที่สั่ง พยายามสะกดเสียงสะอื้น นอนมองแผ่นหลังนั้น เธอเข้าใจว่าเขาโกรธเธอมาก ใช่ เป็นใคร ใครก็ต้องโกรธเป็นธรรมดา กลับมาเจอผู้หญิงของตัวเองอยู่กับผู้ชายคนอื่นก็แย่แล้ว นี่มาเจอถุงยางอนามัยของคนอื่นอีกจะให้เขาคิดว่ายังไง เพราะตัวเขาไม่เคยใช้ของพวกนี้กับเธออยู่แล้วไม่งั้นเธอจะมีลูกให้เขาได้ยังไง ไม่เป็นไรหรอกวันนี้เขายังโกรธอยู่ พรุ่งนี้ค่อยง้อเขาใหม่ทำอาหารอร่อยๆให้เขาทาน ทำอะไรดีนะ เธอคิดทำข้าวต้มหมูสับที่เขาชอบให้ทานดีกว่า หญิงสาวยิ้มกับตัวเองทั้งน้ำตาเมื่อนึกถึงว่าพรุ่งนี้ว่าเธอจะง้อสามีขี้งอนเธอได้อย่างไร ใช่แล้วเขาเป็นสามีเธอพูดไม่ผิดหรอก เธอยอมรับเขาเป็นสามีของเธอไปแล้วส่วนเขานั้นจะรับเธอเป็นภรรยาหรือไม่ก็ให้มันเป็นเรื่องของเขาถอะ เธอรู้ดีอีกไม่กี่เดือนต้องจากกันแล้ว เธออยากจะจากเขาไปด้วยความรู้สึกดีๆ เผื่อวันหนึ่งที่เธอคิดถึงเขา จะได้มีแต่ความทรงจำที่ดี รษาคิด

 

 

*** เม้นโหวต ให้ไรท์ ด้วยนะคะ ขอบคุณคร้าาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว