email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 2 :หลอมรวม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 211

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2564 22:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 2 :หลอมรวม
แบบอักษร

 

"อืม.....อึก......." ทำไมปวดหัวอย่างนี้นะ เมื่อคืนก็ไม่ได้ดื่มนี่นา

 

ฉันค่อยๆลืมตาขึ้น แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่าง สะท้อนแชนเดอเลียร์จนแสบตา ทำให้ต้องหลับตาลงอีกครั้ง

 

 

"เอ๊ะ!!....ที่ห้องมีแชนเดอเลียร์ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย"ฉันเอ่ยขึ้นด้วยความมึนงง

 

"ไม่สิ นี่ไม่ใช่ห้องฉัน" ฉันตั้งสติแล้วมองไปรอบๆ ความหรูหราของห้องที่ปรากฏทำเอาฉันช็อค ทั้งโคมไฟระย้า เตียงที่มีม่านมุ้งเหมือนเตียงเจ้าหญิง แถมยังทำด้วยทองอีกต่างหาก เครื่องเรือนที่อยู่ในห้องล้วนสูงค่า หรูหรา ของประดับตกแต่งล้วนทำจากเพชร อัญมณีที่แสนล้ำค่า ห้องทั้งห้องเป็นสีชมพูหวาน ขนาดห้องกว้างกว่าห้องของฉันประมาณสามเท่าได้ละมั้งเนี่ย นี่ฉันอยู่ที่ไหนกันแน่

 

หลังจากมองสำรวจรอบๆห้องจนตกตะลึงจนทำใจได้แล้ว ฉันจึงหันมาสำรวจตัวเอง ก้มลงมองที่แขนเล็กเรียว ผิวขาวราวกับหิมะ นิ้วมือที่เหมือนจะสั้นลงแต่ก็ยังเรียวสวยได้รูปอยู่

 

"นี่ฉันตัวเล็กลงเหรอ" ฉันยังคงสับสน ก่อนจะหันไปเห็นกระจกที่วางอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง ฉันค่อยๆก้าวลงจากเตียง ก้าวแรกไม่เป็นไร ก้าวต่อไป....ล้ม แม่เจ้า!!นี่ฉันนอนจนขาอ่อนแรงเลยเหรอเนี่ย ฉันค่อยๆลุกขึ้นอีกครั้งและตรงไปยังกระจก

 

"นี่ใครกันเนี่ย!?"

 

"ฉันเหรอ?"

 

ในกระจกฉันเห็นเด็กผู้หญิงอายุราวๆ13-14 ปี ผิวขาวกระจ่างราวกับหิมะ เส้นผมสีดำเมื่อกระทบแสงแดดจะเป็นประกายสีเงิน นัยน์ตาสีแดงราวกับทับทิม รูปหน้าสวยได้รูป คิ้ว ตา จมูก ปาก จัดวางอย่างเพอร์เฟคราวกับจงใจ ส่วนหุ่นนั้นเรียกได้ว่าเป็นหุ่นนางแบบ อะไรที่ควรมีก็มีครบออกจะมากไปสักหน่อย นี่ถ้าโตกว่านี้อีกนิดคงสวยมากกว่านี้แน่ ขนาดตอนนี้ฉันบอกได้เลยว่าสวยล่มบ้านล่มเมือง ฉันเหลือบตามองผ้าพันแผลอันใหญ่เท่าฝาบ้านที่อยู่บนศีรษะของฉัน มิน่าถึงปวดหัวตอนตื่นขึ้นมา โดนอะไรมาล่ะเนี่ย

 

 

"นี่อย่าบอกนะ ว่าฉันตายแล้วมาเกิดในต่างโลกเหมือนนิยายที่ฉันชอบอ่าน"

 

"แต่ร่างนี้ก็ดีนะเนี่ยย"ก้มมองหน้าอก

 

 

"ความฝันของฉันในที่สุดก็เป็นจริง ฮึก" //ร้องไห้ด้วยความดีใจ ร่างเก่าของฉันค่อนข้างจะ...เอ่อ..ราบเรียบไปสักหน่อย

 

ฉันเดินกลับมาที่เตียงอีกครั้ง ก่อนจะขบคิดว่าร่างนี้เป็นใครกันแน่

 

จู่ๆ ภาพความทรงจำของใครบางคนก็ไหลเข้ามามากมายจนปวดหัว ในที่สุดฉันก็ทนไม่ไหวและสลบไป

 

 

"....หนู นางหนู ตื่นเถอะ"

 

 

ฉันค่อยๆลืมตาแล้วมองไปรอบๆ ที่นี่ที่ไหนอีกเนี่ย มีแต่สีขาว ไม่ใช่ทั้งห้องที่คอนโด ไม่ใช่ทั้งห้องหรูหรานั่น

 

"ที่นี่คือวัลควิลา หรือแดนสวรรค์ ที่พวกเจ้าเรียกกัน"

 

ฉันหันกลับมาตามเสียงคนพูด และพบกับชายชราท่าทางใจดีผู้หนึ่ง สวมชุดสีขาวส่งเสริมให้ดูสูงส่ง สง่างามและน่าเกรงขาม

 

"ท่านอ่านใจได้!! ท่านเป็นใครคะ"

 

"ข้าคือเทพแห่งโชคชะตา ที่ข้าเรียกเจ้ามานี่ เพื่อจะบอกว่าดวงจิตของเจ้าภพนั้นหมดบุญแล้ว และต้องมาที่นี่เพื่อรวมจิตให้เป็นหนึ่งอีกครั้ง"

 

 

"รวมจิตให้เป็นหนึ่งเหรอ หมายความว่ายังไงคะ"

 

 

"วิเวียน่า อากัสไทน์ นางคือเจ้า ส่วนเจ้าก็คือนาง ถึงเวลาที่พวกเจ้าทั้งสองต้องกลับมารวมเป็นหนึ่งอีกครั้ง"

 

ใช่แล้ว ร่างนี้คือร่างของวิเวียน่า อากัสไทน์ นางร้ายในนิยายเล่มล่าสุดที่ฉันอ่านยังไงล่ะ

 

"ถึงแม้ชีวิตของนางที่เจ้าเคยได้รับรู้มาจะมีจุดจบที่เลวร้ายไปสักหน่อย แต่เจ้าสามารถเปลี่ยนมันได้ เจ้าสามารถเป็นสิ่งที่เจ้าเรียกว่า"นางเอก"ได้ และใช้ชีวิตให้ดีในแบบของเจ้า"

 

ฉันเงยหน้ามองคุณปู่เทพด้วยแววตาจริงจัง

 

"ไม่ค่ะ หนูจะเป็นนางร้ายค่ะคุณปู่"

 

"คุณปู่!?.."

 

"ค่ะ หนูจะเป็นนางร้ายในแบบของหนู และหนูจะไม่มีจุดจบแบบวิเวียน่าคนเก่าแน่นอนค่ะ"ฉันพูดอย่างหมายมาด ใครจะไปอยากตายก่อนวัยอันควรกัน 

 

เทพชรามองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตายิ้มๆและหวนระลึกถึงความหลัง' 'เจ้าก็ยังคนเป็นเจ้าสินะ'

 

"เอาล่ะ เจ้าจะใช้ชีวิตแบบไหนก็ตามใจเจ้าแล้วกัน งั้นในเมื่อเจ้าเรียกข้าว่าปู่ ปู่คนนี้จะให้เจ้าขอพรได้เป็นอย่างไร?"

 

"ดีเลยค่ะ คุณปู่"ฉันตอบคุณปู่ด้วยความดีใจอย่างเก็บไม่มิด

 

"ว่าแต่ให้กี่ข้อเหรอคะ 5 ข้อได้มั้ยคะ"

 

"เพ้ยยย นางหนูนี่โลภมากเสียจริง ข้าให้ได้มากสุด 3 ข้อเท่านั้น"

 

"ก็ได้ค่ะ งั้นหนูถามหน่อยค่ะว่าไปโลกนั้นแล้วหนูยังมีความทรงจำของชาติก่อนอยู่มั้ยคะ"ฉันถามด้วยแววตาคาดหวัง

 

"มี" ท่านเทพตอบเด็กสาวอย่างเอือมระอา

 

"งั้นข้อ1.ขอให้หนูมีอิสระ 2.ขอให้โชคดี 3.ของมีพลังธาตุทุกธาตุค่ะ"

 

ที่ฉันขอแบบนั้นเพราะชาติก่อนสิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุดคืออิสระ ที่ขอให้โชคดีเพราะหากมีเหตุการณ์ที่ต้องตัดสินใจยากหรือเหตุการณ์ที่ยากลำบากความโชคดีจะทำให้ผ่านมันไปได้ ส่วนข้อที่สามก็...เหลือดีกว่าขาดล่ะนะ หึหึหึ

 

'นี่เจ้าลืมไปใช่หรือไม่ ว่าข้าอ่านใจได้น่ะ แถมยังทำหน้าตาชั่วร้ายอีก เอาเถอะถือว่าข้าไม่ได้เห็นไม่ได้ยินอะไรก็แล้วกัน เห้ออ'ท่านเทพคิดก่อนเอ่ยปากตอบเด็กสาว

 

"ข้อ1กับ2ข้าให้เจ้าได้ แต่ข้อสามนั้นข้าให้เจ้าใช้ได้ทุกธาตุได้ แต่ระดับของพลังนั้น เจ้าต้องฝึกฝนด้วยตนเอง เข้าใจหรือไม่"

 

"เข้าใจแล้วค่ะ คุณปู่ ขอบคุณมากนะคะ"ฉันมองคุณปู่เทพอย่างซาบซึ้ง

 

"เอาล่ะๆ ไปได้แล้ว"ท่านเทพมองฉันอย่างเอือมระอาอีกรอบ

 

"ค่ะ" ฉันพยักหน้าตอบ

 

 

จากนั้นคุณปู่เทพก็โบกมือ เกิดแสงสว่างจ้าจนฉันต้องหลับตาลง ก่อนสติฉันจะหายไปฉันได้ยินคุณปู่เทพพูดว่า

 

 

'ข้าจะให้ของขวัญต้อนรับเจ้ากลับมาอย่างหนึ่ง เมื่อเจ้าตื่นเจ้าจะรู้เอง...'

 

พอจบคำพูดสติฉันก็ดับวูบ

 

 

 

พรึ่บ~

 

 

"ท่านให้พรนางเยอะไปหรือไม่ ท่านเทพแห่งโชคชะตา" ผู้มาใหม่เอ่ยขึ้น

 

 

เทพแห่งโชคชะตาหันกลับมามองคนที่มีรูปร่างหน้าตาเป็นชายหนุ่มที่แต่งตัวด้วยชุดสีแดงเพลิง สวมเกราะคล้ายนักรบแล้วเอ่ยตอบ

 

"เหอะ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะ ว่าเจ้าเตรียมอะไรไว้ให้นางบ้าง ไอ้เทพโกงอายุ อายุรึก็หลายพันปียังจะชอบทำตัวทำหน้าให้เป็นหนุ่มอยู่ได้"

 

"ใครจะไปเหมือนเจ้ากัน เอาแต่ทำตัวแก่ชราอยู่นั่นแหละ เห็นแล้วขัดตาเสียจริง แล้วก็ของที่ข้าเตรียมก็ไม่ใช่ของข้าคนเดียวเสียหน่อย พวกเทพและเทพีคนอื่นๆก็ฝากข้ามาด้วยทั้งนั้น"

 

เทพแห่งสงครามเอ่ย แล้วแสร้งหันหน้าไปทางอื่นกลบเกลื่อนความเขินอายที่ถูกสหายจับได้ว่าเตรียมของขวัญให้นางเยอะไปหน่อย แต่ทำอย่างไรได้ล่ะ ก็นางน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนั้น ข้าเอ็นดูนางมากหน่อยจะเป็นไรไป นีนาร์(เทพีแห่งพฤกษา)ก็ให้นางมากพอๆกับข้านั่นแหละ

 

"ถ้าพูดตามจริง ข้าก็ไม่ได้ให้อะไรนางมากนักหรอก แค่ส่งมันคืนเจ้าของที่แท้จริงเท่านั้นแหละ" ท่านเทพแห่งโชคชะตาเอ่ยขึ้น ก่อนหันหลังแล้วหายไปจากตรงนั้น

 

"ก็จริงของเจ้า ถึงข้าจะมีของแถมให้นางนิดหน่อยก็เถอะ"พูดจบเทพสงครามก็หายไปจากตรงนั้นอีกคน

 

พื้นที่ตรงนั้นจึงกลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง

 

 

 

      ************************************************

 

บทละครหลังม่าน

 

ไรท์ :...//กำลังแต่งบทต่อไปอย่างขะมักเขม้น

 

พระเอก : เมื่อไรข้าจะได้ออก

 

ไรท์ : ใจเย็นพ่อหนุ่ม เพิ่งตอนที่ 2 เองง ಠ◡ಠ

 

 

ละครหลังม่าน 2

 

เทพแห่งโชคชะตา :อืมม เตรียมอะไร ให้นางอีกดีน้าาา

 

 

เทพแห่งสงคราม : อา...อาวุธอันนั้นก็ดี อันนี้ก็ดี เลือกไม่ได้งั้นเอาไปให้หมดเลยแล้วกัน     

 

 

เทพีแห่งพฤกษา:ทำไมข้าได้ออกแค่ชื่อกันนะ //มือกำลังเลือกเมล็ดพันธุ์ให้วิเวียน่าไม่หยุด

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว