email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คู่แข่ง 2/2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 318

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2564 10:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คู่แข่ง 2/2
แบบอักษร

โรสินีที่เพิ่งกลับมาถึงเรือนของพ่อทัพพร้อมกับข้าวของจำนวนหนึ่งที่เธอได้ซื้อหามาไว้ ไม่ว่าจะเป็นปากกาคอแร้ง หมึก สมุดบันทึก โดยมีนายเชิดและละเมียดคอยถือข้าวของให้ แม้ว่าเธอจะไม่ได้กลับมาตอนค่ำมืด แต่ก็ถือว่าออกไปนานอยู่นักเชียว  

ร่างอรชรเดินเข้ามาภายในเรือนพลางใช้พัดที่เพิ่งจะซื้อมาใหม่มาคอยพัดให้ตนเอง เพราะว่าเธอรู้สึกร้อนอบอ้าวจากการใส่เสื้อแขนยาวในสภาพอากาศเช่นนี้ จนเมื่อมาถึงชานบันไดที่อยู่ภายในเรือน เธอก็พบว่าพ่อทัพกำลังยืนอยู่ตรงนั้นราวกับว่ากำลังรอใครบางคนอยู่ 

“ไหว้เจ้าค่ะ” โรสินีกล่าวด้วยน้ำเสียงจีบปากจีบคอทำให้พ่อทัพต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรทั้งที่แท้จริงแล้ว เขาอยากจะเข้าไปโอบเธอยิ่งนัก 

“กลับมาแล้วรึ? ซื้ออะไรมาบ้างล่ะ” พ่อทัพถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบและทำเป็นเหมือนว่าไม่ใส่ใจ 

“ไม่ไปด้วยกัน แล้วจะอยากรู้ไปไยเจ้าคะ?” โรสินีตอบกลับทำให้นายเชิดและละเมียดนิ่งชะงักไปทันที เพราะไม่คิดว่าโรสินีจะกล้าต่อปากต่อคำกับพ่อทัพได้ถึงเพียงนี้ และตัวของพ่อทัพเองก็รู้สึกฉุนเฉียวไม่น้อย 

“แม่โรสย้อนฉันรึ?” น้ำเสียงดุดันของพ่อทัพกล่าวต่อโรสินีทันที 

“ไม่ได้ย้อนเจ้าค่ะ แค่ถามเจ้าค่ะ” เธอยังคงทำหน้าทำตาไม่รู้ไม่ชี้ทำให้พ่อทัพที่ยังคงรู้สึกหวงเธอจากท่านชายภาสรพีอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะทำหน้าตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเธอ แต่โรสินีก็หาได้กลัวไม่ 

“คราวหลังฉันไม่ถามก็ได้” พ่อทัพยืนเอามือไขว้หลังพร้อมกับวางสายตาไปทางอื่นทันที ทำให้โรสินีอมยิ้มด้วยความนึกสนุกที่ได้แกล้งให้ชายตรงหน้าโมโห 

“คุณโรสขอรับ กราบขอโทษคุณพระเถอะขอรับ” นายเชิดค้อมตัวขณะพูดกับโรสินีทันทีเพราะเกรงว่าเรือนจะแตก 

“เชิด ฉันไม่ผิดแล้วไยฉันต้องขอโทษ… ไปดีกว่า เอาของขึ้นไปเก็บบนห้อง ไม่อยากเห็นหน้ายักษ์ขี้โมโห” โรสินียังไม่เลิกแขวะอีกฝ่าย ทำให้พ่อทัพยิ่งขมวดคิ้วจนพันกันยุ่งราวกับพญายักษ์วัดแจ้ง ไยเธอถึงไม่รู้เลยว่าเขากำลังหวง  

“แม่โรสหาว่าฉันเป็นยักษ์กระนั้นรึ?!” พ่อทัพท้วงขึ้นมาทำให้โรสินีนิ่งไปครู่หนึ่ง 

“โรสยังไม่ได้เอ่ยชื่อเลยนะเจ้าคะพี่ทัพ ไยพี่ทัพร้อนตัวเล่าเจ้าคะ?” โรสินีเล่นหูเล่นตากับพ่อทัพทำให้เขาได้แต่เก็บอาการหงุดหงิดไว้ในใจ  

“ก็เลิกทำหน้าดุสิเจ้าคะ เพราะเวลาที่พี่ทัพยิ้ม พี่ทัพดูดีว่าเยอะเลยเจ้าค่ะ” โรสินีพูดทิ้งท้าย ทำให้พ่อทัพหูแดงอีกครั้ง นายเชิดค่อย ๆ ส่งของให้กับละเมียดก่อนที่จะปล่อยให้สองนายบ่าวขึ้นไปด้านบน และตนก็กลับมารับใช้พ่อทัพตามเดิม 

“คุณพระขอรับ โกรธคุณโรสหรือขอรับ” นายเชิดแง้มถาม แต่ทว่าพ่อทัพกลับถอนหายใจและปรายสายตาไปทางอื่น 

“ไม่ใช่เรื่องของเอ็ง ว่าแต่เอ็งเถอะ ไปตามรับใช้แม่โรส เป็นอย่างไรบ้าง” พ่อทัพถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 

“คุณโรสใจดีมากขอรับ” คำตอบของนายเชิดทำให้พ่อทัพหรี่ตามองลงมาทันที ทำเอานายเชิดรีบก้มหน้าก้มตา 

“เอ่อ ไม่มีชายใดมายุ่งกับคุณโรสเธอขอรับ แต่…” นายเชิดลากเสียงเพราะไม่มั่นใจว่าควรบอกไปดีหรือไม่ 

“แต่อะไร” น้ำเสียงแข็งของพ่อทัพทำเอานายเชิดสะดุ้งทันที 

“แต่มองตาเป็นมันเลยขอรับ ทั้งห้างเลยขอรับ” คำตอบนั้นทำให้พ่อทัพตาตั้งพร้อมกับกำไม้ตะพดแน่นทันทีด้วยความโมโหตนเอง เขาไม่น่าใจร้อนกลับมาก่อน มิเช่นนั้นก็คงไม่มีใครมองเธอตาเป็นมัน 

“ไปเอาซิกาแรตมาให้ข้า” พ่อทัพพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เมื่อนายเชิดได้ยินเช่นนั้นก็รีบสาวเท้าเข้าไปจัดเตรียมซิกาแรตให้ผู้เป็นนายทันที พ่อทัพเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้อย่างไม่สบอารมณ์ขณะรอซิกาแรตให้ลอยมาถึงมือ คราวหน้าคราวหลังเขาก็คงจะไม่ประชดประชันเธอเช่นนี้อีก เพราะเธอไม่มีแก่ใจจะตามง้อเขาเลยสักนิด ก่อนจะนำซองสีน้ำตาลที่หยิบติดมือมาด้วยมานั่งเปิดดู 

จนเมื่อนายเชิดมาถึง เขาก็ทำการหยิบซิกาแรตมาสูบโดยมีนายเชิดคอยจุดให้ ขณะที่กำลังสูบอยู่นั้นเขาก็ได้ปรายสายตาอ่านจดหมายไปพลาง ๆ  

“อีกสักสองสามวันข้าจะไปที่ท่าเรือ” เขาพูดขณะคีบซิกาแรตก่อนจะพ่นควันออกมา 

“ไปทำสิ่งใดหรือขอรับ?” 

“ก็ปีก่อนข้าเริ่มสั่งรถจากเยอรมนีมาน่ะสิ จำมิได้รึ?” พ่อทัพกล่าวขณะปรายสายมองไปยังนายเชิด 

“อ้อ รถฝรั่งน่ะหรือขอรับ” 

“ใช่ ข้าล่ะคร้านจะให้เอ็งไปวิ่งตามรถลากมาให้ข้า” พ่อทัพกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เบื่อหน่าย ทำให้นายเชิดได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ  

  

โรสินีใช้ชีวิตอันสุดแสนจะราบเรียบในเรือนของคุณพระวิกรมวัชระ เธอมีเรื่องให้ทำมากมายไม่ว่าจะสอนหนังสือและเลี้ยงดูแม่แก้วตา ซึ่งสร้างความผูกพันให้เธอกับแม่แก้วตามากขึ้นทุกวัน แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยเข้าหาพ่อทัพเพราะคุณหญิงพิกุลที่กำลังจับตา เธอมองออกว่าคุณหญิงพิกุลดูจะไม่พออกพอใจนักที่เธอทำตัวไม่เรียบร้อยต่อหน้าพ่อทัพ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าแม่ซ่อนกลิ่นกำลังจะเอาคนที่ถือหางเธอออกไปจากเรือนนี้อย่างชอบธรรม 

ขณะที่โรสินีกำลังเก็บกระดาษที่อยู่ภายในโถงหลังจากสอนหนังสือแม่แก้วตาเสร็จ โดยที่แม่แก้วตาเองก็ต้องไปเรียนงานปักผ้าจากแม่ซ่อนกลิ่นด้านบน เธอได้แต่ถอนหายใจไปพลาง ๆ เพราะบางทีเธอก็รู้สึกอึดอัดยามที่พ่อทัพจำต้องไปราชการ ไม่มีใครคอยพูดคุยหรือทำให้เธอรู้สึกเป็นตัวเองได้เท่าพ่อทัพหรือแม่แก้วตา 

“คุณโรสเจ้าขา คุณโรส” ละเมียดวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในเรือนก่อนจะนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าโรสินีทันที ทำให้เธอสงสัยยิ่งนักว่าไยละเมียดถึงได้ทำหน้าทำตาตกใจราวกับเห็นผี 

“อะไรละเมียด วิ่งหน้าตั้งมาเชียว” โรสินีอมยิ้มเล็กน้อยขณะถามไถ่ ละเมียดหอบหายใจครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองผู้เป็นนาย 

“ฝ่าบาทเสด็จมาเจ้าค่ะ” ละเมียดกล่าวด้วยสีหน้าที่ซีดนัก เธอกลัวเหลือเกินว่าถ้าคุณพระผู้เป็นนายกลับมาถึง เรือนแห่งนี้คงต้องลุกเป็นไฟแน่แท้ 

“ฝ่าบาทไหนกันพี่ละเมียด?” โรสินีเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย 

“ลืมฉันไปสิ้นแล้วหรือแม่โรส” สุรเสียงของท่านชายภาสรพีดังขึ้น ทำให้โรสินีเงยหน้าไปทางประตูทันที เธอพบว่ามีเชื้อ 

พระวงศ์หนุ่มรูปงามในชุดราชการทหารดูสง่างามเสด็จตรงเข้ามาภายในโถงของเรือนคุณพระวิกรมวัชระ 

“ท่านชายภาส” โรสินีฉีกยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตรก่อนจะไหว้สาดูน่ารักเรียบร้อยยิ่งนัก 

“ฉันนึกว่าแม่โรสจะลืมฉันไปแล้วเสียอีก” ท่านชายตรัสด้วยสุรเสียงกรุ้มกริ่ม 

“ไม่ลืมเพคะ ท่านชายเสด็จมาถึงที่เรือน ทรงมีธุระกับพี่.. เอ่อ กับคุณพระหรือเพคะ?” โรสินีเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย 

“ธุระน่ะมี แต่ไม่ได้มีกับคุณพระหรอก” 

“งั้น ทรงมีธุระกับคุณหญิงพิกุลหรือเพคะ?” โรสินียังคงถามต่อ ซึ่งทำให้เห็นความใสซื่อในจิตใจของเธอ ซึ่งทำให้ท่านชายทรงรู้สึกถูกพระทัยยิ่งนัก 

“มิได้หรอก ฉันมิได้มีธุระกับคุณหญิงพิกุล” 

“แล้วท่านชายทรงมีธุระกับใครในเรือนหรือเพคะ?” 

“ฉันพูดกับใครอยู่ล่ะแม่โรส” สิ้นสุรเสียงของท่านชาย ทำให้โรสินีนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอทำตัวไม่ถูกนักเพราะไม่คิดว่าจะมีท่านชายผู้สูงศักดิ์มาสนพระทัยเธอ 

“บ่าวไปเรียนคุณหญิงมาก่อนนะเจ้าคะ” ละเมียดจับไปที่ชายสไบของโรสินี เธอพยักหน้ารับรู้ก่อนจะขึ้นไปหาคุณหญิงพิกุลทันทีโดยปล่อยให้โรสินีอยู่เพียงลำพังภายในห้องโถงกับท่านชาย 

“ประทับนั่งก่อนเพคะ เสด็จมาที่นี่คงจะทรงเหนื่อย แดดข้างนอกก็ร้อนนัก” เธอกล่าวทำให้ท่านชายภาสรพีประทับลงบนเก้าอี้หลุยส์  

“ท่านชายทรงมีธุระอะไรกับหม่อมฉันหรือเพคะ?” โรสินีเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัยนัก 

“วังของฉันขึ้นชื่อเรื่องขนมฝรั่งนัก ฉันจึงอยากจะมาชวนแม่โรสไปชิมขนมที่วังของฉัน หากแม่โรสไม่รังเกียจ” ท่านชายภาสรพีตรัสพลางส่งสายเนตรกรุ้มกริ่มมายังโรสินี ทำให้เธออดที่จะหน้าแดงไม่ได้ ถึงจะไม่ได้มีใจให้ แต่ท่านชายก็ทรงรูปงามไม่เบา ทำให้เธออดจะเขินไม่ได้เสียอย่างนั้น 

“ขนมฝรั่งหรือเพคะ?” 

“แม่โรสไม่เคยลองชิมหรือ? ครัวที่วังของฉันขึ้นชื่อเรื่องสโคนนัก ถ้าแม่โรสได้ลองคงจะต้องถูกปาก” ท่านชายตรัสสุรเสียงนุ่มนวลน่าฟังทำให้โรสินีอมยิ้มเล็กน้อย จะว่าไปเธอก็ไม่ได้กินอาหารฝรั่งมานานแล้ว พอนึกถึงก็น้ำลายสอ แต่ยังไม่ทันได้ตอบรับคำชวน คุณหญิงพิกุลก็มาถึงห้องโถงก่อนจะไหว้สาท่านชายทันที 

“ไม่ต้องไหว้ขอรับคุณหญิง” ท่านชายภาสรพีตรัสอย่างสุภาพ เพราะทรงเห็นว่าคุณหญิงพิกุลอาวุโสกว่าหม่อมแม่ท่านนัก อีกทั้งมีศักดิ์เป็นคุณหญิง ชื่อเสียงน่าเคารพนับถือ 

“เสด็จมาถึงที่นี่ เสด็จมาหาคุณพระหรือเพคะ?” คุณหญิงพิกุลกล่าวขณะที่บ่าวคลานเข้ามาพร้อมกับถวายน้ำในแก้วให้กับท่านชายเป็นการต้อนรับ 

“มิได้ขอรับคุณหญิง กระผมมาหาแม่โรสขอรับ” คำตอบของท่านชายทรงทำให้คุณหญิงพิกุลงุนงงยิ่งนัก 

“ทรงรู้จักแม่โรสด้วยรึเพคะฝ่าบาท?” 

“ขอรับ เราพบกันที่ห้างแรมเซย์ขอรับ” เมื่อท่านชายตรัสออกมาเช่นนั้นทำให้คุณหญิงพิกุลทราบทันที ว่าท่านชายทรงถูกพระทัยโรสินีเข้าเสียแล้ว เพราะสายเนตรที่ท่านทอดมายังโรสินีช่างเต็มไปด้วยความสนพระทัยและเสน่หา 

“เช่นนั้นก็ตามสบายเพคะ หากมีอะไรก็รับสั่งกับบ่าวได้นะเพคะ หมู่นี้หม่อมฉันก็ไม่ค่อยจะไหว เดินเหินไม่สะดวก คงจะต้อนรับฝ่าบาทได้ไม่สมเกียรติ” คุณหญิงพิกุลกล่าว 

“ไม่เป็นไรหรอกขอรับ และก็ต้องขออภัยด้วยนะขอรับที่ทำให้คุณหญิงต้องลำบากที่กระผมมาก่อนโดยไม่ได้บอกกล่าว” 

“ไม่เป็นไรเพคะ หากทรงมีธุระกับแม่โรส หม่อมฉันก็ไม่รบกวนเพคะ” พูดจบ คุณหญิงพิกุลก็เดินขึ้นห้องไปโดยมีนางขาวคอยให้เกาะแขนเพราะบางทีคุณหญิงก็เดินไม่ค่อยจะไหวนัก 

จนเมื่อเหลือกันเพียงโรสินีและท่านชายภาสรพี โรสินีก็ได้แต่เขินอายเล็กน้อย ที่ท่านชายทรงคารมดีผิดกับพ่อทัพที่คอยเอาแต่ดุและประชดประชันเธออยู่ร่ำไป 

“เสวยเครื่องว่างก่อนเพคะ” โรสินีกล่าวพร้อมกับใช้สายตาชี้ไปที่เครื่องว่างที่บ่าวเพิ่งจะนำมาถวาย 

“ของโปรดฉันทั้งนั้น” ท่านชายภาสรพีทอดเนตรกลีบลำดวนก่อนจะทรงหยิบมาเสวย 

“ทรงโปรดกลีบลำดวนงั้นหรือเพคะ?” 

“ใช่ ตอนฉันยังเล็ก หม่อมแม่ชอบทำให้ฉํนกินอยู่บ่อย ๆ จนไปอังกฤษก็ไม่ได้กินอีกเลย” เมื่อโรสินีได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นนัก 

“อังกฤษหรือเพคะ?” 

“ใช่ แม่โรสเคยไปหรือ?” 

“ไม่เคยเพคะ แต่ก็อยากจะไปสักครั้งเพคะ” โรสินีโกหก ก่อนเธอจะย้อนเวลามาที่นี่ เธอเที่ยวลอนดอนจนจะหลับตาเดินได้ ทำให้ท่านชายทรงยิ้มออกมาทันที เพราะได้ทีคอยตอบคำถามเพื่อให้เธอชวนท่านตรัสเล่าเรื่องราวต่าง ๆ  

“แม่โรสจะเดินทางไกลไหวหรือ มันไกลนักนะ” 

“ไม่ไหวก็ต้องไหวเพคะ ถ้าหม่อมฉันอยากจะไป” โรสินีพูดด้วยความแน่วแน่ ยิ่งทำให้ท่านชายทรงถูกพระทัยยิ่งนัก 

“แล้วแม่โรสมาอยู่ที่นี่นานหรือยัง” ท่านชายทรงอยากจะรู้จักเธอมากขึ้น 

“ไม่นานมากเพคะ แต่ก็คิดถึงบ้านมากเพคะ” เธอตอบไปตามตรงทำให้ท่านชายทรงยิ้มเมื่อทรงได้โอกาสแสดงไมตรีจิต 

“แม่โรสคงจะเหนื่อยเป็นแน่ที่ต้องดูแลหลานสาว ฉันได้ยินแม่ซ่อนกลิ่นพูด ว่าแม่โรสมาดูแลหลานสาว”  

“เหนื่อยสิเพคะ แต่หม่อมฉันก็เต็มใจ หลานของหม่อมฉันกำพร้าแม่ตั้งแต่ยังเล็ก แต่หลานทั้งคนหม่อมฉันก็ต้องดูแลเพคะ” โรสินีพูดพลางนึกถึงแม่แก้วตาตัวน้อยที่อยู่ด้านบนของเรือน ทำให้ท่านชายทรงรู้สึกว่าเธอช่างมีจิตใจที่เมตตายิ่งนัก ที่อุตส่าห์จากบ้านมาอยู่เรือนคนอื่นเพื่อดูแลหลาน 

“ฉันหวังว่าคุณพระคงจะไม่เข้มงวดกวดขันแม่โรสเกินไปนะ” เมื่อเธอได้ยินท่านชายตรัสเช่นนั้น ทำให้เธอเลิกคิ้วขึ้นมาด้วยความสงสัย 

“เข้มงวดงั้นหรือเพคะ?”  

“ใช่ ฉันอยู่กระทรวงเดียวกันกับคุณพระ ฉันรู้ดีว่าคุณพระเป็นคนอย่างไรถึงจะมาราชการได้ไม่ถึงปีก็เถอะ คุณพระเป็นคนดุ เคร่งขรึม เอาจริงเอาจังไปเสียทุกเรื่อง” ท่านชายตรัสออกมาตามตรงทำให้โรสินีอึ้งเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าในกระทรวงเขาเองก็ทำตัวไม่ได้ต่างไปจากที่เรือนเลยสักนิด 

“ก็มีบ้างเพคะ ที่คุณพระจะดุหม่อมฉัน” 

“ดุแม่โรสเรื่องอะไรกัน?” ท่านชายทรงเอียงศอเล็กน้อยด้วยความสงสัยว่าไยเจ้าของเรือนถึงได้กล้าดุแม่สาวน้อยตรงหน้าได้ลงคอ 

“ก็หลายเรื่องเพคะ” เธอตอบหว่านแห เพราะหากจะให้เจาะลึกก็คงจะยาวเป็นแน่ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าคนที่ถูกนินทากำลังยืนอยู่บริเวณขอบประตูทางเข้าเรือน พ่อทัพที่เพิ่งกลับมาถึงก็ได้แต่หยุดแอบฟังด้วยสีหน้าที่ราบเรียบ แต่ในใจนั้นลุกเป็นไฟที่โดนต่อว่าลับหลังเช่นนี้ 

“เช่นอะไร บอกฉันได้หรือไม่” 

“เรื่องจับมือถือแขนเพคะ หม่อมฉันเห็นว่าพวกฝรั่งยังจับมือทักทายกันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่ไยคุณพระต้องโมโหทุกครั้งที่หม่อมฉันพูดคุยกับชายอื่น” โรสินีกล่าวออกมาเพราะยังไม่มั่นใจนักว่าที่พ่อทัพทำไปเพราะหึงหรือเอาจริงเอาจังเรื่องมารยาท แต่ท่านชายทรงมองออกทันทีว่าพ่อทัพคงจะหมายตาในตัวโรสินีไม่ต่างจากท่าน 

“ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่ดุแม่โรสเลยสักนิด” ท่านชายทรงได้โอกาสตรัสโน้มน้าวใจโรสินีทันที 

“แล้วจะทรงทำอย่างไรหรือเพคะ?” 

“ฉันก็คงจะถามแม่โรส ฉันไม่ใช่คนดุร้ายอะไร” เมื่อโรสินีที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาทันที 

“จริงหรือเพคะ” บางทีเธอก็เหมือนเด็กที่ไม่รู้ตัวว่าผู้ชายกำลังเปิดศึกกันแบบเงียบ ๆ เพื่อให้ได้เธอมาครอง 

“จริงสิ” สุรเสียงนุ่มตรัส แต่พ่อทัพที่โดนกระตุกหนวดเสือถึงถ้ำกลับทนไม่ได้อีกต่อไป ร่างใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่นเดินตรงมาในห้องโถงของเรือนพร้อมกับค้อมศีรษะเล็กน้อยให้ท่านชายภาสรพีก่อนจะนั่งลงเยื้องกับโรสินีด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ 

“ฝ่าบาทเสด็จมาถึงเรือนกระหม่อม มีธุระกับกระหม่อมหรือขอรับ?” พ่อทัพกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่ก็แฝงไว้ด้วยความเคร่งขรึม  

“มิได้หรอกคุณพระ ฉันมาหาแม่โรส” ยิ่งได้ยินคำตอบที่ตรงไปตรงมาจากโอษฐ์ของท่าน ทำให้พ่อทัพลอบกำไม้ตะพดแน่น 

“มีธุระกับแม่โรสงั้นหรือขอรับ?” 

“ใช่ ฉันจะชวนแม่โรสไปชิมสโคนที่วังของฉัน” ท่านชายตรัสสุรเสียงที่ราบเรียบ ทำให้โรสินีรู้สึกตึงขึ้นมาทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง 

“คงจะมิได้หรอกขอรับ แม่โรสต้องดูแลลูกสาวของกระหม่อม ไหนจะสอนหนังสือตามที่กระหม่อมได้จ้างแม่โรสไว้ต่างหาก ไว้คราวหลังคงจะดีกว่าขอรับกระหม่อม” พ่อทัพกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ยามนี้เขารู้สึกหวงเธอนัก แม้ใจอยากจะบอกใครต่อใครว่าเธอคือเมียของเขา แต่ก็หาทำได้ไม่ เพราะโรสินีเองยังไม่เคยได้เข้าหอหรือผูกข้อไม้ข้อมือกับเขาเลยสักครั้ง 

“แต่วันอื่นหม่อมฉันว่างเพคะท่านชาย ไว้คราวหลังหม่อมฉันจะหาเวลาไปนะเพคะ” โรสินีกล่าวเพื่อไม่ให้เสียมารยาท แต่นั่นกลับยิ่งทำให้พ่อทัพรู้สึกขัดหูขัดตายิ่งนัก 

“ทุกเมื่อที่แม่โรสต้องการ เช่นนั้นฉันขอตัว ลาก่อนนะแม่โรส ลาก่อนคุณพระ” ตรัสจบ ท่านชายก็เสด็จจากไปทันทีทำให้เหลือเพียงโรสินีกับพ่อทัพที่อยู่กันภายในห้องโถงสองต่อสอง เพราะยามนี้พวกบ่าวต่างไปพักกันอยู่ในครัว 

 

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกท่าน ตอนนี้ไรต์มีโปรเจคจะทำเล่มนะคะ เผื่อนักอ่านท่านไหนอยากจะเก็บสะสม แต่ไรต์จะขอทำแบบ Pre-order นะคะ จึงอยากทราบจำนวนและแนวโน้มจำนวนของนักอ่านที่อยากจะเก็บเล่มเรื่องภพรักสันนิวาสค่ะ 

รบกวนตอบแบบสอบถามด้วยนะเจ้าคะ มีสองคำตอบเจ้าค่ะ 

1.สนใจ

2.ไม่สนใจ ลิ้งค์แบบสอบถามอยู่ด้านล่างนะเจ้าคะ

https://forms.gle/KEdj1LZfrxLgRJsM7 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว