email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านและคอยสนับสนุนนะคะ ทุกคอมเมนท์เป็นกำลังใจก้อนโตให้ไรท์คนนี้ ขอต้อนรับเข้าสู่โลกของ VERMOUTH

ชื่อตอน : จีบครั้งที่48

คำค้น : หมอโฟร์ ลัลลลิลล์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 330

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2564 09:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบครั้งที่48
แบบอักษร

[นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสาระค่อนข้างรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน] 

 

48 

 

ฉันยังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงหนึ่งตะโกนขึ้นมาก่อน ไม่ต้องหันไปมองฉันก็รู้แล้วว่าเป็นเสียงของใคร มาได้จังหวะพอดีเลยนะโฟร์ ฉันกับพี่ตินหันไปมองโฟร์ที่เดินย่างก้าวเข้ามาหาพวกเรา ใบหน้านี่ดูเหมือนไปโกรธใครมาก็ไม่รู้ แล้วนี่เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงหรือแวะมารับผู้หญิงของเขาเหรอ 

         “นึกว่าใครที่แท้ก็เด็กในกลุ่มนี่เอง” พี่ตินพูดยิ้มๆ แต่รอยยิ้มของเขาไม่ได้แสดงความดีใจเลยที่โฟร์มาหา กลับเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันยังไงไม่รู้ นี่ฉันกำลังคิดมากเกินไปหรือเปล่าเนี่ย พี่ตินติวเตอร์คนเก่งของฉันไม่มีทางที่จะคิดไม่ดีกับคนอื่นได้หรอก 

         “รันฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ” โฟร์ไม่ได้ให้ความสนใจพี่ตินเลยแม้แต่น้อย เขาเดินมาหาฉันก่อนจะจับมือลากให้ฉันไปกับเขา ขอย้ำนะคะว่าลาก แต่พี่ตินก็คว้ามือฉันเอาไว้เหมือนกันไม่ยอมให้ฉันได้ไปกับโฟร์ “โทษนะผมมีเรื่องจะคุยกับรูมเมทผม พี่อย่ายุ่งดีกว่า” 

         “พี่เองก็มีเรื่องอยากคุยกับรันเหมือนกัน” เอาแล้วไง นี่มันเป็นวันอะไรของฉัน ทำไมถึงมีผู้ชายอยากเจอฉันพร้อมกันถึงสองคนแบบนี้ฉันแยกร่างไม่ได้นะแล้วขอร้องอย่ามาดึงแบบนี้ฉันเจ็บ 

ฉันมองหน้าพี่ตินสลับกับมองหน้าโฟร์อย่างงงๆ แววตาของเขาสองคนเหมือนไม่ใช่คนรู้จักหรืออยู่ในกลุ่มเดียวกันเลย นี่เขาคงไม่ได้จะแย่งของรักกันหรอกใช่มั้ย นี่ถ้าโฟร์ไม่บอกว่าเคยรู้จักพี่ตินและเคยอยู่กลุ่มพี่ตินมาก่อนฉันคงคิดว่าเขาเป็นศัตรูกันแล้ว 

         “เอ่อ...พี่ตินคะรันขอคุยกับโฟร์แป๊บเดียวนะคะ” สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะไปกับโฟร์ก่อน เขาคงจะมีเรื่องที่อยากคุยกับฉันมากถึงได้มาหาฉันถึงคณะ พี่ตินพยักหน้าก่อนจะปล่อยมือฉันอย่างว่าง่าย ถ้าฉันบอกว่าจะคุยกับพี่ตินก่อนยังไงโฟร์ก็ไม่ยอมแน่ๆ ฉันไม่อยากมีปัญหาเลยยอมเลือกเขาก่อน 

         ฉันกับโฟร์เดินมาไกลจากพี่ตินพอสมควรก่อนที่จะโฟร์จะแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด ไม่บอกก็รู้ว่าเจ้าตัวกำลังโกรธฉันอยู่ อาจจะเป็นเพราะเรื่องที่เขาขอร้องไม่ให้ฉันยุ่งกับพี่ตินก็ได้มั้ง แต่ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก 

       พี่ตินดีกับฉันมากถึงแม้ว่าเขาจะไม่ดีกับคนอื่นมาก่อนแต่เขาก็ดีกับฉัน ฉันไม่ควรตัดสินเขาเพียงแค่อดีตที่ผ่านมาของเขาไม่ดีไม่ใช่เหรอ คนเรามันกลับตัวกันได้นี่ไม่มีใครอยากทำเลวไปตลอดหรอก 

         “ที่ฉันขอร้องเธอเธอทำให้ฉันไม่ได้ใช่ป่ะรัน?” ว่าแล้วไงว่าเขาจะต้องพูดเรื่องพี่ติน ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากทำนะแต่ฉันทำไม่ได้ต่างหาก จะให้ฉันปฏิเสธคนที่เคยช่วยเหลือฉันมาตั้งหลายครั้งได้ยังไง ถ้าฉันไม่ได้พี่ตินฉันก็คงสอบอิ้งไม่ผ่านแน่ๆ “เธอแม่งใจร้ายว่ะ” 

         “ฉันขอเวลาหน่อยไม่ได้หรือไง” 

       ทำไมต้องเร่งรัดให้ฉันทำตามที่เขาบอกทุกอย่างด้วย ของแบบนี้มันต้องใช้เวลาไม่ใช่เหรอ พี่ตินเองก็แค่มาชวนฉันไปกินข้าวก็แค่นั้นเองไม่ได้ชวนไปทำอะไรที่มันไม่ดีซะหน่อย ทำไมต้องไม่พอใจขนาดนี้ อีกอย่างฉันคิดว่าพี่ตินไม่ใช่คนไม่ดีขนาดนั้น จริงอยู่ที่เขาอาจจะเป็นคนไม่ดีมาก่อนแต่ตอนนี้เขาอาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็ได้ไง 

       “อย่าลืมนะว่าพี่ตินมีบุญคุณกับฉันมาก ถ้าไม่ได้เขาฉันก็คงต้องเรียนอิ้งซ้ำไม่รู้กี่ครั้ง การที่ฉันจะตอบแทนเขาด้วยการเลี้ยงข้าวคงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกมั้งโฟร์” 

         “มันหาข้าวให้เธอกินเหรอเธอถึงคิดว่ามันมีบุญคุณกับเธอ?” ฉันคิดว่าโฟร์เริ่มพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ ไหนบอกว่าจะไม่เข้ามาวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวของฉันไง แล้วนี่อะไรเขากำลังลุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของฉันอยู่เห็นๆ เลย การที่ฉันจะไปไหนมาไหนกับใครมันเป็นสิทธิ์ของฉันนี่ อีกอย่างเราไม่ได้เป็นอะไรกันทำไมฉันจะต้องขออนุญาตจากเขาก่อนด้วยล่ะ 

         “อย่ามาพูดจาหยาบคายกับฉันนะโฟร์” 

       พอเห็นว่าเขาเริ่มพูดจาไม่เพราะฉันก็ไม่อยากคุยกับเขาแล้วเพราะรู้ว่าต่อให้คุยกันยังไงก็คงไม่รู้เรื่องอยู่ดี เอาไว้ให้ต่างฝ่ายต่างใจเย็นลงกว่านี้แล้วเราค่อยมาคุยกันใหม่อีกทีดีกว่า อย่าลืมนะว่าเรื่องเมื่อวานที่เขาทำฉันยังไม่หายโกรธเขาเลย 

โฟร์ทำเหมือนฉันไม่มีความรู้สึกอยากจะทำอะไรกับฉันก็ทำ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ผ่านมาของเขาเพราะงั้นเขาจะทำกับฉันแบบนั้นไม่ได้ ฉันไม่ชอบที่เขามาออกคำสั่งกับฉันแบบนี้ อีกอย่างฉันกับพี่ตินก็ไม่ได้จะไปทำเรื่องไม่ดีเราแค่ไปกินข้าวไม่ได้ไปกินอย่างอื่นเหมือนที่เขาไปกินกับผู้หญิงของเขา 

“กลับไปคิดทบทวนตัวเองให้ดีก่อนที่จะมาว่าให้คนอื่นว่าเขาเป็นคนไม่ดี สิ่งที่นายทำดีกว่าพี่ตินแล้วเหรอ ต่อให้พี่ตินร้ายยังไงเขาก็ไม่เคยทำร้ายฉันเหมือนที่นายกำลังทำ” 

         “ที่พูดแบบนี้คือหลงรักฉันแล้วไง?” ฉันถึงกับไปต่อไม่ถูกเมื่อถูกโฟร์สวนกลับมาแบบนั้น 

ใช่! ฉันยอมรับก็ได้ว่าตัวเองหลงรักเขาไปแล้ว แต่ในเมื่อฉันยังมีโอกาสถอยออกมาฉันก็ควรที่จะรีบทำก่อนที่อะไรๆ มันจะสายเกินไป ฉันไม่อยากเป็นแค่ของเล่นของเขา ฉันไม่อยากดูเป็นผู้หญิงที่ไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาเขา 

“เราคบกันได้นะรันถ้าเธอต้องการ” 

         “ไม่ ฉันไม่คบกับนาย” 

       ต่อให้ฉันหลงรักเขาไปแล้วแต่ใช่ว่าฉันจะไม่รักตัวเอง ฉันเองก็รักตัวเองมากเหมือนกัน ฉันจะไม่มีวันทำร้ายตัวเองเด็ดขาด ถ้าเกิดว่าฉันคบกับโฟร์ยังไงแล้ววันหนึ่งเราก็ต้องได้เลิกกันอยู่ดี ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าวันข้างหน้าจะลงเอยยังไงก็อย่าทำให้มันเกิดขึ้นดีกว่า 

       ทำไมฉันถึงได้มั่นใจว่าคบกับโฟร์ยังไงก็ต้องเลิกกันรู้มั้ย เพราะฉันดูจากการกระทำของเขาตอนนี้ก็รู้อนาคตตัวเองได้เลยว่าจะต้องลงเอยด้วยความเสียใจ 

        “เมื่อวานตัวเองทำอะไรเอาไว้จำไม่ได้หรือไง?” 

         “นั่นมันเรื่องของเมื่อวานฉันไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้ แต่ตอนนี้คือปัจจุบันที่ฉันสามารถทำให้มันดีที่สุดเพื่ออนาคตที่กำลังจะมาถึง” พูดได้อย่างสวยหรูมาก ถ้าฉันไม่รู้จักเขามาก่อนฉันคงคิดว่าเขาเป็นพระเอกไปแล้ว เปล่าเลย เขามันก็เป็นแค่ปีศาจในร่างเทวดาเท่านั้นถ้าฉันหลงเชื่อเขาฉันก็ไปกินขี้แล้วเว้ย 

ฉันยังไม่รู้เลยว่าที่เขาเข้าหาฉันเป็นเพราะอะไร ทำไมถึงอยากให้ฉันเป็นแฟนกับเขานัก แต่ฉันเชื่อว่ามันไม่ใช่เพราะความรัก อย่างที่บอกว่าแววตาที่เขามองฉันมันไม่มีความหมายรักอยู่ในนั้นเลย แล้วอย่างนี้ฉันจะตอบตกลงคบกับเขาได้ยังไง อีกอย่างเขายังมั่วผู้หญิงไปเรื่อยแบบนี้ฉันจะฝากหัวใจตัวเองกับคนแบบนี้ได้เหรอ 

         “ฉันว่านายกลับไปดีกว่าโฟร์” 

       ฉันถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ ฉันไม่อยากกลับไปอยู่ในสถานการณ์แย่ๆ แบบนั้นอีกแล้ว ฉันไม่อยากทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อนเพราะเขาเป็นต้นเหตุ ฉันยอมตกลงพักอยู่ห้องเดียวกับเขาเพื่อจบปัญหาแต่ถ้าเขายังไม่เลิกราจากฉันฉันก็คงจะต้องบอกพี่อรุณให้ฉันย้ายห้องแล้วล่ะ 

       “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่นายต้องการหรอกนะ สิ่งที่นายอยากให้ฉันเป็นฉันคงเป็นให้นายไม่ได้ เลิกพยายามได้แล้ว” ฉันรู้นะว่าเขาอยากให้ฉันเป็นผู้หญิงอีกคนของเขาอยู่ใต้คำสั่งของเขาแต่ฉันจะไม่มีวันทำมันแน่นอนเพราะเขาไม่ใช่เจ้าชีวติฉันที่ฉันจะต้องทำตามทุกอย่างที่เขาต้องการ 

         “รู้ได้ไงว่าฉันพยายามแล้ว ฉันยังไม่ทันได้เริ่มด้วยซ้ำ” เขาพูดอะไรของเขาฉันไม่เข้าใจ เริ่มอะไรแล้วยังไม่ได้พยายามคืออะไร เขากำลังจะสื่ออะไรกับฉันกันแน่ “ที่มาก็เพื่อมาหยั่งเชิงดูว่าจะรับมือกับเธอยังไงก็แค่นั้น” 

         “อะไรของนาย?” เขาเริ่มทำให้ฉันงงมากขึ้นแล้วนะ ยิ่งพูดกับเขาก็ยิ่งสับสนกับตัวเองมากขึ้น นี่ฉันจะกลายเป็นบ้าเพราะคนตรงหน้าฉันจริงๆ นะเนี่ย โฟร์ยิ้มให้ฉันก่อนจะปล่อยฉันให้กลับไปหาพี่ตินเหมือนว่าครั้งนี้เขาจะยอมให้พี่ตินไปก่อน 

          “แล้วเจอกันจ๊ะที่รัก” 

 

 

:::สปอยล์ตอนต่อไป::: 

“กลับบ้านได้แล้วนะสาวน้อย นี่คือรางวัลของวันนี้นะจ๊ะ” โฟร์หอมแก้มเด็กสองคนนั้นก่อนจะควักเงินในกระเป๋ายื่นให้ พวกเธอรับเงินมาด้วยความดีใจเหมือนไม่เคยได้เงินเยอะเท่านี้มาก่อน 

โฟร์หันมามองหน้าฉันที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว ที่จริงกะว่าจะไม่สนใจแล้วนะแต่มันอดไม่ได้จริงๆ ก็พวกเขาทำเสียงดังเองทำไมอ่ะฉันไม่มีสมาธิอ่านหนังสือ 

“พวกหนูขออยู่ต่อนะคะพี่โฟร์” 

“หนูอะไรตัวเท่าช้าง”  

 

 

-โปรดติดตามตอนต่อไป- 

VERMOUTH 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว