email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านและคอยสนับสนุนนะคะ ทุกคอมเมนท์เป็นกำลังใจก้อนโตให้ไรท์คนนี้ ขอต้อนรับเข้าสู่โลกของ VERMOUTH

ชื่อตอน : จีบครั้งที่47

คำค้น : หมอโฟร์ ลัลลลิลล์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 402

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2564 09:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบครั้งที่47
แบบอักษร

[นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสาระค่อนข้างรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน] 

 

47 

 

ฉันหันขวับไปจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็งเมื่อได้ยินเขาพูดคำว่าชอบออกมา หน้าไม่อายที่กล้าพูดแบบนี้ เมื่อกี้ตัวเองเพิ่งพาผู้หญิงขึ้นห้องแล้วยังมีหน้ามาบอกชอบอีกคน หรือว่าเขาเป็นผู้ชายที่หน้าด้านจนไม่รู้สึกอะไรเลย ยิ่งเขาพูดแบบนี้ฉันก็ยิ่งสมเพชเขาเข้าไปทุกที 

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะไม่มีวันเลือกที่จะอยู่กับเขาเด็ดขาด ฉันกำมือตัวเองแน่นรู้สึกโกรธจนหน้าชาไปหมด ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นก็อาจจะหลงเชื่อคำพูดของเขานะเพราะเขาเป็นคนากหวานพูดอะไรผู้หญิงก็หลงไปหมด ฉันเลยก็เคยหลงเชื่อคำพูดของเขาไงจนเกือบตกหลุมพรางที่เขาทำขึ้นมาดีนะที่น้อยหน่ามาช่วยเอาไว้ 

         “ฉันไม่ได้โกหกเธอนะรัน งั้นเรามาเริ่มต้นกันใหม่นะให้โอกาสฉันอีกครั้ง นะรันนะ” 

       โฟร์คุกเข่าต่อหน้าฉันพร้อมกับจับเท้าฉันอย่างไม่นึกรังเกียจ ฉันตกใจจะชักเท้ากลับแต่เขากลับกอดขาฉันเอาไว้แน่น เขาไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยนี่ ก็แค่ผู้หญิงคนเดียวทำไมต้องทำเหมือนตัวเองไม่มีค่าแบบนี้ด้วย เมื่อก่อนเขาไม่ใช่คนแบบนี้นะ ใครๆ ต่างก็เกรงกลัวในอิทธิพลของเขา 

       เขารู้ตัวหรือเปล่าว่าทำอะไรลงไปเขาทำให้ฉันทำตัวไม่ถูกและเริ่มสับสนขึ้นมาอีกครั้งจะมีผู้ชายสักกี่คนที่กล้าจับเท้าผู้หญิงและกอดขาไม่ยอมให้ไปไหน และโฟร์ก็ไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนไงมันเลยทำให้ฉันไม่คิดว่าเขาจะลงทุนทำถึงขนาดนี้ได้ 

       “หรือว่าที่เธออยากไปจากฉันเพราะเธอมีคนอื่น?” 

         “...” โฟร์ปล่อยขาฉันก่อนจะยืนขึ้นมามองหน้าฉันอย่างจับผิด มาถึงขนาดนี้แล้วเขายังคิดที่จะโทษคนอื่นอีกเหรอ แล้วถ้าฉันจะมีคนอื่นมันไปหนักส่วนไหนของเขาไม่ทราบ ในเมื่อเราไม่ได้เป็นอะไรกัน การที่ฉันจะชอบใครรักใครมันก็เป็นสิทธิ์ของฉันและฉันก็ไม่ได้ขึ้นชื่อว่าคบชู้ด้วย เพราะเขาไม่ใช่แฟนของฉัน 

         “เพื่อความสบายใจของเธอต่อไปนี้ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเธอโอเคมั้ย เราจะต่างคนต่างอยู่เหมือนรูมเมทห้องอื่นๆ” ข้อเสนอของโฟร์ทำให้ฉันนิ่งไป เขาจะทำได้อย่างที่พูดจริงๆ เหรอ เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยทำได้อย่างที่พูดเลย “แต่ถ้าเราอยู่ข้างนอกฉันมีสิทธิ์จีบเธอ เหมือนผู้ชายคนอื่นๆ ที่เข้าหาเธอตกลงมั้ย?” 

         “...” 

         “เธอจะชอบฉันหรือไม่ชอบนั่นมันเป็นเรื่องอนาคต ระหว่างที่เราอยู่ในห้องด้วยกันฉันจะไม่ก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของเธอ จะไม่ยุ่งไม่ถามไม่พูด ฉันจะอยู่ในส่วนของฉัน” ไหนๆ ก็ย้ายห้องไม่ได้อยู่แล้วฉันก็คงต้องตกลงทำตามที่โฟร์พูดสินะ เอาเถอะอย่างน้อยๆ เขาก็จะไม่เข้ามายุ่งกับฉัน และไม่ทำให้ฉันลำบากใจอีก 

         “ตกลง” 

  

         “เธอจะไม่ย้ายห้องเหรอ?” 

       น้อยหน่าตะโกนเข้ามาในรูหูของฉันเสียงดังลั่น ให้ตายเหอะนี่เราอยู่ด้วยกันแค่สองคนทำไมต้องตะโกนด้วย อีกอย่างการที่ฉันไม่ย้ายห้องก็เป็นเรื่องที่ดีสำหรับเราไม่ใช่เหรอ เพราะถ้าถูกจับได้ต้องโดนลงโทษอย่างแสนสาหัสเลยนะ ฉันไม่ได้อยากมีปัญหาระหว่างเรียน อีกอย่างฉันก็ไม่อยากทำให้พ่อกับแม่ลำบากใจด้วย 

       “โฟร์ทำกับเธอขนาดนั้นเธอยังจะอยู่กับเขาอีกเหรอรัน ฉันไม่เข้าใจเธอจริงๆ จะหลงอะไรเขาขนาดนั้น” ใครบอกว่าฉันหลงที่ไม่ย้ายเพราะมันเป็นกฎของมหาลัยบ้าๆ นี่ไง มีอยากที่ไหนบังคับให้นักศึกษาปีหนึ่งพักอยู่ในหอพักโดยการให้จับฉลากโชคดีก็ได้อยู่ห้องกับผู้หญิงด้วยกัน โชคร้ายก็อยู่กับผู้ชายไปสิ 

         “เธออยากทำผิดกฎหรือไง?” น้อยหน่าเงียบเสียงลงเมื่อพูดถึงกฎของหอพักอันน่ากลัวจนไม่มีใครอยากทำนอกกฎ เพราะคนที่ทำนอกกฎทุกคนล้วนแล้วแต่ไม่กล้าปริปากบอกว่าพวกเขาโดนอะไรมาบ้าง “ฉันกับโฟร์เราทำข้อตกลงกันแล้วว่าจะไม่ก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของกันและกัน เธอสบายใจได้เลย” 

         “แต่ถ้าเขามายุ่งกับเธอล่ะ?” 

         “นั่นมันก็เรื่องของเขา ถ้าฉันไม่เล่นด้วยเขาก็ทำอะไรฉันไม่ได้อยู่แล้วจริงป่ะล่ะ?” น้อยหน่าพยักหน้าอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าฉันไม่ได้คิดที่จะเดินหน้าต่อเรื่องของโฟร์ 

       ฉันบอกแล้วว่าจะหยุดก็คือหยุด ฉันไม่อยากพาตัวเองเดินเข้ากองไฟ แค่เหยียบลงบนถ่านที่ร้อนระอุมันก็สามารถทำให้เท้าของฉันกลายเป็นแผลพุพองแล้ว ฉันจะไม่มีวันทำอย่างนั้นกับตัวเองแน่ๆ 

       “นี่วันนี้เราไปดูหนังกันมั้ย พรุ่งนี้ก็วันเสาร์แล้วตื่นสายได้” 

         “โทษทีนะฉันนัดกับพี่คะนินเอาไว้แล้วอ่ะ” พี่คะนินที่น้อยหน่าพูดถึงก็คือแฟนของเธอนั่นแหละ เป็นงี้ทุกทีเลยเวลาชวนไปไหน แต่จะโทษเธอก็ไม่ได้หรอกนะก็ฉันเล่นชวนกะทันหันไม่ได้นัดเธอก่อน 

         “ตามสบายจ๊ะ ฉันกะว่าจะหาผู้ชายแถวๆ นี้เดินควงไปดูหนังสักหน่อย” ฉันยิ้มอย่างสบายอารมณ์ก่อนที่สายตาจะไปปะทะเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่เดินตรงดิ่งมาหาฉัน เหมือนเขาจะรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ “พี่ติน” 

         “หวัดดีค่ะสาวสวยทั้งสองคน” พี่ตินรับไหว้ฉันกับน้อยหน่า พี่ตินในลุคชุดนักศึกษาแบบนี้เท่เป็นบ้าเลย ฉันไม่ค่อยได้เห็นพี่ตินใส่ชุดนักศึกษาเท่าไหร่ ทำเอาฉันหลงรักเลยนะเนี่ย “เมื่อกี้พี่ได้ยินแว่วๆ ว่าใครจะหาผู้ชายเดินควงไปดูหนังนะ” 

         “คนนี้เลยค่ะพี่ตินนางว่างมากเลยอยากหาผู้ไปเดินควงเล่นๆ” น้อยหน่าดันหลังฉันให้ไปยืนข้างพี่ติน ทำเอาฉันหน้าแดงด้วยความเขินเลย 

       พี่ตินหัวเราะก่อนจะโอบไหล่ฉันไว้หลวมๆ อ้อมกอดจากพี่ตินทำให้หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นมา คือฉันไม่ค่อยได้อยู่ใกล้ผู้ชายคนไหนมาก่อนนอกจากโฟร์ก็ไม่มีใครเลย อีกอย่างพี่ตินยังเป็นผู้ชายที่หล่อและเพอร์เฟ็กต์มากๆ อีกด้วย ได้อยู่ในอ้อมกอดเขาไม่ละลายตายตรงนี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว 

       “ฝากเพื่อนหน่าด้วยนะคะ ดูแลให้ดีๆ ด้วย ถ้าดูแลไม่ดีหน่าจะขอคืนและไม่ให้เอากลับไปด้วย” 

         “น้อยหน่า” ฉันเอ็ดเพื่อน ทำไมชอบพูดจาแบบนี้ก็ไม่รู้ พี่ตินคงมองฉันเป็นผู้หญิงนิสัยไม่ดีแล้วมั้งเนี่ย น้อยหน่าโบกมือลาฉันกับพี่ตินก่อนที่เธอจะไปหาพี่คะนินแฟนสุดที่รัก “พี่ตินมาที่นี่มีอะไรหรือเปล่าคะ?” 

         “พี่มาหารันค่ะ” ฉันแปลกใจนิดหน่อยที่พี่ตินบอกว่ามาหาฉันเป็นการส่วนตัว เพราะส่วนมากแล้วพี่ตินจะเข้ามาทำธุระเลยแวะมาหาฉันได้ ไม่เคยมาหาฉันจริงๆ จังๆ แบบนี้ 

       อีกอย่างเรื่องวันก่อนที่โฟร์ขอร้องไม่ให้ฉันยุ่งเกี่ยวกับพี่ตินก็ผุดขึ้นมา โฟร์พูดเหมือนว่าพี่ตินเป็นคนไม่ดีไม่อยากให้ฉันเข้าใกล้ แต่ดูยังไงพี่ตินก็ไม่เห็นว่าจะมีท่าทีเหมือนโจรผู้ร้ายเลยนะ เขาใจดีกับฉันมากเลยและยังเป็นติวเตอร์ที่ดีมากด้วย เวลาที่ฉันไม่เข้าใจตรงไหนโทรถามเขาเขาก็สามารถช่วยฉันได้ทันทีเลยล่ะ แล้วอย่างนี้เขาจะเป็นคนไม่ดีได้ยังไง 

         “มีอะไรกับรันหรือเปล่าคะ?” ฉันเอ่ยถามพี่ตินเพราะเมื่อกี้เขาบอกว่ามาหาฉันเป็นการส่วนตัวก็เลยไม่รู้ว่าเขามีอะไรกับฉันหรือเปล่า 

         “พี่จะชวนรันไปทานข้าวเย็นนี้ จะได้คุยเรื่องการเรียนอิ้งของรันด้วย” ที่แท้ก็มาดูความคืบหน้าที่ตัวเองได้สอนฉันไปสินะ จะบอกให้ว่าฉันฉลาดขึ้นมานิดหน่อยหลังจากที่พี่ตินติวอิ้งให้ฉัน แต่ก็ต้องขอบคุณเขานะเพราะถ้าไม่ได้เขาฉันก็คงโง่อิ้ง ดีไม่ดีอาจจะเรียนจบไม่ทันเพื่อนก็ได้ “รันว่างมั้ย?” 

         “วะ...” 

          “ไม่ว่าง!!!”  

 

 

:::สปอยล์ตอนต่อไป::: 

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่นายต้องการหรอกนะ สิ่งที่นายอยากให้ฉันเป็นฉันคงเป็นให้นายไม่ได้ เลิกพยายามได้แล้ว” 

ฉันรู้นะว่าเขาอยากให้ฉันเป็นผู้หญิงอีกคนของเขาอยู่ใต้คำสั่งของเขาแต่ฉันจะไม่มีวันทำมันแน่นอน 

เพราะเขาไม่ใช่เจ้าชีวติฉันที่ฉันจะต้องทำตามทุกอย่างที่เขาต้องการ 

 “รู้ได้ไงว่าฉันพยายามแล้ว ฉันยังไม่ทันได้เริ่มด้วยซ้ำ”  

 

 

-โปรดติดตามตอนต่อไป- 

VERMOUTH 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว