email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านและคอยสนับสนุนนะคะ ทุกคอมเมนท์เป็นกำลังใจก้อนโตให้ไรท์คนนี้ ขอต้อนรับเข้าสู่โลกของ VERMOUTH

ชื่อตอน : จีบครั้งที่45

คำค้น : หมอโฟร์ ลัลลลิลล์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 331

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2564 09:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบครั้งที่45
แบบอักษร

[นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสาระค่อนข้างรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน] 

 

45 

 

[FOUR : SAID] 

         ผมลงมาเล่นที่สนามบาสกับพวกเพื่อนๆ เมื่อกี้รันไลน์มาบอกผมว่าเธอกำลังทำงานกับเพื่อนน่าจะกลับดึก อ้อ! ตอนนี้เรามีเบอร์มีไลน์กันแล้วนะ เพราะเราจะได้ติดต่อกันได้สะดวก 

ผมชอบมาซ้อมบาสกับเพื่อนทุกวันแต่ที่ผมไม่ค่อยได้มาเป็นเพราะไอ้เชียร์เพื่อนของรันมันก็มาซ้อมเหมือนกัน ผมไม่ค่อยชอบขี้หน้ามันเท่าไหร่เลยเลี่ยงที่จะไม่ไปสนามบาสมหาลัยแต่เลือกที่จะมาที่สนามบาสของหอพักมากกว่า 

         เรื่องที่ผมพูดกับรัน ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองพูดออกไปได้ยังไงทั้งที่ยังไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเองเลย คือตอนนั้นมันแค่รู้สึกว่าไม่อยากให้เธอไปยุ่งเกี่ยวกับพี่ติน ผมก็แค่เป็นห่วง อาจจะมีหวงบ้างเล็กน้อยแต่ก็ไม่มาก อีกอย่างผมรู้สึกถูกชะตากับรันยังไงไม่รู้ อยากให้เธอคอยอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา 

หลายวันมานี้รันดีกับผมมาก เธอไม่เคยปล่อยให้ผมต้องอยู่คนเดียว หรือทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองอยู่ตัวคนเดียวเลย เหมือนรันจะเข้ามาเติมเต็มสิ่งที่ผมต้องการและสิ่งที่ผมกลัว  

เรื่องที่ผมเล่าให้รันฟังเมื่อคืนนั้นเป็นเรื่องจริงทั้งหมด ผมไม่เคยเล่าให้ใครฟังมาก่อนเพราะมันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเล่า ผมแค่ไว้ใจเธออยากให้เธอมองผมต่างจากคนอื่นบ้าง อยากให้เธอเข้าใจผมให้มากกว่านี้แต่ก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นไปได้มั้ย 

         ผมถอดเสื้อกล้ามที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อออกก่อนจะพาดไว้ที่บ่า ผมนั่งหอบหายใจด้วยความเหนื่อยจากการซ้อมบาสก่อนที่จะมีใครคนหนึ่งยื่นขวดน้ำมาให้ผม 

       ผมเงยหน้ามองคนตรงหน้าอย่างแปลกใจเพราะไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อน เธอยิ้มให้ผมเหมือนยิ้มอ่อยอ่ะนะ ผมยิ้มตอบก่อนจะรับน้ำมาจากมือของเธอ ผู้หญิงตรงหน้าผมแม่งโคตรสวย น่าแปลกที่ผมไม่รู้จักเธอมาก่อนเหมือนเธอไม่ได้เรียนที่มหาลัยนี้ 

         “หวายค่ะ” เธอนั่งลงข้างผมก่อนจะแนะนำตัวเองให้ผมรู้จัก แค่ชื่อก็แซ่บแล้วว่ะ เริ่มอยากโดนลงโทษโดยการเอาหวายฟาดลงหลังจริงๆ เลย 

         “โฟร์ครับ” 

         “พอดีฉันแวะมาหาเพื่อนที่นี่แล้วบังเอิญเจอโฟร์ที่หน้าคณะแพทยศาสตร์แล้วรู้สึกถูกชะตาก็เลยแอบตามมาน่ะค่ะ” จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่กล้าปฏิเสธผมนอกจากรัน 

ผมไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะแต่ผมคิดว่าผมหล่อกว่าคนในมหาลัยนี้และรวยกว่าผู้ชายทุกคน ไม่ว่าจะรวยเงิน รวยอำนาจ หรือแม้แต่รวยผู้หญิง แต่ทั้งหมดที่ผมมีก็ไม่ได้ทำให้ผมมีความสุข ความสุขที่ผมได้รับจากสิ่งพวกนี้มันก็แค่ความสุขชั่วคราว มันไม่ได้ถาวรอย่างที่ผมอยากให้เป็น 

“หวังว่าโฟร์จะยังไม่มีแฟนนะคะ”  

         “อีกไม่นานคงจะได้มี” หวายยิ้มอย่างเขินอาย ไม่บอกก็รู้ว่าเธอต้องการอะไร 

       ผู้หญิงที่เข้าหาผมก่อนก็ต้องการสองอย่างเท่านั้นคือนอนกับผมและเงินที่ผมจะให้หลังตื่นนอน ทั้งที่ผมเองก็รู้แต่ผมก็ยอมให้พวกเธอเดินเข้ามาหลอก แต่มันก็ดีไม่ใช่หรือไงผมได้ร่างกายของเธอถึงแม้ว่าผมจะไม่ใช่คนแรกของพวกเธอก็ตาม แต่ผมคิดว่าพวกเธอให้ความสุขกับผมได้ 

         “ใครกันนะจะได้เป็นผู้หญิงที่โชคดีคนนั้น” 

         “อาจจะเป็นคนที่อยู่ตรงหน้าเราตอนนี้ก็ได้นะ” ผมจับปอยผมเธอขึ้นมาก่อนจูบเส้นผมเธอเบาๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของยาสระผมทำให้เคลิ้มไปนิดหน่อย ไม่ใช่แค่กลิ่นยาสระผมเท่านั้นแต่มันรวมไปถึงกลิ่นน้ำหอมเซ็กซี่ที่ชวนให้ผู้ชายหลงใหลอีก รู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนผ่าวขึ้นมาอยากจะอุ้มเธอขึ้นห้องซะตอนนี้เลย 

         “แต่ได้ยินมาว่าโฟร์กำลังดูใจกับผู้หญิงที่เป็นรูมเมทอยู่ไม่ใช่เหรอ?” ผมชะงักไปไม่รู้ว่าเธอเอาเรื่องนี้มาจากไหน อีกอย่างผมกับรันเราก็ไม่ได้ทำอะไรประเจิดประเจ้อด้วย เราแทบไม่ได้เจอกันเวลาที่อยู่ข้างนอกเลย 

       เอาเถอะเรื่องของผมก็มีแต่เรื่องฉาวๆ อยู่แล้ว ผมไม่จำเป็นต้องสนใจ นั่นมันก็แค่ข่าวถ้าไม่ยอมรับซะอย่างใครจะทำอะไรผมได้ ชื่อเสียงของผมเป็นที่เลื่องลือมากโดยเฉพาะเรื่องที่ทำให้ผู้หญิงเสียใจเพราะผมเป็นคนที่เอาแล้วทิ้งทันทีไม่เก็บเอามาใช้ใหม่ 

         “อันนี้เราไม่รู้ว่าเธอไปได้ยินมาจากไหนแต่มันไม่ใช่เรื่องจริง” ผมยื่นหน้าเข้าไปคลอเคลียใบหน้าของหวายเธอไม่ได้หันหน้าหนีไปไหนดูก็รู้ว่าเป็นผู้หญิงที่แรงพอตัว เธอคงจะกล้าแสดงออกมากไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าเข้าหาผมตัวคนเดียวแบบนี้ “เรามีเพื่อนผู้หญิงเยอะแยะนะ แต่คนที่จะมาเป็นผู้หญิงของเรามีคนเดียว” 

         “คงไม่ใช่ฉันใช่มั้ย?” หวายชี้นิ้วมาที่หน้าอกข้างซ้ายผม 

         “อย่างนี้มันต้องพิสูจน์” ผมไม่รีรออะไรทั้งนั้นก็กดจูบปากหวายทันที เธอเองก็จูบตอบผมเหมือนกันอาจจะจูบเก่งกว่าผมก็ได้มั้ง ผมแทรกเรียวลิ้นเข้าไปในปากของเธอเธอเองก็ใช้เรียวลิ้นของตัวเองเข้ามาเกี่ยวพันกับผมทำเอาผมแทบสำลัก “เราอยากไปต่อที่ห้อง” 

       ผมผละออกจากหวายก่อนจะใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากตัวเองที่เปื้อนลิปกลอสของเธอออก จูบของเราครั้งนี้ทำให้ผมแม่งมีอารมณ์ขึ้นมาอยากปลดปล่อยแล้วว่ะ 

         “เราจะไปทำอะไรที่ห้อง?” 

         “เซ็กส์” 

หวายพยักหน้าก่อนจะเดินขึ้นมากับผมเพื่อที่เราจะไปสานต่อกันที่ห้อง ระหว่างทางที่จะเดินไปถึงห้องผมรู้สึกสังหรณ์ใจยังไงแปลกๆ ผมชะงักเท้าค้างไว้ไม่กล้าที่จะเดินไปที่ห้อง มันเหมือนมีบางอย่างบอกให้ผมพาหวายกลับลงไปที่เดิม ความรู้สึกนี้มันคืออะไรวะ ผมสะบัดหน้าไปมาเพื่อเรียกสติตัวเองกลับมา เมื่อก่อนไม่เห็นเคยเป็นแบบนี้เลยแล้วทำไมถึงมาชั่งใจเอาตอนนี้ 

         “มีอะไรหรือเปล่าคะโฟร์?” หวายที่เห็นผมนิ่งไปก็เข้ามาจับตัวผม มือเย็นๆ ของเธอทำให้ผมสะดุ้งตกใจหันไปมองเธอที่มองผมอย่างเป็นห่วง 

         “เปล่า เราไปกันเถอะ” แต่ถึงยังไงผมก็พาหวายเข้าห้องอยู่ดี 

         ผมไขกุญแจเข้าห้องไปก่อนจะพบกับความว่างเปล่า รันไม่ได้อยู่ที่ห้องเหมือนที่ผมกลัว เธอบอกผมแล้วว่าจะกลับดึกบางทีอาจไม่กลับเลยก็ได้ เพราะงั้นผมจะพาใครมานอนที่ห้องก็ได้ถูกมั้ยตราบใดที่รันยังจับไม่ได้ 

ผมรู้ว่ารันไม่ชอบให้ผมเอาผู้หญิงมานอนในห้องที่เราพักอยู่ด้วยกัน แต่ผมคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรเพราะผมก็ไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวกับเขตของเธอ ผมก็อยู่ส่วนของผม เพราะงั้นผมก็ไม่ผิดที่จะพาใครเข้าห้องก็ได้ 

         หวายปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกเองโดนที่ผมไม่ได้เข้าไปถอดให้ด้วยซ้ำ ดูก็รู้ว่าเธอเองก็อยากได้ผมเหมือนที่ผมอยากได้เธอ อยู่เฉยๆ ก็มีนางฟ้ากระโจนเข้าหาเฉยเลย 

ผมดันร่างหวายให้นอนราบไปกับเตียงก่อนจะจับตะขอกางเกงขาสั้นของเธอ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ปลดมันออกด้วยซ้ำก็มีคนไขกุญแจเข้ามาซะก่อน ทำเอาผมแทบผละออกจากหวายแทบไม่ทัน และคนที่เข้ามาก็คือคนที่ผมไม่อยากให้เธอเห็นมากที่สุดด้วย 

         “รัน!!!” 

[FOUR : SAID END] 

 

 

:::สปอยล์ตอนต่อไป::: 

“คนที่หมดทางเลือกที่จะย้ายห้องอย่างเธอไม่มีทางที่จะทำถูกต้องอย่างแน่นอน” 

“ขอร้องให้ฉันย้ายเถอะ” คราวนี้ฉันเปลี่ยนมาพูดดีกับโฟร์แทน ฉันอยากให้เขาใจอ่อนยอมให้ฉันย้ายห้องไป ในเมื่อเขาอยู่กับฉันแล้วมันทำให้เขาทำตัวลำบากเขาจะอยากอยู่กับฉันต่อไปเพื่ออะไร 

ฉันไม่เข้าใจ 

ฉันอยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ไม่ใช่ว่าอยู่กับเขาแล้วมันไม่ดีนะ เพียงแต่ฉันอึดอัดที่จะต้องอยู่กับคนที่ไม่จริงใจต่อกันเท่านั้นเอง 

 

 

-โปรดติดตามตอนต่อไป- 

VERMOUTH 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว