email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านและคอยสนับสนุนนะคะ ทุกคอมเมนท์เป็นกำลังใจก้อนโตให้ไรท์คนนี้ ขอต้อนรับเข้าสู่โลกของ VERMOUTH

ชื่อตอน : จีบครั้งที่38

คำค้น : หมอโฟร์ ลัลลลิลล์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 383

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2564 20:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบครั้งที่38
แบบอักษร

[นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสาระค่อนข้างรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน] 

 

38 

 

ฉันนิ่งไปเมื่อโฟร์พูดแบบนั้นออกมา ฉันไม่มีทางเชื่อแน่นอน เพราะเขาไม่เคยแสดงออกให้ฉันเห็นเลยว่าเขารักฉัน แล้วไอ้การที่เขาพาผู้หญิงเข้าห้องแบบนี้คือการแสดงความรักที่เขามีต่อฉันเหรอ ฉันว่ามันไม่ใช่แล้วอ่ะ ถ้าเขารักฉันจริงๆ เขาจะไม่ทำอะไรที่ทำให้ฉันเสียความรู้สึก 

ก็จริงอย่างที่เขาบอกว่ายังไงฉันก็ไม่เชื่อ ฉันจะเชื่อได้ยังไงในเมื่อเขาไม่ตัดผู้หญิงคนอื่นออกจากใจเขาสักทีแล้วก็มาบอกว่ารักฉันทั้งที่เขายังมั่วผู้หญิงไม่เลิก 

ฉันก้าวถอยห่างจากโฟร์ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเขาต้องการอะไรในตัวฉันทำไมถึงเข้าหาฉันด้วยวิธีนี้ แต่ฉันจะไม่มีวันยอมตกหลุมพรางเขาเด็ดขาด 

เขามันร้ายกาจไว้ใจไม่ได้หรอก 

         “นะ...นายพูดถูก ฉันไม่เชื่อ” ขอบตาฉันร้อนผ่าว เหมือนอยากจะร้องไห้ มันรู้สึกผิดหวังในตัวของโฟร์ยังไงไม่รู้ เจ็บจี๊ดๆ ที่หัวใจเหมือนมันจะแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ ความรู้สึกที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้มันคืออะไรกัน ทำไมจะต้องรู้สึกแบบนี้กับโฟร์ด้วย ฉันไม่อยากรู้สึกแบบนี้กับเขาเลยให้ตายสิ 

         “ผู้หญิงพวกนั้นไม่ได้มีค่าอะไรกับฉันเลยรัน เธอต่างหากที่มีค่ากับฉัน” ฉันส่ายหน้าไม่อยากฟังคำพูดที่เขาโกหก ถ้าเขาเห็นว่าฉันมีค่าเขาจะไม่ทำแบบนี้ 

ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันห่วงใยในความรู้สึกของเขา เยียวยาเขาเพื่อให้เขาหายดี นั่นคือการแสดงความจริงใจที่ฉันมีต่อเขา แต่เขาไม่เคยแสดงให้ฉันเห็นเลยว่าคำพูดที่เขาพูดออกมาเขาทำมันจริงๆ 

ฉันสัมผัสความรักที่เขามีให้ฉันไม่ได้เลย 

“ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นเธอ ฉันแค่หวงเธอเวลาที่เธออยู่กับผู้ชายคนอื่น ฉันแค่เป็นห่วงเธอเวลาที่เธอไม่กลับเข้าห้อง ฉันแค่อยากดูแลเธอในวันที่เธอไม่สบาย ฉันอยากเป็นที่ระบายเวลาที่เธอต้องการใครสักคน มันก็แค่นั้นเอง” 

         “...” 

         “ไอ้ความรู้สึกแบบนี้มันเรียกว่าอะไรวะ” โฟร์ทุบหัวตัวเองอย่างแรงจนฉันเข้าไปคว้ามือเขาเอาไว้ไม่ให้ทำร้ายตัวเองแบบนั้น เห็นเขาทำร้ายตัวเองแบบนั้นฉันก็ตกใจเพราะไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อนเลย “ความรู้สึกนี้พอมั้ยกับคำตอบที่เธออยากได้” 

         “...” 

         “รู้หรือยังว่าเธอมีค่ากับฉันมากแค่ไหน?” 

       โฟร์ซบหน้าลงบนไหล่ฉันพร้อมกับกอดฉันเอาไว้แน่น ฉันไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือเปล่าเพราะฉันเองไม่เคยได้สัมผัสมัน แต่ฉันคงไม่หลงไปกับคำพูดสวยหรูของเขาหรอกนะ ฉันไม่อยากเป็นคนเจ็บเอง ถ้าเขามาหลอกให้ฉันรักแล้วทิ้งฉันไปล่ะ นั่นก็เท่ากับว่าฉันพาตัวเองไปกระโดดหน้าผาเองเลยนะ 

       “อยู่กับฉันนะรัน อย่าทิ้งฉันนะ” 

         “ใครบอกว่าฉันจะทิ้งนาย” สุดท้ายฉันก็ใจอ่อนให้กับเขาอีกจนได้ 

       ไม่รู้อะไรเข้าสิงทำให้ฉันไม่โกรธเขาแต่กลับสงสารเขามากขึ้นกว่าเดิม แต่ฉันก็ไม่ได้โง่พอที่จะให้เขามาหลอกหรอกนะ ถ้าฉันไม่เสียตัวให้เขาก็ไม่น่ามีอะไรให้ต้องหวงหรอก 

       “ฉันแค่ไม่ชอบผู้หญิงของนาย” ฉันพูดไปตามความจริง ในเมื่อไม่มีอะไรจะเสียแล้ว และฉันก็ไม่แคร์อะไรแล้ว งั้นก็พูดความจริงไปทั้งหมดนั่นแหละ 

         “มินนี่น่ะเหรอ?” 

       ฉันยกมือข้างที่โดนมินนี่ใช้แรงบีบอย่างแรงให้โฟร์ดู เขาตกใจที่เห็นว่ามันเป็นรอยช้ำน่ากลัว ฉันเองก็ไม่คิดว่ามันจะน่ากลัวขนาดนี้ โฟร์กำมือตัวเองแน่นก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไป ฉันที่เห็นว่าโฟร์ทำหน้าโกรธขนาดนั้นก็วิ่งไปดูเหตุการณ์กลัวว่าโฟร์จะทำอะไรลงไปไม่คิด 

       “มีอะไรอยากจะบอกฉันมั้ยมินนี่?” 

         “พี่โฟร์พูดอะไรมินนี่ไม่เข้าใจ” ฉันมองหน้ามินนี่ที่ทำหน้าไม่รู้เรื่องอะไร เธอหันมามองฉันที่ยืนมองหน้าเธออยู่ก่อนแล้วก็คงรู้ทันทีสินะว่าโฟร์หมายถึงเรื่องอะไร “พี่รันเป่าหูอะไรพี่โฟร์อีกคะ มินนี่ยังไม่ได้ทำอะไรพี่รันเลย” 

         “ฉันไม่ได้บอกว่าเธอทำ ฉันถามแค่ว่ามีอะไรอยากบอกกับฉันมั้ย” มินนี่เลิ่กลั่กเหมือนทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกจับได้ ใครบอกให้เธอร้อนตัวไปก่อนล่ะ 

         “คือ...มินนี่เปล่ามินนี่ไม่รู้เรื่อง” โฟร์จับข้อมือเธอก่อนที่เธอจะทำหน้าเหมือนเจ็บปวด ฉันที่เห็นท่าไม่ดีก็เข้าไปห้ามโฟร์เอาไว้ก่อนที่เขาจะทำรุนแรงมากไปกว่านี้ ใบหน้าของโฟร์พร้อมที่จะฆ่ามินนี่ให้ตายได้เลยนะนั่นน่ะ 

         “โฟร์พอได้แล้ว” ฉันดึงตัวมินนี่ออกห่างจากตัวโฟร์ ถ้าฉันไม่ห้ามมินนี่คงได้ข้อมือหักอ่ะ 

       โฟร์มองฉันเหมือนไม่เข้าใจว่าฉันจะห้ามเขาเอาไว้ทำไมในเมื่อมินนี่ทำกับฉันมากขนาดนี้ ฉันเองก็ไม่ใช่นางเอกที่ยอมอะไรหรอกนะ เพียงแต่ฉันคิดว่าเราน่าจะหายกันจากที่ฉันสะบัดมือเธอไปโดนขอบโต๊ะแล้ว 

       “มินนี่เป็นผู้หญิงนะนายจะทำร้ายผู้หญิงเลยเหรอโฟร์” 

         “ฉันไม่เลวขนาดนั้นก็แค่อยากให้รู้สึกเหมือนที่ฉันรู้สึก” โฟร์กำมือแน่นก่อนจะชี้นิ้วไปที่ประตูพร้อมกับตะคอกใส่หน้ามินนี่อย่างโมโหจัด “ฉันคงไม่สานต่อเรื่องของเราแล้ว ออกไปซะ” 

         “พี่โฟร์” 

         “ออกไป!!!” โฟร์ตะคอกใส่หน้ามินนี่อีกครั้ง เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนักก่อนจะวิ่งออกจากห้องไปด้วยความอาย 

       โฟร์ลูบหน้าตัวเองแรงๆ เหมือนพยายามข่มอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้ ฉันไม่คิดว่าเขาจะโกรธมากขนาดนี้ และไม่คิดว่าเขาจะใจเสียกับเรื่องของฉันบางทีอารมณ์ของเขาก็ดูรุนแรงไปหน่อยนะ โฟร์เงยหน้าขึ้นมามองฉันก่อนจะพูดกับฉันเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ 

       “ถ้าเธอจะออกไปข้างนอกฉันขอไปด้วยได้มั้ย?” 

         “แต่ฉันมีติวอิ้งกับติวเตอร์ของฉันนะ” 

         “ใครคือติวเตอร์ของเธอ?” ถ้าฉันบอกไปเขาจะต้องไม่ชอบใจมากแน่ ก็เขาเป็นคนบอกฉันเองไม่ใช่เหรอว่าไม่ชอบให้ฉันอยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่นนอกจากเขา 

       ฉันยิ้มอ่อนก่อนจะเมินหน้าไปทางอื่น 

       “บอกมา” 

         “พูดไปนายก็ไม่รู้จักอยู่ดี” 

         “ก็ลองพูดมาก่อนดิเผื่อฉันรู้จัก” เขาเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน อยากรู้มากนักเดี๋ยวจะบอกให้ แต่ฉันเชื่อว่าถึงบอกไปยังไงเขาก็ไม่รู้จักอยู่ดี เพราะติวเตอร์ของฉันไมค่อยได้เข้ามามหาลัยเท่าไหร่ เขาเรียนอยู่อีกที่แต่ที่เขาเข้ามาวันนี้เป็นเพราะว่าเขาอยากจะติวให้ฉันเป็นการส่วนตัว 

         “พี่ติน” 

         “ตินไหนใช่ตินที่เรียนวิศวะเครื่องกลมหาลัยB หรือเปล่า?” 

         “นายรู้จักพี่ตินด้วยเหรอ?” นี่แปลกใจมากเลยนะที่โฟร์รู้จักพี่ตินด้วย ก็พี่ตินไม่ได้เรียนที่นี่ด้วยซ้ำ นานๆ เขาจะเข้ามาที่นี่ทีเพราะมีคนจ้างให้เขามาเป็นติวเตอร์ให้ แต่ฉันพิเศษหน่อยที่เขายอมสอนให้ฉันฟรีโดยไม่คิดค่าจ้างสักบาท 

          “เชี่ย” จู่ๆ โฟร์ก็อุทานออกมาเสียงดัง 

 

 

:::สปอยล์ตอนต่อไป::: 

“โฟร์” 

“ไม่เจอกันนานเลยนะครับพี่ติน” ผมนั่งลงตรงหน้าพี่ติน รันเองก็นั่งลงข้างผม เธอมองหน้าพี่ตินสลับกับมองหน้าผมเหมือนกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง “ผมเพิ่งรู้นะครับว่าพี่ตินมาเป็นติวเตอร์ให้คนของผม” 

“คนของแก?” ที่ผมต้องพูดแบบนั้นก็เพราะพี่ตินจะรู้ดีว่าถ้าผมจริงจังหรือออกตัวว่าสิ่งนั้นเป็นของผมคือผมสามารถยอมตายได้เพื่อให้ได้สิ่งนั้นมา และเขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับของสิ่งนั้นของผม 

 

 

-โปรดติดตามตอนต่อไป- 

VERMOUTH 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว