email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านและคอยสนับสนุนนะคะ ทุกคอมเมนท์เป็นกำลังใจก้อนโตให้ไรท์คนนี้ ขอต้อนรับเข้าสู่โลกของ VERMOUTH

ชื่อตอน : จีบครั้งที่32

คำค้น : หมอโฟร์ ลัลลลิลล์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 456

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2564 22:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบครั้งที่32
แบบอักษร

[นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสาระค่อนข้างรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน] 

 

32 

 

หลังจากเรียนเสร็จฉันก็มุ่งหน้าพาตัวเองไปที่คณะแพทยศาสตร์เพื่อที่จะไปหาโฟร์ ฉันรู้มาจากน้อยหน่าว่าวันนี้โฟร์มีเข้าแล็ปด้วย 

       ฉันอยากเจอเขา 

       ตอนนี้ฉันไม่สนใจแล้วว่าคนอื่นจะคิดยังไง ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ทำไมถึงอยากเจอโฟร์ตอนนี้ ตั้งแต่ที่ฟังเรื่องราวของเขาทั้งหมดฉันรู้สึกว่าเขาน่าสงสารและน่าเห็นใจมาก จนฉันรู้สึกผิดต่อเขาที่อาจจะเผลอพูดจาแย่ๆ ใส่เขาทั้งที่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย 

          พอมาถึงหน้าคณะของโฟร์ทุกคนที่นั่งอยู่หน้าคณะก็หันหน้ามามองฉันด้วยความสนใจจนฉันทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าโฟร์เรียนห้องไหน และไม่รู้ว่าเขาเลิกหรือยัง หรือว่าฉันควรจะกลับไปรอเขาที่ห้อง แต่ถ้าเขาไม่กลับห้องเหมือนเมื่อคืนนี้ล่ะ ไหนๆ ก็มาที่นี่แล้วรอเขาที่นี่เลยแล้วกัน 

ฉันทำเป็นไม่สนใจสายตาของคนที่มองมาเดินเข้าไปด้านในคณะ ระหว่างทางก็มีสายตาจับจ้องมองมาที่ฉัน แต่มันไม่ใช่สายตาน่ากลัวหรอกนะ พวกเขาก็แค่มองเฉยๆ น่ะ ฉันมานั่งรอโฟร์ที่โต๊ะไม้ใต้ตึก เพราะคิดว่าถ้าเขาจะกลับยังไงเขาจะต้องเดินผ่านมาทางนี้แน่ๆ เพราะมันมีแค่ทางนี้ทางเดียวที่จะไปลานจอดรถได้ 

          ไม่รู้ว่าตัวเองนั่งรอนานเท่าไหร่จนเผลอหลับไป ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เห็นว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองฉันอยู่ เป็นสายตาแห่งความห่วงใย ฉันเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะส่งยิ้มให้เขา ฉันเห็นหน้าเขาไม่ชัดเลยคิดว่าจะเป็นโฟร์ แต่ปรากฏว่าไม่ใช่ ฉันหุบยิ้มทันทีที่เห็นว่าเป็นพี่อรุณ ตั้งแต่เกิดเรื่องเขาก็ไม่ได้ติดต่อฉันมาเลย เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

          “พี่อรุณ?” ฉันมองหน้าพี่อรุณอย่างงงๆ ว่าเขามาทำอะไรที่นี่ ก่อนจะมองเห็นเสื้อกาวน์ที่เขาใส่ก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าเขาเรียนหมอเหมือนกัน 

          “รันมาทำอะไรที่นี่อ่ะ?” พี่อรุณถามยิ้มๆ คนเดินผ่านไปผ่านมาก็หันมามอง เพราะเราสองคนเคยเป็นข่าวด้วยกันมาก่อน ฉันไม่ได้สนใจสายตาพวกนั้นแล้วล่ะถึงแม้จะรู้สึกไม่ดีแต่ก็พยายามที่จะไม่คิดมากให้ตัวเองปวดหัว 

          “รันมาหาโฟร์น่ะค่ะ ไม่รู้ว่าเขาได้มาเรียนหรือเปล่า” พี่อรุณหุบยิ้มทันทีที่ฉันเอ่ยชื่อโฟร์ ทำเอาฉันแปลกใจเลยว่าทำไมเขาต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย เขาทำเหมือนไม่ชอบใจที่ฉันพูดชื่อของโฟร์ หรือไม่เขาก็ไม่ชอบโฟร์ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขายังเห่อน้องรหัสเขาอย่างกับอะไรดี 

          “เดี๋ยวมันก็ลงมาแล้วล่ะ อาจารย์น่าจะปล่อยเลทเพราะวันนี้ต้องเข้าแล็ปน่ะ” ฉันพยักหน้ายิ้มๆ แสดงว่าเขายังไม่ไปสินะ ดีนะที่อาจารย์ของฉันชอบปล่อยก่อนเวลาฉันก็เลยได้มานั่งรอโฟร์ได้ทัน พี่อรุณกำลังจะเดินไปแต่ก็ยังหันหน้ามาถามฉันอีกครั้ง “มีอะไรกับโฟร์หรือเปล่า?” 

          “เปล่าหรอกค่ะ รันแค่รอกลับห้องพร้อมโฟร์” 

          “ดูท่าทางรันของพี่จะสนิทกับโฟร์มากเลยนะ” ฉันอึ้งนิดหน่อยที่ได้ยินพี่อรุณเรียกว่าฉันเป็นของเขา การที่ฉันจะสนิทกับโฟร์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกไม่ใช่เหรอ เพราะว่าเราพักอยู่ห้องด้วยกันและเขาก็เป็นคนเสนอโฟร์ให้ฉันเอง 

       การที่เราจะเป็นเพื่อนกันสนิทกันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว หรือว่าพี่อรุณกำลังคิดอะไรอย่างอื่นอยู่ บางทีเขาอาจคิดว่าฉันชอบโฟร์หรือเปล่าเนี่ย หน้าอย่างฉันน่ะเหรอจะชอบโฟร์ ฮัลโหลเขาไม่ใช่คนที่ฉันจะชอบบอกเอาไว้ก่อน 

          “พี่อรุณคิดว่ารันชอบโฟร์เหรอคะ?” ฉันถามออกไปตรงๆ ฉันไม่ชอบให้ใครมาเข้าใจผิดฉันด้วยเรื่องแบบนี้ การบอกความจริงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว พี่อรุณก็ยอมรับความจริงเหมือนกัน “รันไม่ได้คิดอะไรกับโฟร์มากกว่าเพื่อนเลยนะคะ พี่อรุณก็รู้ว่ารันเป็นคนยังไง” 

          “ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว” พี่อรุณยิ้มกว้างออกมาเหมือนเขาดีใจที่ฉันไม่ได้คิดอะไรกับโฟร์ “งั้นพี่ไปก่อนนะ ช่วงนี้ก็ดูแลตัวเองด้วยพี่เองก็ไม่ค่อยว่างทักหาเราซะด้วยสิเพราะช่วงนี้เรียนหนักเลย” 

          “ขอบคุณค่ะ พี่อรุณเองเหมือนกันนะคะ” ตอนนี้พี่อรุณเดินไปแล้ว ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะหันกลับมานั่งที่เดิมก็เห็นว่าโฟร์ยืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว ใบหน้าของเขาดูว่างเปล่าเหมือนคนไร้ซึ่งความรู้สึก เขามาตั้งแต่มื่อไหร่อ่ะ “มาแล้วเหรอ?” 

          “อื้อ” โฟร์กำลังจะเดินผ่านหน้าฉันไป ทำให้ฉันคว้าชายเสื้อเขาเอาไว้ได้ทัน เขาหันกลับมามองฉันก่อนจะก้มลงมองชายเสื้อตัวเองที่ฉันจับเอาไว้อยู่ ฉันปล่อยชายเสื้อเขาทันที ฉันคิดว่าเรื่องที่ฉันคุยกับพี่อรุณโฟร์น่าจะได้ยินด้วย “มีอะไรหรือเปล่า?” 

          “ฉะ...ฉันขอกลับด้วยสิ” คนตรงหน้าเลิกคิ้วเป็นเชิงสงสัยว่าทำไมอยู่ดีๆ ฉันถึงอยากกลับพร้อมกันกับเขา เพราะเมื่อก่อนฉันไม่มีทีท่าว่าอยากเข้าใกล้เขาเลย แต่อะไรๆ มันก็เปลี่ยนได้นี่ ฉันก็แค่อยากทำดีกับเขาให้มากขึ้นก็เท่านั้นเอง เพราะหลังจากจบปีหนึ่งไปเราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกก็ได้ 

       อีกอย่างนะฉันไม่อยากให้เขารู้สึกว่าเขาอยู่ตัวคนเดียวแล้วไม่มีใครต้องการเขา การที่ฉันขอกลับกับเขาก็อาจจะทำให้เขารู้ว่ายังมีคนที่เห็นเขาอยู่ในสายตาตลอดเวลา ไม่ปล่อยให้เขาต้องอยู่คนเดียว 

          “กลับกับฉัน?” 

          “อื้อ” ไม่นานโฟร์ก็ยกยิ้มมุมปากก่อนจะพยักหน้า ก่อนที่เราจะได้เดินไปที่รถกันโฟร์ก็หันกลับมาถามฉันเรื่องพี่อรุณ 

       “เธอไม่ได้มาหาพี่อรุณหรอกเหรอ?” 

          “เปล่าหรอก ฉันตั้งใจมาหานาย” ฉันฉีกยิ้มกว้างให้เขา เขาเองก็ดูเหมือนจะงงกับการกระทำของฉัน 

       ฉันไม่มีทางบอกเขาเด็ดขาดเลยว่าตัวเองรู้เรื่องราวของเขา ฉันไม่อยากให้เขามองว่าที่ฉันเข้าหาเขาเป็นเพราะว่าฉันสงสารหรือเวทนา แต่ฉันก็ไม่ได้มีความคิดนั้นจริงๆ นะ ฉันแค่อยากให้เขารับรู้ว่าความจริงใจยังมีอยู่จริง ถึงจะไม่ใช่ในแบบหนุ่มสาวแต่ก็ในแบบเพื่อน ฉันสามารถมอบความจริงใจให้เขาได้ในฐานะเพื่อนเท่านั้น 

          “เธอมาแปลกแฮะวันนี้” 

          “อย่าแซวได้มั้ย?” ฉันตีแขนโฟร์เบาๆ หน้าร้อนผ่าวขึ้นมา โดนเขาพูดแซวแบบนี้มันก็ทำตัวไม่ถูกยังไงไม่รู้ คือฉันเองก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน 

       นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันกล้าที่จะมาหาเขาและไม่กลัวสายตาของคนอื่นที่มองมาด้วย อย่างที่บอกว่าฉันเป็นคนที่ไม่มีเพื่อน และฉันก็เข้าหาคนอื่นได้ยากมากด้วย แต่กับโฟร์ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน มันเหมือนมีแรงดึงดูดทำให้ฉันต้องเข้าหาเขา 

          “ถามอะไรหน่อยดิ” จู่ๆ โฟร์ก็พูดเสียงจริงจังขึ้นมา ทั้งที่เมื่อกี้ยังอารมณ์ดีอยู่เลย ฉันมองหน้าเขาแล้วพยักหน้า “วันนี้มีใครมาหาเธอหรือเปล่า?” 

          “ไม่มีอ่ะ ทำไมเหรอ?” ฉันมองหน้าโฟร์งงๆ ไม่รู้ว่าเขาพูดเรื่องอะไร จะมีใครมาหาฉันเหรอ ฉันเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนก็เลยไม่มีใครมาหาฉันหรอก จะมีก็แต่พ่อกับแม่เวลาที่ท่านคิดถึงท่านก็จะแวะมาหาแค่นั้นเอง ถ้าเป็นคนอื่นไม่มีหรอก 

          “ไม่มีก็ดีแล้ว” โฟร์โยกหัวฉันเล่นอย่างเอ็นดู ก่อนจะกวาดมือโอบไหล่ฉันเอาไว้อย่างถือวิสาาะ 

ถ้าถามว่ามีคนมาหาฉันมั้ยมันก็ไม่เชิงหรอกนะ เพราะระหว่างที่เรียนฉันมองออกไปนอกห้องก็เห็นว่ามีผู้ชายชุดดำสองคนที่เคยมาหาโฟร์เมื่อวานยืนมองฉันอยู่ที่หน้าห้อง 

ฉันพยายามคิดว่าเขาน่าจะมาหาคนในห้องที่ไม่ใช่ฉัน แต่สายตาที่เขาจับจ้องมองมามันตรงมาที่ฉันเพียงคนเดียว ฉันเลยมั่นใจว่าเขาจะต้องมีอะไรกับฉันแน่ๆ พอเลิกเรียนก็ไม่เห็นเขาอยู่หน้าห้องแล้ว 

          “แต่ว่าฉันเห็นชายชุดดำยืนมองฉันอยู่หน้าห้องนะ” 

 

 

:::สปอยล์ตอนต่อไป::: 

โฟร์จอดรถและลงไปซื้อของในเซเว่นฉันที่ไม่มีอะไรทำก็นั่งมองนั่นมองนี่ไปเรื่อย จนไปสะดุดเข้าที่ถุงกระดาษถุงหนึ่งที่วางอยู่หลังรถ ความอยากรู้ทำให้ฉันเอื้อมมือไปเปิดมันมาดูว่าเป็นอะไร 

ทันทีที่ได้เห็นของข้างในหัวใจฉันแทบจะหยุดเต้นเมื่อได้รู้ว่าโฟร์เป็นคนแบบนี้ 

 “นะ...นี่มันหนังโป๊” 

 

 

-โปรดติดตามตอนต่อไป- 

VERMOUTH 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว