email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่12 รักลวง2

ชื่อตอน : บทที่12 รักลวง2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2564 19:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่12 รักลวง2
แบบอักษร

“เฮียคะ” สไปรท์เงยหน้ามามองผม นัยน์ตาคู่สวยของน้องเศร้าหมอง ความจริงแล้วเราต่างโตพอที่จะตัดสินใจชีวิตของตัวเองโดยไม่ต้องมีใครบงการ แต่ก็ไม่ได้ ทำแบบนั้นไม่ได้

“ครับ” ผมโน้มใบหน้าประกบริมฝีปากที่กลางหน้าผากของน้อง คิดถึง ผมคิดถึงผู้หญิงคนนี้ใจแทบขาด

“ไปรท์ไม่เคยไม่รักเฮียเฟยนะคะ ไปรท์รักเฮียมาตลอด และไม่คิดเสียใจที่ตกหลุมรักเฮีย”

“เหมือนกันครับ น้องไปรท์ยังเป็นคนแรก และคนเดียวที่เฮียรัก” ผมก้มประกบริมฝีปากของน้อง แตะจูบเบา ๆ แล้วสบตากับนัยน์ตาคู่สวยที่กำลังเศร้าหมอง

‘เฮียคิดว่าเฮียจะสู้นะ’ เย็นวันหนึ่งผมมาจอดรอน้องที่หน้าโรงเรียน เพราะอยากไปส่งน้องที่บ้าน อยากมีเวลาอยู่กับน้อง

‘อะไรคะ เฮียเฟยจะสู้อะไร’ น้องไปรท์ในชุดนักเรียนมัธยมต้น ผมยาวสลวยมัดรวบไว้ด้านหลัง ด้านหน้าเป็นหน้าม้า ใบหน้าขาวใส ริมฝีปากสีชมพูสวยด้วยลิปมันเคลือบเงา

‘สู้กับคนที่น้องไปรท์แอบชอบไงครับ เฮียจริงใจนะ เผื่อใจจากคนนั้นมองเฮียบ้างนะ’

แล้วหลังจากนั้นไม่นานผมก็รู้ว่าคนที่ผมพยายามแข่งเพื่อให้ได้ใจน้องก็คือตัวผมเอง เพราะนักฟุตบอลที่น้องแอบชอบคือผม

“ไปรท์ยังไม่ได้กินข้าวเลย เราพักเรื่องยุ่งเหยิงไว้ก่อนแล้วกินข้าวเติมพลังกันก่อนเนอะ เฮียเฟยกินมาหรือยังคะ ให้ไปรท์ทำเผื่อไหม” เสียงของน้องดึงผมให้กลับมาสู่โลกของความจริง ผู้หญิงคนนี้กับเด็กผู้หญิงในอดีตยังคงเป็นเจ้าของหัวใจผมเสมอ และจะเป็นแบบนี้ตลอดไป

“เผื่อครับ คิดถึงมาก คิดถึงทั้งคนทั้งกับข้าว”

“ค่ะ งั้นเดี๋ยวไปรท์ไปทำนะคะ” แล้วน้องก็หอมแก้มผมก่อนจะลุกเดินออกไป ถ้าแค่นี้ผมทุกข์ใจ ที่ผ่านมาน้องคงทุกข์กว่าผมมากหลายเท่าเพราะสิ่งที่น้องเจอมามันโคตรจะหนัก แต่เธอคนนี้โคตรจะแกร่ง ขอแค่เรื่องกวางจบลง ผมจะทิ้งทุกอย่างแล้วกลับมาหาน้อง อะไรที่ไม่ใช่ของผมผมไม่เอาก็ได้ ส่วนอาม่าถ้าท่านอยากตัดขาดเพียงเพราะผมเลือกลูกเมียและความสุขของตัวเองผมก็พร้อมจะเข้าใจ

รอไม่ถึง 20 นาทีผัดพริกแกงกุ้งราดข้าวไข่ดาวกรอบนอกในเยิ้มก็วางตรงหน้าส่งกลิ่นหอมฉุย ไหนจะรอยยิ้มหวานที่น้องส่งมาให้ผม ข้าวมื้อนี้อร่อยที่สุดในรอบหนึ่งเดือน

“คิดถึงที่สุด” นี่เป็นอีกครั้งที่ผมพูดก่อนจะตักข้าวกิน ถ้าจำไม่ผิดหลายเดือนก่อนผมก็พูดแบบนี้ นั่งตรงนี้เช่นกัน

“กินเยอะ ๆ ค่ะเฮียผอมลงมากเลยนะ”

“ครับ” น่าแปลกที่มีเรื่องเครียดแต่เราสองคนยังคงตักข้าวกิน ยิ้มให้กันไปพลาง ๆ อาจจะเพราะเรายังรักกันหรือเปล่าผมก็ไม่แน่ใจ แล้วผมกับสไปรท์ก็นั่งกินข้าวจนหมด “อร่อยเหมือนเดิม”

“ขอบคุณค่ะ”

“ไปรท์ ถ้าจบเรื่องกวางแล้ว เฮียจะกลับมาอยู่กับไปรท์กับลูกนะ” ก่อนจะลงมือทำผมอยากบอกน้องก่อน ผมอยากสไปรท์รู้ ไม่อยากให้น้องมางงทีหลัง ผมไม่อยากฝืนใจน้อง

“เราปล่อยให้เรื่องมันจบแบบนี้ดีไหมคะ ไปรท์ไม่อยากให้ใครมองว่าไปรท์แย่งเฮียเฟยมา แล้วยิ่งกวางท้องคนยิ่งมองในทางไม่ดีนะคะ ไม่โอเคเลย”

“เลิกได้ไง นั่นความสุขของครอบครัวเราเลยนะไปรท์ มันชีวิตของเราเลย เอาเป็นว่าเฮียจะหาวิธีที่ทำให้พาดพิงถึงไปรท์กับลูกน้อยที่สุดนะครับ ถือว่าไปรท์ตกลงแล้วนะ”

“แล้วอาม่าเฮียล่ะ”

“ด่านนั้นค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้เอาด่านกวางก่อนเนอะ”

“ไปรท์รู้สึกเหมือนวางแผนคบชู้กันเลย จะดีแน่เหรอคะ เฮียเป็นสามีของกวาง”

“ไปรท์…กวางไม่ได้รักเฮียเลย เราไม่ได้รักกัน เฮียคิดว่าถ้ากวางไม่ท้องเรื่องคงจบง่ายกว่านี้ อย่าคิดว่าเราคบชู้กันสิ ไปรท์ไม่ได้ทำไรผิดเลยนะครับ”

สไปรท์มองหน้าผม แล้วเปลี่ยนเรื่องพูด“แล้วนี่เฮียจะไปไหนต่อคะ กลับบ้านเลยไหม”

“อยากอยู่กับไปรท์” ผมอ้อนได้ไหม ผมคิดถึงเมีย คิดถึงลูก นี่ลูกก็ไปบ้านแม่ของผม ตอนนี้ก็เหลือแค่เมียที่พออ้อนได้ “นี่ยังไม่ตอบเฮียเลยว่าผู้ชายคนนั้นยังไงแน่ ทำไมลูกเราต้องเรียกเขาพ่อ”

ผมยังไม่หายข้องใจเลย หึงด้วย อยากโวยวาย แต่ปัญหาตอนนี้มันก็วุ่นวายพอแล้ว ไม่อยากให้น้องปวดหัวเพิ่ม

“พี่แดนเป็นเพื่อนคุณวีค่ะ สนิทกันมาก ๆ น้องปลายเลยเรียกพ่อแดนเหมือนที่เรียกคุณวีว่าพ่อวี”

“เมื่อไหร่จะเฮียว่าพ่อบ้างก็ไม่รู้ น้อยใจ”

“อย่าน้อยใจลูกเลยนะคะ ลูกไม่รู้เรื่องอะไร ถ้าลูกรู้ลูกเรียกอยู่แล้วค่ะ”

“งั้นน้อยใจแม่ของลูกได้ไหมครับ อยากโดนเมียง้อจังเลย”

“อยากง้อนะคะ แต่ว่าไปรท์ต้องไปหาลูก เย็นนี้ที่บ้านแม่ของเฮียทำบาร์บีคิวค่ะ”

“อะไรกันไม่บอกเฮียบ้างเลย”

“อย่าพูดเหมือนไม่รู้สิคะ” น้องสวนกลับมาในทันที ซึ่งผมก็เข้าใจในความหมายของน้องดี

“งั้นเฮียไปด้วย อยากอยู่ใกล้ลูก ในฐานะลุงเฟยก็ได้” ตอนนี้ฐานะอะไรก็ยอมทั้งนั้นขอแค่ได้ใกล้

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว