ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 3 เรเชล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 22

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2564 12:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 เรเชล
แบบอักษร

บทที่ 3 เรเชล 

 

พลังงานเลือดไหลหมุนเวียนเข้าสู่จุดต่างๆภายในร่างกาย ไม่ว่าจะเป็นกล้ามเนื้อ เส้นเอน ลำไส้ใหญ่ หรือ ลำไส้เล็ก อัลเลนในตอนนี้ดูดซับสารอาหารที่เป็นส่วนเกินในร่างกายและออกซิเจนในอากาศมาเป็นเชื้อเพลิง 

 

ด้วยเพียงระยะเวลาผ่านไปเพียงแค่สองชั่วโมง ร่างกายของอัลเลนเหมือนผ่านการฝึกร่างกายมาทั้งวันโดยไม่ได้หยุดพัก  

 

อัลเลนค่อยๆพ่นลมหายใจที่เป็นควันสีดำออกมา เขารู้สึกว่าร่างกายของเขาได้รับการเยียวยา เขารู้สึกได้ถึงพลังทุกส่วนที่อยู่ในร่างกายมันกำลังจะระเบิดออกมา อัลเลนถึงกับต้องไหลเวียนเลือดย้อนกลับเพื่อหยุดไม่ให้พลังไหลเวียนเข้าไปในร่างกายมากจนเกินไป เขาหลังจากนั้นก็ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นเขารู้สึกว่าร่างกายและพลังงานเลือดของเขาแข็งแกร่งขึ้น 

 

“เราฝึกสองชั่วโมงแต่ได้ผลเท่ากับเราฝึกยี่สิบชั่วโมงเทียบกับเมื่อก่อน อย่างนี้อีกสองสามเดือนเราคงจะสามารถใช้เทคนิคเก่าๆของเราได้บ้าง” 

 

ปกติแล้วอัลเลนต้องใช้เวลาเป็นปีๆเลยกว่าจะสามารถฝึกไปถึงระดับที่จะสามารถใช้เทคนิคจากพลังงานเลือดของเขาได้ แต่ตอนนี้เขามั่นใจว่าเขานั้นสามารถกลับไปใช้เทคนิคของเขาได้ภายในระยะเวลาสองถึงสามเดือน 

 

ถึงมันจะไม่แข็งแกร่งเหมือนแต่ก่อนก็เถอะ 

 

“เอาละต่อไปก็กินข้าว หิวสุดๆไปเลย คนไม่มีเงินนี่มันลำบากจริงๆ” 

 

อัลเลนลุกขึ้นก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร เขานั้นต้องการจะกินอาหารเต็มแก่แล้ว เขาต้องการสารอาหารในปริมาณมาก 

 

อัลเลนรีบเดินลงจากดาดฟ้าเพื่อที่จะเข้าไปยังโรงอาหารเพื่อรับอาหาร ที่โรงอาหารภายในโรงเรียนจะมีส่วนที่ให้นักเรียนกินอาหารฟรีได้ ทว่ามันไม่ค่อยจะอร่อยเท่าไหร่นัก จึงไม่ค่อยมีใครไปกินมันเท่าไหร่ 

 

และในขณะที่เขาลงมาจากดาดฟ้าและต้องการจะไปยังโรงอาหารเขาก็ได้ยินเสียงของหญิงสาวดังขึ้น  

 

“อัลเลน เธอมาที่ห้องพักครูเดียวนี้” 

 

เสียงของหญิงสาวเป็นเสียงที่ไพเราะเป็นอย่างมาก ทำให้อัลเลนนั้นถึงกับต้องหยุดเดินและหันไปหาคนที่เรียกเขา 

 

“...อ่า คือผมขอกินข้าวก่อนได้ไหมผมหิวมากๆเลย” 

 

“ไม่ได้ เรื่องนี้สำคัญมาก มากับฉันเดียวนี้” 

 

หญิงสาวนั้นที่แท้ก็คือเรเชลอาจารย์สาวสุดสวยสุดเซ็กซี่ที่นักเรียนชายต่างๆ พากันยกย่องให้เธอเป็นเทพธิดาประจำห้อง เรเชลเป็นอาจารย์ประจำชั้นของอัลเลน  

 

อัลเลนไม่คิดว่าเธอจะมาหยุดเขาในตอนนี้เขาพยายามจะไปหาอาหารฟรีกินในโรงอาหาร อัลเลนนั้นแทบจะทรุดลงไปกับพื้นเพราะหิวมากๆ 

 

เรเชลลากอัลเลนไปยังห้องพักครูเพื่อคุยอะไรบางอย่างกับเขา 

 

“คุณเรเชลมีอะไรจะพูดกับผมอย่างนั้นรึ ช่วยรีบๆหน่อย ผมหิวมาก” 

 

“นี่เธอ เธอไปทำอะไรให้คุณอัลเบิร์ตโกรธอย่างนั้นรึ เขาเอาเรื่องนี้ขึ้นไปคุยกับผู้อำนวยการเลยนะ ดีที่ผู้อำนวยการเขาเป็นคนมีเหตุผล เลยมาบอกกับฉันก่อนไม่อย่างนั้นเรื่องนี้จบไม่สวยแน่ๆ” 

 

เรเชลมองไปที่อัลเลนด้วยความเป็นห่วง สายตาของเธอนั้นทำให้อัลเลนรู้สึกแปลกๆ เขานั้นจำไม่ได้แล้ว เมื่อไหร่กันที่มีคนเป็นห่วงเขา อัลเลนไม่คุ้นเอาเสียเลย เขาได้แต่เกาหัวก่อนที่จะหัวเราะและพูดตอบออกไป 

 

“คุณเรเชล ก็เขาสอนไม่รู้เรื่องเองนิครับ ผมก็แค่พูดความจริงถ้าขืนยังปล่อยให้เขาสอนอยู่แบบนี้ละก็ คะแนนโดยรวมของทุกคนในชั้นจะต้องย่ำแย่ลงแน่ๆ” 

 

อัลเลนพูดความจริงมันจะต้องแย่ลงแน่ๆ เรเชลเมื่อได้ยินแบบนั้นก็เงียบอยู่สักครู่หนึ่ง การที่เธอเงียบไปแบบนี้แสดงว่าเธอนั้นเชื่อที่เขาพูด เธอคิดอะไรอยู่สักครู่หนึ่งก่อนที่จะถอนหายใจและส่ายหัว 

  

“เรื่องนี้ดูเหมือนว่าฉันจะช่วยอะไรไม่ได้มาก เนื่องจากไม่มีนักเรียนคนอื่นเลยที่โต้แย้ง ถ้าเป็นไปได้ฉันจะลองถามนักเรียนคนอื่นๆดูว่าพวกเขาคิดว่ายังไง” 

 

อัลเลนได้แต่ยักไหล่อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดเขาไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้วกับเรื่องนี้ ที่เขาสนใจอยู่ในตอนนี้คือเขาหิวข้าวมากๆ เขาพึ่งจะฝึกร่างกายเสร็จ เขาต้องการสารอาหารมากในตอนนี้ 

 

อัลเลนช่วยไม่ได้ที่จะต้องรีบบอกกับเรเชลให้ปล่อยเขาเร็วๆ 

 

“คุณเรเชลผมหิวมากๆ ช่วยปล่อยผมไปกินข้าวก่อนได้ไหม” 

 

เรเชลเมื่อมองสีหน้าของอัลเลนดีๆก็พบว่าปากของเขาซีดมาก หน้าตาของเขาเหมือนกับคนอดอาหารมาแล้วหลายวัน 

 

“นี่เธอแค่กินข้าวช้านิดหน่อยถึงกับหน้าซีดแบบนี้เลย” 

 

“คุณเรเชลเห็นแบบนี้แต่จริงๆผมนะยากจนมากนะ ผมไม่มีเงินกินข้าว วันๆก็ได้แต่พึ่งอาหารที่โรงเรียนกินเนี่ยแหละ” 

 

“ไม่มีเงินกินข้าว แล้วพ่อแม่ของเธอละ เขาไม่ทำอะไรให้เธอกินหรือว่าให้เงินเธอเลยอย่างนั้นรึ” 

 

เรเชลนั้นไม่ค่อยอยากจะเชื่อถึงครอบครัวจะยากจนยังไง อาหารมื้อสองมื้อมันก็ต้องหาได้บ้างแหละ 

 

อัลเลนได้แต่ยิ้มเจื่อนๆออกมา ก่อนที่จะพูดขึ้น 

 

“พ่อแม่ของผมเสียไปตั้งแต่ผมยังเด็กแล้ว ตอนนี้ผมอาศัยอยู่คนเดียวในห้องเช่าราคาถูก โชคยังดีที่ครอบครัวญาติๆเขายังส่งเงินให้ผมใช้บ้าง ผมเลยยังมีบ้านให้อยู่ แต่ไม่แน่เร็วๆนี้ผมอาจจะไม่มีแม้แต่บ้านอยู่ก็ได้” 

 

อัลเลนรู้ดีอีกไม่นานครอบครัวของทางญาตินั้นจะเริ่มไม่ส่งเงินให้เขาแล้วด้วยข้ออ้างว่าที่บ้านพวกเขาก็ลำบากเหมือนกัน ทำให้อัลเลนนั้นต้องออกจากห้องเช่าและไปหาที่อยู่ใหม่ที่รัฐช่วยเหลือ ซึ่งเอาจริงๆมันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่นัก 

 

โชคดีทีโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนรัฐเลยไม่ต้องเสียค่าเทอม แต่มันก็ยังมีกิจกรรมหลายๆกิจกรรมที่ต้องใช้เงินอยู่ดี 

 

เรเชลเมื่อได้ยินที่อัลเลนพูดก็ถึงกับสะอึกขึ้นมา เธอไม่คิดว่าอัลเลนจะเป็นเด็กกำพร้า เธอนั้นพยายามจะหาคำพูดขึ้นมาพูด แต่ทว่าคำพูดนั้นมันติดอยู่ในลำคอของเธอ 

 

อัลเลนเห็นแบบนั้นได้แต่หัวเราะออกมา 

 

“คุณเรเชลไม่ต้องคิดมากหรอก คือ ถ้าคุณเรเชลปล่อยผมไปกินข้าวเร็วๆผมจะรู้สึกเป็นพระคุณอย่างมากเลย ผมต้องการแค่นั้นจริงๆ” 

 

เรเชลไม่รู้จะพูดอะไรนางได้แต่พยักหน้า อัลเลนเมื่อได้รับอนุญาตแล้วจึงได้รีบออกจากห้องพักครูและตรงไปยังโรงอาหารเพื่อกินอาหารฟรีทันที 

 

อัลเลนไปแล้วแต่ทว่าเรเชลยังรู้สึกไม่ดีอยู่ ถึงจะบอกว่าไม่ต้องคิดมากก็จริงแต่เธอก็พูดอะไรที่ไม่ควรพูดไปเสียแล้ว 

 

“เราเป็นอาจารย์ที่แย่จริงๆ ทำไมถึงพูดแบบนั้นออกไปนะ” 

 

อัลเลนเดินมาถึงยังภายในโรงอาหาร เขารีบเดินไปยังจุดที่รับอาหารฟรี อาหารวันนี้ก็เหมือนเดิมเป็นข้าวโอ๊ตกับไก่ย่างพร้อมกับซอสเกรวี่ อัลเลนเดินเข้าไปก่อนที่จะช่วยตัวเองตักอาหารใส่จาน ที่นี่อาหารบริการตัวเอง 

 

ที่ข้างๆเขามีชายรูปร่างท้วมคนหนึ่งกำลังตัดอาหารกินเหมือนกัน เขามองไปที่ถาดอาหารของเขาและอัลเลนพบว่าปริมาณอาหารที่อัลเลนตักมากกว่าเขาเสียอีก 

 

“หืม อัลเลน ตักเยอะขนาดนั้นนายจะกินหมดหรอ ตัวของนายก็ไม่ได้ใหญ่อะไรถ้ากินไม่หมดมันจะเสียดายได้นะ” 

 

นักเรียนชายตัวท้วมดูเหมือนจะรู้จักอัลเลน เขาคิดว่าอัลเลนต้องกินไม่หมดแน่ๆ 

 

“กินหมดน่า เห็นแบบนี้แต่ฉันกินจุนะจะบอกให้ ไหนๆก็ทำมาแล้วไม่ค่อยมีคนกินถือว่าฉันกินส่วนที่น่าจะเหลือให้ก็แล้วกัน” 

 

อัลเลนหลังจากช่วยตัวเองตักอาหารแล้วนั้นก็ตรงไปนั่งที่โต๊ะของเขา และทำการกินอาหารในทันที ร่างกายที่ตอนนี้ของเขาต้องการสารอาหารทำการซึบซับสารอาหารจากอาหารด้วยความรวดเร็ว พละกำลังของอัลเลนค่อยเพิ่มมากขึ้นเรื่อย 

 

“สุดยอดจริงๆ พละกำลังของเราในตอนนี้ก็น่าจะเท่ากับผู้ใหญ่สองคนรวมกันได้เลยมั้งเนี่ย” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว