facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

17 | ความรู้สึกของผม... (Part นักรบ)

ชื่อตอน : 17 | ความรู้สึกของผม... (Part นักรบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2564 00:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
17 | ความรู้สึกของผม... (Part นักรบ)
แบบอักษร

บทที่ 17

ตอน ความรู้สึกของผม... (Part นักรบ)

บ้านไวน์

หลังจากที่ทานอาหารกันเสร็จ ทุกคนก็คุยกันต่อสักพัก แล้วไม่นานบอมเบย์ก็ขอตัวกลับก่อนเพราะเขามีนัด เขาเลยกลับไปพร้อมกับธันวา

ส่วนโกเบยังไม่ยอมกลับ ยืนยันจะอยู่ที่บ้านไวน์ต่อ แถมยังประคบประหงมไวน์ไม่ห่าง อย่างไม่แคร์สายตาของนักรบสักนิด

เวลาล่วงเลยไปถึงเย็น

นักรบทนเห็นภาพบาดตาบาดใจมานานหลายชั่วโมง ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงขอตัวกลับก่อน

เมื่อออกมาจากบ้านของไวน์ นักรบก็ตรงไปที่คลับหรูแห่งหนึ่ง เพื่อดื่มย้อมใจที่เจ็บปวดของเขา...

"น้อง เอามาอีก"

ผู้กองหน้าคม บอกบาร์เทนเดอร์ให้นำเครื่องดื่มมาเพิ่มอีก เพราะขวดในมือของเขาหมดลงเป็นขวดที่หกแล้ว

ด้านข้างตัวเขามีเบียร์หลายขวด ที่ถูกดื่มไปหมดแล้วตั้งอยู่เรียงราย

"ได้ครับ"

บาร์เทนเดอร์กล่าวแล้วเดินไปหยิบเบียร์มาเพิ่มให้นักรบ

ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ทำให้ภาพของโกเบและไวน์ในวันนี้ ฉายซ้ำๆในหัวของเขา จนทำให้หัวใจของเขาค่อยๆปวดหนึบเหมือนมีอะไรมาบีบมันให้ปวดร้าวจนแตกสลายแล้วซ้ำเล่า

เขาเจ็บปวดที่ได้รู้ว่าไวน์ตกเป็นของคนอื่น ทั้งยังเป็นคนที่เจอกันเพียงไม่นาน แทนที่จะเป็นเขาที่รอคอยมานานหลายปี เขาคนนี้ที่คอยอยู่เคียงข้างไวน์มาตลอด แต่สุดท้ายก็โดนไอ้หมามาเฟียคาบไปแดก!

#นักรบ

'ทำไมไม่เป็นพี่ละไวน์ พี่ไม่ดีพอที่ไวน์จะรักงั้นเหรอ พี่ทำเพื่อไวน์ทุกอย่าง แต่ทำไมกลับเป็นมัน... ที่ได้ไวน์ไป' ผมเศร้าครับจะบอกว่ายังไงดี ในหัวใจผมตอนนี้มาชาไปหมด เหมือนคนที่มีความหวังมาตลอดหลายปีพังทลายไปในชั่วพริบตา

ผมได้ยินทุกอย่าง ตอนที่ไวน์ทะเลาะกับไอ้มาเฟียเหี้ยนั้น แต่ก็แกล้งโง่... แกล้งทำเป็นไม่รู้ เพราะผมไม่พร้อมจะยอมรับความจริงที่เจ็บปวดนั้น โดยเฉพาะถ้าหากมันออกมาจากปากคนที่ผมแอบรักจนหมดใจ มาตลอดหลายปี

การที่ได้รู้ว่าพวกเขามีอะไรกัน มันยังไม่เจ็บเท่าการที่ได้เห็นท่าทีของไวน์ที่มีต่อไอ้หมามาเฟีย คนที่ผมแอบชอบมานานไม่มีท่าทีปฏิเสธ เมื่อถูกไอ้เหี้ยนั่นแตะเนื้อต้องตัว ไม่ต่อต้านเลยสักนิด!

ทั้งๆที่กับผม ไวน์แทบจะไม่เคยถูกเนื้อต้องตัวเลยด้วยซ้ำ เป็นเพราะที่ผ่านมาอีกคนได้บอกมาตลอดว่าไม่ชอบให้ใครมาโดนตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต ผมเลยไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวเขาเลย แม้จะอยากทำแค่ไหนก็ตาม แต่ก็หักห้ามใจมาตลอด

มีแค่เวลาซ้อมเทควันโดด้วยกันเท่านั้น ที่พอจะโดนตัวได้บ้าง เพราะมันจำเป็น แต่ก็เป็นเพียงการถูกตัวในแบบการต่อสู้ ไม่ใช่การสัมผัสแบบลึกซึ้งแบบภาพที่ได้เห็นวันนี้

'ไวน์ไม่ได้ปฏิเสธมัน ไวน์หวั่นไหวกับมัน...'

ทำไมผมจะไม่รู้ ผมดูออก ดูออกทุกอย่างแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี !

คนที่หัวใจกำลังบอบช้ำคิดถึงภาพเหล่านั้นอย่างเจ็บปวด เขาเฝ้ารักมาตลอดหลายปี แต่อีกคนกลับหวั่นไหวกับคนที่เพิ่งเจอไม่นาน ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่ายิ่งได้อยู่เคียงข้างนานเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งมีสิทธิ์เอาชนะใจไวน์ได้ แต่วันนี้มันชัดเจนแล้วว่า เจอก่อนรักก่อน อยู่ในชีวิตมานานกว่า ก็ไม่สำคัญ เพราะถ้าหากไม่ใช่ ก็คงไม่ใช่อยู่ดี...

เบียร์ที่เพิ่งมาเสิร์ฟ ถูกกระดกดื่มอย่างต้องการให้มันช่วยบรรเทาความเจ็บปวดในใจเขา

'คงถึงเวลาที่พี่ต้องปล่อยไวน์ไปสักที ใช่ไหม...' เขาตั้งคำถามภายในใจที่ปวดร้าว แม้จะเจ็บแค่ไหน ก็ต้องเลิกหลอกตัวเองสักที เขาหลอกตัวเองให้โง่งมรักคนที่ไม่มีวันรักเขามานานเกินไปแล้ว ควรตัดใจสักที

ใจที่พ่ายแพ้ คิดอย่าอ่อนแอ ในคืนนี้มันช่างเหงาจับใจความเศร้ากัดกินหัวใจเขา พอๆกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่เริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะ คนแพ้อย่างเขาก็คงต้องดูแลตัวเองสินะ...

ในมุมหนึ่งที่สามารถมองเห็นบาร์ที่นักรบนั่งอยู่อย่างชัดเจน

มีชายหน้าสวยคนหนึ่งยืนมองเขาทุกการกระทำ ชายคนนั้นมองใบหน้าคมเข้มที่แววตาหม่นเศร้าดูน่าสงสาร นั่งดื่มย้อมใจอยู่คนเดียว เมื่อถามพนักงานดูก็ได้รู้ว่าคนที่นั่งอยู่ที่บาร์ดื่มมานานเกือบชั่วโมงแล้ว

"เฮ้อ อกหักสินะ

งั้นผมจะรับดามใจเอง :) " รอยยิ้มสวยปรากฏบนหน้าหวานที่มีหน้ากากสีทองดูหรูหราปกปิดอยู่ เขาใส่เตรียมไว้สำหรับงานปาร์ตี้ที่จัดขึ้นด้านบน หน้ากากบวกกับไฟสลัวปกปิดใบหน้าที่น่าหลงใหลนั้นจนไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นใคร

เมื่อเห็นพนักงานเสิร์ฟเดินผ่าน เขาเรียกพนักงานไว้ แล้วยื่นการ์ดใบหรูให้พนักงานคนนั้น

"ฝากให้ผู้ชายคนที่นั่งดื่มเบียร์คนเดียวตรงบาร์ คนนั้นหน่อยครับ"เขาชี้ไปที่ผู้กองคนเศร้า

"ได้ครับ"

เขาเขียนข้อความบนบัตรปริศนาใบนั้น ฝากไปให้ผู้กองหน้าคม แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างมีเลศนัย

พนักงานคนนั้น เดินไปหานักรบที่นั่งกระดกเบียร์ไม่ยอมหยุด ภาพเหล่านั้นอยู่ในสายตาของคนที่กำลังแอบมองดูอยู่ทั้งหมด

"ขอโทษนะครับคุณผู้ชาย พอดีมีแขกท่านหนึ่ง ฝากบัตรเข้างานปาร์ตี้ vip ที่จัดด้านบนมาให้ครับ" พนักงานคนนั้นพูด แล้วยื่นบัตรใบนั้นให้นักรบแล้วเดินไป

"..." นักรบไม่ได้ตอบอะไรเขาเพียงรับบัตรใบนั้นมา แล้วอ่านดู

'Party Supper vip'

บนบัตรสีดำใบหรูเขียนไว้แค่นั้น ไม่มีรายละเอียดอะไรมากกว่านี้ ด้วยความสงสัยว่ามันมีแค่นี้เหรอ เขาจึงพลิกด้านหลังดู ก็เจอกับประโยคหนึ่งที่ถูกเขียนไว้

'หากคุณเศร้าเพราะถูกใครทิ้งมา วันนี้ให้ผมปลอบใจคุณนะ' หลังอ่านประโยคนั้น เขาก็ยิ้มเยาะออกมา ว่าคนหน้าตาไม่รับแขกแบบเขาก็มีคนสนใจด้วยสินะ แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะยุ่งกับใครทั้งนั้น

"เหอะ ใครจะไปอยากให้คนอื่นมาปลอบ กูอยากให้ไวน์เลือกกูต่างหาก"

บัตรใบนั้นถูกโยนทิ้งลงพื้นไปอย่างไม่ใยดี เขาลุกเดินไปเข้าห้องน้ำไม่ได้สนใจมันอีก

ทุกการกระทำของชายหนุ่มหน้าคมอยู่ในสายตาของชายสวมหน้ากากสีทอง ที่ยืนมองเขาอยู่ เมื่อเห็นนักรบเดินออกไปแล้ว เขาเดินไปหยิบการ์ดใบนั้นขึ้นมาแล้วปัดเบาๆ

"ดื้อจังวะ"

ชายสวมหน้ากากคนนั้นพูดแล้ว เดินตามนักรบไป เขายืนรออยู่แถวทางเดินใกล้ห้องน้ำ

เมื่อเห็นนักรบเดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว เดินไปที่ห้องสูบบุหรี่ เขาจึงเดินตามไปห่างๆ

ผู้กองหนุ่มจุดบุหรี่สูบแล้วพ่นควันออกมา เพื่อระบายความเครียด ก่อนหน้านี้เขาเลิกบุหรี่มาได้หลายปีแล้ว เพราะไวน์ขอร้องเอาไว้ แต่ว่าวันนี้เขาอยากให้นิโคตินช่วยเยียวยาให้เขารู้สึกดีขึ้น จึงซื้อติดมือมาด้วย

ในห้องมีคนนั่งอยู่ก่อนหน้าเขาสองสามคน แต่ไม่นานก็ออกไปกันหมด เหลือเพียงเขานั่งพ่นควันระบายความรู้สึกอยู่ตรงนั้นคนเดียว แต่สักพักก็มีคนเดินเข้ามาใหม่ คนที่เพิ่งเข้ามาสวมหน้ากากสีทองแวววาวดูหรูหราปิดบังหน้าตา ด้วยความที่ในนี้ค่อนข้างมืด เขาจึงมองคนที่เพิ่งเข้ามาไม่ค่อยชัดเท่าไหร่

ชายสวมหน้ากากคนนั้น เดินมาหยุดตรงหน้า เขาจึงเงยหน้ามอง อย่างต้องการถามว่ามีอะไรกับเขา ถึงได้มายืนอยู่ตรงนี้

"ขอยืมไฟเช็คหน่อยได้ไหมครับ"เสียงหวานเอ่ยขึ้น เมื่อคนหน้าคมเงยหน้าขึ้นมามอง

"ครับ" นักรบ ยื่นไฟเช็คให้ชายสวมหน้ากากคนนั้น เพราะเขาคิดว่าอีกคนคงอยากสูบบุหรี่ แต่ว่าไม่มีไฟแช็ค

ปั้ก! เคร้ง!

แต่ชายคนนั้นไม่ได้เอาไฟเช็คของเขาไปจุดบุหรี่ แต่กลับโยนไฟเช็คราคาแพงลงถังขยะเสียงดัง การกระทำของชายคนนั้น ทำให้นักรบถึงกับต้องขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

"นี่คุณ! ทำอะไรของคุณเนี่ย!"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว