ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 161 มิโดริคาว่า เรตัส

ชื่อตอน : ตอนที่ 161 มิโดริคาว่า เรตัส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 970

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2564 10:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 161 มิโดริคาว่า เรตัส
แบบอักษร

 

ครอบครัว มิโดริคาว่า ของฉัน เป็นครอบครัวที่อบอุ่น มีคุณพ่อคุณแม่ที่ใจดี และมีน้องชายที่เชื่อฟังและเป็นเด็กดี..

ตัวฉันเองถึงจะขี้อาย แต่ก็ไม่เคยทำอะไรให้คุณพ่อคุณแม่ลำบากใจ.. จนกระทั่งวันที่คุณแม่ล้มป่วย..

ไม่รู้เพราะอะไรคุณแม่ถึงไม่ฟื้นขึ้นมา.. คุณหมอบอกว่าตรวจไม่พบสิ่งผิดปกติ และคิดว่าเป็นเพราะสมองได้รับการกระทบกระเทือน..

ฉันในตอนนั้นไม่เข้าใจ.. และทำได้แค่ร้องไห้..

แต่ยังโชคดีที่ครอบครัวของเรามีคุณพ่อที่แสนดี..

แต่หลังจากนั้นพวกเราก็ต้องย้ายบ้าน ทำให้ฉันต้องย้ายโรงเรียน..

ฉันแอบได้ยินคุณพ่อคุยโทรศัพท์​กับใครบางคนเรื่องค่าใช้จ่าย.. แต่ฉันที่เป็นเด็กก็ทำอะไรไม่ได้.. น้องชายก็พึ่งจะอยู่อนุบาลเท่านั้น..

ฉันได้แต่ถามว่าทำไมถึงต้องเกิดเรื่องแบบนี้กับครอบครัวของเรา..

จนกระทั่ง..

"ขอโทษแทนยัยนั่นด้วยนะ คุณไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?"

เด็กผู้ชายที่ฉันได้รู้จักหลังจากพึ่งย้ายมาโรงเรียนใหม่.. กับเด็กผู้หญิงแสนร่าเริงที่ลากฉันมาโดยไม่ถามอะไรฉันสักคำ..

แม้จะงงๆไปบ้าง แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ใช่เด็กไม่ดี..

และพอรู้ตัวอีกที พวกเราก็เป็นเพื่อนกันซะแล้ว..

และมันก็ทำให้ฉันได้เห็นอะไรหลายๆอย่างมากขึ้น.. การได้รู้จักพวกเขาทำให้เวลาที่ซึมเศร้าของฉันหายไป..

แต่ว่า..

คุณแม่.. ก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมาอยู่ดี..

 

ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาฉันกำลังยืนรอข้ามถนนพร้อมกับร่มในมือ..

หมับ..

รู้ตัวอีกทีมือของฉันก็ถูกดึงเอาไว้ และพอหันกลับไปมองฉันก็ได้พบเขา..

"เทปเปคุง.."

"นี่เธอ.. อยากตายรึไง.."

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจ้องมองมาที่ฉัน ทำให้ฉันแปลกใจมาก.. แต่ตอนนั้นเองก็มีเสียงของรถยนต์​วิ่งผ่านถนนไปเร็วมาก..

ฉันตกใจ เพราะถ้าเขาไม่ดึงฉันเอาไว้ ฉันอาจจะถูกรถชนไปแล้วก็ได้..

"ขอบคุณนะ"

"คราวหลังก็อย่าเหม่อล่ะ ไม่ได้มีแค่เธอหรอกนะที่เป็นห่วงตัวเอง"

ฉันมองตามหลังเขาที่เดินจากไป..

ใช่แล้ว.. ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน คุณพ่อจะต้องเสียใจมากแน่ๆ..

และในตอนนั้น.. ก็เหมือนรอบข้างจะแปลกไป..

"กังวลหรอ.. แม่หนู"

เสียงของผู้หญิงดังขึ้น ทำให้ฉันค่อนข้างตกใจ..

พอหันกลับไปเธอก็ยืนอยู่ไม่ไกลจากฉัน..

เธอสวมชุดสีดำและกางร่มสีดำในมือ..

แสงสะท้อนจากสัญญาณไฟข้ามถนนทำให้ดวงตาของเธอราวกับกลายเป็นสีแดง..

"ไม่ต้องกลัวไปหรอก.. ฉันไม่ได้มาทำอะไรเธอ.. เพียงแต่มีสิ่งที่อยากจะถามเท่านั้น"

ว่าแล้วเธอก็เหลียวมามองที่ฉันด้วยแววตาไร้อารมณ์..

"เธอมีความปรารถนา​รึเปล่า.."

ฉันในตอนนั้น ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง..

ฉันควรจะม่คุยกับคนแปลกหน้าอย่างเธอ แต่ว่ามีบางอย่าง.. บางอย่างทำให้ฉันตอบออกไป..

(พยักหน้า)

"งั้นหรอ.. แล้วความปรารถนา​ของเธอ.. มันยิ่งใหญ่ขนาดไหนกันล่ะ"

(ส่ายหน้า)

"ไม่รู้งั้นหรอ.."

ผู้หญิงชุดดำคนนั้นทำท่าเหมือนจะหมดความสนใจในตัวฉันและกำลังจะหันจากไป..

"หนูไม่รู้.. หรอกค่ะ.. แต่ว่า.."

ไม่รู้ทำไมตอนนั้นฉันถึงได้พูดออกไปแบบนั้น..

"หนูจะต้องทำให้ได้.."

ใช่.. ในตอนนั้นแม้ในหัวจะว่างเปล่า แต่ตัวฉันรู้ดีว่าตัวเองกำลังมีบางอย่างเปลี่ยนไป.. เป็นเพราะคำพูดของเขาที่มักจะทำให้ฉันมองเห็นอะไรที่ต่างออกไป..

คุณแม่อาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาในตอนนี้.. แต่ถ้าเธอเรียนให้หนักขึ้นและกลายเป็นหมอจะต้องหาทางรักษาแม่ได้สักวันแน่!

ตอนนั้นเองที่ดวงตาอันไร้ประกายของหญิงสาวขุดดำเบิกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะปรากฏรอยยิ้มมุมปากเบาๆ..

"งั้นหรอ.. ถ้างั้น.. เธอพร้อมจะเสี่ยงรึเปล่า แม่หนู.."

"เสี่ยง?"

"ใช่.. เสี่ยงที่จะเดิมพัน.. ในเกมปีศาจ.."

 

หลังจากนั้น.. ฉันก็ได้รู้เรื่องราวของสิ่งที่เหนือธรรมชาติ​และโลกอีกใบของเหล่าปีศาจ.. และเกมปีศาจที่จะทำให้ความปรารถนาของผู้ชนะเป็นจริงได้..

และได้รู้ว่าอาการของแม่.. ไม่ใช่อาการป่วยธรรมดา.. แต่มีกลิ่นไอของปีศาจอยู่..

 

"แม่ของเธอจะอยู่ได้อีกไม่นาน.. คำสาปของปีศาจสายลมจะกัดกินชีวิตของเธอไปเรื่อยๆ.. แม้แต่ฉันก็ไม่มีพลังพอจะถอนมัน.. ทางเดียวของเธอก็คือ ชนะ บาเคเกียม่อน"

 

นั่นคือสิ่งที่ผู้หญิงชุดดำ ยูเอะ พูด..

ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องจริงรึเปล่า.. แต่ว่า หลังจากที่ยูเอะทำอะไรบางอย่าง ฉันก็ได้เห็นหมอกสีดำที่ลอยออกมาจากร่างของคุณแม่..

ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง.. เกมปีศาจ? การต่อสู้? ฉันที่อ่อนแอจะไปทำอะไรแบบนั้นได้ยังไงกัน..

แต่ว่า..

"บางอย่าง.. เราอาจไม่มีโอกาสได้เลือกมันอีก.. เพราะงั้น.. ถ้าต้องมานั่งเสียใจว่าตอนนั้นน่าจะเลือกทำ.. สู้ให้เลือกทำไปก่อน แล้วค่อยมานั่งเสียใจทีหลัง แบบนั้นยังจะดีกว่า.. เพราะอย่างน้อยเราก็ได้เลือกแล้ว.. ม่า.. แต่มันก็แค่วิธีคิดของฉันล่ะนะ.."

ใบหน้านิ่งๆของเด็กชายผมดำยังคงอยู่ในความทรงจำของเธอ..

เพราะแบบนั้น เธอจึงได้ตัดสินใจ..

แม้อาจจะต้องทำให้คุณพ่อเป็นห่วง แม้มันจะอันตรายและเสี่ยงแค่ไหน แต่ว่า..

"หนูจะทำให้ครอบครัวของเรากลับมาเป็นเหมือนเดิม.. คุณแม่.. รอก่อนนะคะ"

บางทีมันอาจจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดก็ได้ และหลังจากนี้ฉันอาจจะต้องเสียใจ..

แต่ว่า.. มันก็เป็นสิ่งที่ฉันได้เลือกแล้ว..

'ใช่มั้ย เทปเปคุง'

"งั้นหรอ.. ถ้างั้นก็ไปกันเถอะ.. การเดินทางสู่เกมปีศาจ.."

หลังจากที่ฉันยื่นมือออกไป แสงสว่างก็สาดส่องจนฉันได้แต่หลับตาลง..

รู้สึกตัวอีกที ฉันและคุณยูเอะ ก็มาอยู่บนพื้นดินที่รอบข้างเป็นทิวทัศน์​แปลกๆ..

"ก่อนอื่น.. รับสิ่งนี้ไปสิ.."

คุณยูเอะได้ยื่นบางอย่างมาให้ฉัน..

มันเหมือนกับโทรศัพ​ท์สีเขียวลายสีดำ.. แต่มีหน้าจอที่เล็กกว่าปกติ..

"นั่นคือ แท่นจู่โจม"

"นี่หรอคะ แท่นจู่โจม.."

ฉันได้ฟังรายละเอียดบางอย่างจะคุณยูเอะมาบ้างแล้ว.. ในเกมปีศาจนี้.. จะมีการต่อสู้กันโดยใช้ยันต์เป็นอาวุธ..

"พร้อมรึเปล่า?"

"ค่ะ"

ฉันกำแท่นจู่โจมในมือแน่น แม้จะตื่นเต้นและกังวล แต่.. ฉันเองก็จะยอมแพ้ตรงนี้ไม่ได้.. มันยังไม่ได้​เริ่มเลยด้วยซ้ำ.. ฉันจะ ไม่ยอมแพ้!

 

ยูเอะ ยกยิ้มเบาๆก่อนจะพาเรตัสวาร์ปไปยังจุดรวมตัวของเหล่าผู้ถูกเลือก..

 

วื่บ..

 

เรตัสได้แต่งงกับภาพรอบข้างที่เปลี่ยนไปอีกครั้ง..

"ที่นี่มัน.."เรตัส

"สถานีรถไฟโตเกียว.. จุดรวมตัวของเหล่าเด็กผู้ถูกเลือกให้เป็น Player เหมือนกับเธอยังไงล่ะ" ยูเอะ

เรตัสได้แต่มองไปรอบๆ ก็เห็นมีเด็กประถมหลายคนที่นี่ และมีบางคนตัวโตด้วย คงเป็นเด็ก ม.ต้น

"คนเยอะจังเลยนะคะ"เรตัส

"พวกเขาเองก็ถูกเลือกมาเหมือนกัน ระวังตัวให้ดีล่ะ.. เพราะนั่นล่ะคือจำนวนของคู่แข่งของเธอ.."

เรตัสกลืนน้ำลายลงคอ..

จากนั้น เมื่อเวลามาถึง..

เหล่าผู้ถูกเลือกกก็ถูกเคลื่อนย้ายไปยังมิติสำหรับทำการทดสอบ..

.

.

.

Bakegyamon(บาเคเกียม่อน)​

 

คือ เกมที่ถูกสร้างโดยปีศาจ เกียม่อน ซึ่งจะจัดขึ้นทุกๆ 400 ปี โดยการจำลองแผนที่ภูมิประเทศของญี่ปุ่นขึ้นมาในสภาพกลับด้าน(ซ้าย-ขวา)​ โดยเกมจะดำเนินผ่านระหว่างโลกจริง และ โลกมุมกลับ ซึ่งเป็นเหมือนเกมกระดาน(แผนที่ประเทศญี่ปุ่นทั้งหมดคือกระดานของเกม)​

เหล่าผู้ถูกเลือก(Player)​จะต้อง หมุนรูเล็ต(ทอยเต๋า)​ และเดินไปตาม ช่อง(พื้นที่ต่างๆของญี่ปุ่น)​ และเคลียร์เงื่อนไข(ทำเควส)​ ของแต่ละพื้นที่ที่ตัวเองไป เมื่อสำเร็จก็จะได้รับรางวัล..

และหลังจากทำเควสเสร็จ ก็จะมีการประลองเกิดขึ้น(เพราะในแต่ละพื้นที่อาจมีผู้เคลียร์เควสสำเร็จมากกว่า 1)

ผู้ชนะจะได้หมุนรูเล็ตเพื่อเดินต่อ(มีโอกาสได้เดินถอยหลัง)

ส่วนผู้ที่ทำเควสไม่สำเร็จหรือแพ้การประลอง ก็จะต้องหมุนรูเล็ตลงโทษ ซึ่งจะมีตั้งแต่การเดินถอยหลังไปจนถึงบทลงโทษอื่นๆ เช่นการถูกขังไม่ให้เล่น 2 ตา..

ซึ่ง ผู้เล่น จะได้รับสิ่งที่เรียกว่า แท่นจู่โจม และ ยันต์โจมตี เพื่อใช้ในการต่อสู้หรือทำภารกิจต่างๆภายในเกม..

และผู้ชนะสามารถขอพรอะไรก็ได้ 1 อย่าง

(ผู้เล่น จะถูกเลือกโดย ปีศาจเงา-โคมะ ซึ่งทำสัญญากับปีศาจเกียม่อน และกลายเป็นคู่หูกัน โดยโคมะมีหน้าที่ปกป้องและสนับสนุนผู้เล่น)​

 

ยันต์โจมตี

ยันต์ที่มีปีศาจถูกผนึกอยู่ข้างใน สามารถใช้ได้ 2 แบบ 1.อัญเชิญปีศาจ -​ เรียกปีศาจออกมาสู้

2.ปลดยันต์อาวุธ -​ เรียกใช้ความสามารถพิเศษของปีศาจโดยตรง (เหมือนการ์ดกับดัก/เวทมนต์)​

และยันต์โจมตี จะเลือก เพลย์เยอร์ ที่คู่ควร

 

แท่นจู่โจม

อุปกรณ์พิเศษ ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้อัญเชิญปีศาจหรือใช้ความสามารถของปีศาจจากยันต์โจมตี

 

"ฉ ฉันบอกไปหมดแล้ว.. เพราะงั้นปล่อยฉันไปเถอะ"

ชายชุดดำร่างกายสั่นสะท้านแม้จะถูกตรึงกับกำแพงในสภาพกลับหัว..

บนร่างของเขามีแผ่นแสงสีแดง 3 แผ่นตรึงแขนขาอเอาไว้จนตัวมันไม่อาจใช้พลังใดๆและไม่อาจหลบหนีไปได้..

มันเองก็เป็น 1 ในปีศาจเงา โคมะ ที่ออกมาตามหา Player เช่นกัน แต่จนแล้วจนรอดก็หาไม่ได้ แถมในวันสุดท้ายนี้ก็ยังดวงซวยมาเจอกับองเมียวจิเข้าซะอีก!!

และแม้อีกฝ่ายจะเป็นเด็ก แต่พลังที่ปลดปล่อยออกมา มันไม่อาจขัดขืนได้เลย..

เด็กชายผมดำหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะเปิดตาขึ้น..

"งั้น.. แกก็ทำให้ฉันเข้าร่วมเกมได้สินะ"

"เอ๊ะ.. ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เกมมันเริ่มไปแล้ว ฉันไม่มีอำนาจพอจะแทรกแซงหรอกนะ"

"ไม่ต้องใส่ใจ.. แกแค่นำทางไปก็พอ.."

"เอ๋! จะเข้าไปแบบผิดกฏไม่ได้หรอกนะ!"

"ก็แค่ไปสายนิดหน่อย.. มันยังอยู่ในรอบคัดตัวอยู่เลยไม่ใช่รึไง.. หรือแกอยากจะกลายเป็นขี้เถ้าฉันก็ไม่ขัดศรัทธา​หรอกนะ.."

ฟุ่มม!!

เปลวไฟสีส้มลุกโชนขึ้นในมือของเทปเปพร้อมกับรอยยิ้มร้าย.. ทำให้ปีศาจเงาไม่มีทางเลือก จำต้องพาเขาแหวกมิติไปยังแผนที่ของญี่ปุ่นมุมกลับ..

และเมื่อทั้งคู่หายไป.. ร่างหนึ่งก็วิ่งเข้ามาดูที่ตรงนี้ทันที!

"อ๊า! หายไปแล้ว! ไม่นะ!"

เป็นคิราริที่แอบตามเทปเปมาอยู่ตลอด.. เธอสังหรใจว่าเทปเปกำลังจะไปทำอะไรสนุกๆคนเดียวแน่ๆ.. และมันต้องใช่แน่ๆ แต่ว่าตอนนี้เธอคลาดกับเขาซะแล้ว!!

"ไม่นะ!! เทปเปคุงขี้โกงง!!!!!"

ส่วนโทกิเนะที่ตามคิราริมาจนทันก็แอบดูอยู่หน้าทางเข้าตรอกด้วยใบหน้าตายๆ..

"ยัยนั่นทำอะไรอยู่กันเนี่ย.."

 

 

มิโดริคาว่า เรตัส

 

 

 

______________________

หายไปหลายวัน.. ต้องแต่ง Bakegyamon​ เลยไปดู Vanguard มา..

 

ปล.แวนการ์ดนี่ น่ารำคาญนะเอาจริงๆ พอกลับไปดูใหม่รู้สึกไม่อิน(พระเอกแพ้กระจุย มาเทพ 3 ตอนสุดท้ายตลอด 2 ภาคแรก)​.. แต่ภาค 3 Link-Joker คือ โอเคเลย บทดี ภาพดี เนื้องเรื่องได้ แต่การเล่นมันก็ยังจำเจซ้ำซาก.. พอละ.. ไปดู บาเค แปป..

 

__________________

 

บาเคเกียม่อน อนิเมะ ซีรี่ย์

 

แท่นจู่โจม

 

 

ยันต์โจมตี(เอ็นซัน)​

 

 

รูเล็ต(ลูกเต๋า)

 

 

_________________

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว