ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 54อยู่ๆก็ผิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2564 16:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
54อยู่ๆก็ผิด
แบบอักษร

ร่างบางที่นั่งล้มลงอยู่ที่พื้นรีบถลาเข้ามากอดขาชายตรงหน้าที่พึ่งจะยิงปืนเฉียดไหล่เธอไป ด้วยร่างอันสั่นเทาความตกใจบวกกับความผิดหวังมันทำให้เธอลนลานจนพูดไม่ได้สติ

"ฮึ ฮืออ อะ อลิซกลัวเเล้วค่ะพี่อลัน" หญิงสาวพนมมือขอร้องอ้อนวอนคนที่กำลังปลายตามองเธอด้วยสายตาอันยากจะคาดเดาอย่างสุดเเสนน่าเวทนา

"พี่บอกอลิซแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำให้พี่ต้องทำในสิ่งที่พี่ไม่อยากทำ เรื่องของเรามันเป็นไปเกินกว่าพี่น้องไม่ได้หรอกพี่เตือนอลิซเสมอ"

"แต่อลิซขาดพี่ไม่ได้จริงๆนี่คะอลิซยังคงไม่ลืมวันที่พี่ช่วยอลิซได้เลยสักวัน จะให้อลิซยอมทำใจง่ายๆคงเป็นไปไม่ได้"

"พี่คิดว่าทั้งหมดมันเป็นที่ตัวอลิซเองมากเสียกว่าที่ต้องทำทุกอย่างให้ได้ดั่งใจ ซึ่งเหตุผลตรงนี้มันยิ่งทำให้พี่...รู้สึกอยากหนีห่างจากอลิซ ฉะนั้นพี่หวังว่าอลิซจะคิดทบทวนได้"

อลันสลัดขาออกจากอ้อมเเขนคนตัวเล็กที่กอดเอาไว้อย่างสุดเเรง จนร่างบางถลาล้มลงที่พื้นดังเดิม

อีริคที่เข้ามาเห็นทันทีรีบวิ่งเข้าไปประคองร่างลูกสาวเอาไว้

"แกทำบ้าอะไรของเเกห้ะ!!!" เสียงตวาดของอีริคดังขึ้นจนมันลั่นไปทั่วรวมถึงร่างของหญิงสาวที่รีบวิ่งขึ้นมาก็ได้ยินเสียงเต็มสองหู

"คุณพ่อออ ฮือออ" อลิซรีบเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างอดกลั้น

"ผมว่าพวกคุณกลับไปเถอะผมไม่พร้อมที่จะเคลียร์อะไรตอนนี้"

"แกทำลูกฉันได้ไง ห้ะแกมีความเป็นสามีอยู่หรือเปล่าห้ะ" อีริครีบเข้าไปคว้าคอเสื้อคนตรงหน้าโดยไม่เกรงกลัวปืนในมือเเกร่งที่กำลังขึ้นลำปืน

"คุณอลันอย่านะคะ " น้ำเสียงใสดังเเทรกขึ้นขณะที่เขากำลังจะเหนี่ยวไก

"คุณขึ้นมาทำไม!!!" ใบหน้าคม​หันไปดุร่างที่ยืนอยู่ระหว่างประตูเธอยังคงดื้อจนเขาปวดหัวพลานอารมณ์เสีย

"วางปืนลงเถอะค่ะพิมพ์ขอ​ ปัญหาทุกอย่างมันเริ่มจะบายปลายไปกันใหญ่เเล้วพิมพ์ว่าเรามาคุยกันดีๆดีกว่านะคะ"

"เสเเสร้งแกล้งเป็นคนดี แกนี่มันตอแหลจริงๆอีพิมพ์ทำไมแกไม่บอกความจริงไปล่ะว่าเเกกำลังทำอะไรอยู่" อลิซรีบเเทรกขึ้นทันทีที่พิมพ์ประภััสพูดเสร็จ​ นี่เป็นโอกาสดีที่เธอจะแย่งทุกอย่างกลับมาเพราะเธอจะทำทุกอย่างเพื่อให้อลันกลับมาเป็นของเธอดั่งเดิมให้ได้

"เรื่องอะไรกัน" อลันถามขึ้นด้วยความมึนงงในสิ่งที่อลิซพูด

"อลิซจะบอกให้นะคะพี่อลััันว่าอสรพิษที่พี่เลี้ยงไว้กำลังให้ความช่วยเหลือศัตรูของพี่อยู่ และตอนนี้พวกมันทุกคนคงกำลังล้อมบ้านหลังนี้ไว้หมดเเล้วพี่อลันต้องเชื่ออลิซนะคะ"

"ไม่จริง!! ฉันไม่เคยให้ความช่วยเหลือใคร" พิมพ์ประภัสยันเสียงเเข็ง เธอไม่เคยช่วยเหลือใครเลยเพียง​ลำพังตัวเธอเองก็เเทบจะเอาไม่รอดเเล้วจะให้เธอไปช่วยใครได้

 

ร่างบางมองไปยังใบหน้าคมเพื่อวิงวอนให้เขานั้นเชื่อในคำพูดของเธอ เธอไม่เคยคิดที่จะช่วยใครเลยจริงๆ แต่สายตาที่คนตรงหน้าส่งมามันกลับทำให้เธอผิดหวังเอามากๆ สายตาคมที่มีเเววตาว่างเปล่าสั่นคลอนสับสนด้วยความผิดหวังมันถ่ายทอดออกมาให้เธอได้เห็นอย่างชัดเจน

"ฉันไม่ได้ทำจริงๆนะ ฟังฉันอธิบายได้"ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปจับมือเเกร่งกุมไว้หวังให้เขาเข้าใจเธอเพราะเธอไม่มีเหตุจำเป็นอะไรเลยที่จะต้องช่วยเหลือศัตรูของอลัน

อลันรีบชักมือออกจากมือบาง​ เวลานี้เขาคงไม่อยากฟังอะไรจากใครทั้งนั้นเพราะหัวใจเขามันเกินจะรับไหวเเล้ว

ร่างบางชะงักไปเล็กน้อยที่เธอถูกอลันสบัดมือออก น้ำตาหยดเเรกเริ่มเอ่อคลอขึ้นทัันที ความเจ็บปวดในทรวงอกมันบีบหน่วงจนเเทบทรงตัวไม่ไหว

"ทุกคนออกไปให้หมดไป ตอนนี้ฉันต้องการอยู่คนเดียว ออกไป!!!!! "

อลันตวาดลั่นห้องจนร่างบางสะดุ้งด้วยความตกใจรวมถึงอีริคกับอลิซที่รีบพากันออกไปด้วยความเร็ว เว้นเสียเเต่เจอาร์ที่กำลังยืนรอรายงานผู้เป็นนาย

"มึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไงกูบอกให้ออกไป" อลันหัันมาตวาดใส่เจอาร์ทันทีที่ทุกคนออกไป

"ผมออกไปไม่ได้ ตอนนี้มีปัญหาใหญ่เเล้วครับนายตอนนี้มีพวกไหนไม่รู้มันล้อมที่นี่ไว้ก็ไม่รู้ ผมให้พวกไอ้เดลตรวจสอบเเล้วพวกมันก็ไม่ทราบ" เจอาร์รีบรายงานข่าวให้ผู้เป็นนายฟังอย่างละเอียด

"เป็นไปอย่างที่อลิซบอกสินะ มึงรีบไปตามผู้หญิงคนนั้นมาพบกูโดยด่วน"

"แต่นาย"

"กูสั่งก็ไปทำ!!!"

"ครับ" เจอาร์รับคำสั่งก่อนจะรีบวิ่งมาตามร่างบางที่กำลังเดินเหม่อลอยลงบันไดมาอย่างเชื่องช้า

"คุณพิมพ์ครับนายท่านเรียกพบ" เจอาร์รีบเอ่ยเรียกคนตรงหน้า

"อะ อลัันเรียกพิมพ์หรอคะ" หญิงสาวรีบบหันไปตามเสียงก่อนจะพบว่าเป็นเจอาร์ที่เอ่ยเรียกเธอ

"ครับ"

เจอาร์กล่าวสั้นๆก่อนจะเดินจากไปแม้ในใจเขาจะเป็นห่วงว่าที่นายหญิงไม่น้อยที่ถูกเข้าไปพัวพันในเหตุการณ์นี้

ร่างบางยิ้มร่าด้วยความดีใจที่เธอจะได้เข้าไปเคลียร์เรื่องเมื่อสักครู่อีกครั้ง เธอต้องการทำให้เขาเชื่อใจเธอเเละเธอก็หวังงว่าคนเเบบอลันจะเชื่อใจเธออยู่บ้าง

สองขาเรียวกึ่งเดินกึ่งวิ่งขึ้นบันไดตรงไปยังห้องที่เธอพึ่งออกมาโดยไม่ได้เกรงกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว