ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 160 ให้มันได้อย่างงี้สิ!!!

ชื่อตอน : ตอนที่ 160 ให้มันได้อย่างงี้สิ!!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2564 10:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 160 ให้มันได้อย่างงี้สิ!!!
แบบอักษร

 

เช้าที่แสนสดใส..

ท้องฟ้าสีคราม กับความงามทั้ง 6 ในชุดเมด..

เด็กชายร่างประถมผมดำได้กลับมาสู่โลกของเขาอีกครั้งหลังจากที่หายหน้าหายตาไปหลายปี..

แม้เวลาที่โลกนี้จะหยุดเดิน แต่อีกฟากก็ผ่านไปหลายปีแล้ว..

ต้องขอบคุณกฏแห่งกาลเวลาหรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้ร่างจริงของเขายังคงเป็นเด็กประถมหลังจากกินยาลดอายุกลับคืนร่างเป็นเด็ก เขาก็รู้สึกว่าตัวเองได้ปลดเปลื้องภาระบางอย่าง..

ติ้ง!

[คุโรเนโกะ : เด็คของฉันล่ะ! ฉันต้องการการ์ดวิญญาณ!!]​

[เอมิลี่ : ใช่แล้ว! จงส่งการ์ดเทพเจ้ามาซะ!]​

ปิ๊ป..

เทปเปกดปุ่มปิดการแจ้งเตือน 2 ชั่วโมงไปทันที..

"ขอล่ะ.. ให้ฉันได้พักหายใจสักอาทิตย์เถอะ.."

ถึงจะยอมรับว่าการดูเอลมันค่อนข้างสนุก และการได้กินตับสาวสวยหุ่นดีหลายๆคนในโลกนั้นเป็นอะไรที่ยอดเยี่ยมมากก็จริง.. แต่ว่า..

'อืม.. โลกนี้.. มันแปลกจริงๆนั่นแหละ'​

เสียงคุ้นหูยังดังอยู่ใกล้ๆเทปเป.. ทำเอาเขาโคตรจะเซ็ง..

"แกเนี่ยน้า.. ยังจะอุตส่าห์ตามฉันมาอีก.."

เขาบ่นขณะนั่งรถบัสไปโรงเรียน..

'จะบ่นไปทำไมกัน.. ถึงโลกนี้จะไม่ได้เชื่อมต่อกับโลกดูเอลมอนสเตอร์ แต่เพราะข้าอยู่กับเจ้า ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องจะหายไป.. ก็ไม่เห็นจะไม่ดีตริงไหนนิ'​

"ฉันเกลียดแก.."

เจ้างูดำนี่ต่างจากพวกฮิบิกิที่เป็นวิญญาณสถิตย์ในการ์ด โดยตรง.. แต่เจ้านี่เป็นวิญญาณการ์ดของแท้ที่อาศัยอยู่ในมิติที่ใกล้เคียงโลกดูเอลมอนสเตอร์ และใช้การ์ดเป็นทางผ่านออกมาโลกนี้เท่านั้น..

เพราะงั้นตอนกลับโลกเขาเลยต้องไปรับร่างจริงเจ้านี่ยัดใส่การ์ดก่อนจะมา ยุ่งยากเป็นบ้า.. แถมยังพูดจ้อไม่หยุดอีก..

แค่ต้องตอบคำถามเหล่าสาวๆ Symphogear เรื่องตัวตนของ คานาเดะ และ เซเรน่า ที่มีตัวเป็นๆทำงานอยู่ในร้านนี่ก็ต้องอธิบายกันยืดยาวไปหลายชั่วโมง..

แน่นอนว่าคนที่ไเใด้รับผลกระทบมากที่สุดก็เป็น วิญญาณของ มาเรีย(พี่ของเซเรน่า)​ และ ซึบาสะ ที่เป็นเพื่อสนิทกับคานาเดะ ก่อนที่เธอจะตาย..

แม้เทปเปจะสร้างวิญญาณพวกเธอขึ้นมาเพื่อยืนยันทฤษฎี​ของเขาเฉยๆก็ตาม แต่ข้อมูลความทรงจำและบุคลิก ทุกอย่างถูกออกแบบผ่านความคิดความทรงจำของเขาโดยระบบจำลองของ Device..

นั่นจึงทำให้พวกเธอมีความเป็นตัวตนที่เหมือนกับในอนิเมะ.. แม้พวกเธอจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองไม่ใข่วิญญาณจริงๆ แต่เพราะความทรงจำเหล่านั้น ทำให้พวกเธอยังเชื่อว่าตัวเองคือวิญญาณจริงๆของตัวตนที่พวกเธอเป็น..

แต่เทปเปก็อธิบายให้พวกเธอฟังแล้วว่าพวกเธอเป็นแค่เศษเสี้ยวของวิญญาณ ที่เขาพบและเก็บมาทำการ์ด ข้อมูลบางอย่างและความทรงจำจึงอาจไม่มี..

ที่ต้องบอกไปแบบนั้นเพราะเขาก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันข้างหน้า.. บางทีพวกเธออาจจะรู้ความจริงแล้วหันสู่ด้านมืดก็ได้ใครจะรู้..

แต่ช่างมันเถอะ.. ตอนนี้ก็ให้พวกเธอใช้ร่างจริงผ่านชิกิงามิ ตอนนี้คงไปช็อปปิ้งกันล่ะมั้ง..

แค่คิดว่าถ้าพวกตัวจริง 2 คนนั่น ได้เจอวิญญาณเทียมที่เขาสร้างเลียนแบบเพื่อนและพี่สาวของพวกเธอเข้า.. เขาก็แทบจะคิดข้อแก้ตัวไม่ออกเลย..

ครืด~~

"อรุณสวัสดิ์.."เทปเป

"อรุณสวัสดิ์​เทปเปคุง!"

สึคิชิมะ คิราริ เพื่อนสมัยเด็กแสนสดใสยิ้มง่ายตัวละครหลักอนิเมะไอดอลสาวตาโตในยุคแรกเริ่มที่เทปเปได้เคี่ยวเข็ญจนเธอกลายเป็นเครื่องจักรสังหารยอดฝีมือผู้ใช้เกคิ..

ก็.. ต้องแนะนำกันหน่อย..

เล่นล่อไปโลกของ เกคิเรนเจอแล้วก็ต่อด้วย Yugioh 50 กว่าตอน.. ป่านนี้คนอ่านคงลืมตัวละครโลกของเขาไปหมดแล้วล่ะมั้ง..

"อรุณสวัสดิ์.. ว่าแต่ไหงนายทำหน้าแบบนั้นแต่เช้ากันล่ะ.. เมื่อคืนนอนไม่พอรึไง?"

เด็กสาวผมดำมัดเป็นทรงโพนี่เทล(หางม้า)​หน้าตาจริงจังผิวขาวผ่อง ยูกิมูระ โทกิเนะ เด็กสาวบ้านยูกิมูระ 1 ในตระกูลผู้ผนึกมารที่ปกป้องผืนดินคาราสึโมริแห่งนี้.. และ.. ล่าสุดก็ได้รับรู้ความสุดยอดของเพื่อนทั้ง 2 เมื่อปิดเทอมที่ผ่านมา.. ทำให้เธอเริ่มไปฝึกกับคิราริมากขึ้นเพื่อจะได้นำไปประยูกต์ใช้ในการปราบมาร..

น่าเสียดายที่เธอมีพลังร่ายในตัวน้อยไปหน่อยล่ะนะ.. แถมเจ้ากี้เจ้าการจนกลายเป็นตัวตบมุกประจำกลุ่มไปตั้งแต่ได้รู้จักกัน..

"ก็เปล่าหรอก.. พอดีมีเรืรองให้ทำเยอะน่ะ.. เห้อ~~ เป็นฉันนี่ก็เหนื่อยนะ"

เทปเปบ่นและนั่งลงที่โต๊ะของเขา

"โอ.. หายากนะเนี่ยที่นายจะบ่นแล้วแสดงสีหน้าแบบนี้.. สงสัยฝนจะตกแหง" โทกิเนะ

"นั่นสินะ.. บางทีอาจจะเป็นอย่างงั้นก็ได้.."

ตั้งแต่ไปอยู่โลก Yugioh เขาก็เปลี่ยนจากคยหน้านิ่งและไม่ค่อยพูดมาก กลายเป็นพวกเลือดร้อนง่ายเวลาต่อสู้.. แถมยังชอบเล่นและถากถางมากขึ้นด้วยสิ..

'ดูเหมือนคงต้องปรับตัวก่อนสินะ'

เขาไม่อยากทำตัวผิดสังเกตเกินไป คิราริถึงจะดูหน้าโง่ๆ แต่สัมผัสเธอจะเร็วมากเมื่อเป็นเรื่องคนใกล้ตัว..

"อ อรุณสวัสดิ์​นะ ทุกคน"

เด็กสาวผมเขียวสวมแว่นทรงกลมเดินเข้ามาในห้อง เธอค่อนข้างสูงกว่าทุกคน.. เธอคือ เรตัส เป็นเพื่อนที่ถูกคิราริลากเข้าตี้พวกเขามาเมื่อปีก่อนตอนย้ายเข้ามาเรียนที่นี่.. เธอค่อนข้างขี้อายและขี้กลัวหน่อยๆ..

"ยะโฮ! เรตัสจัง!" คิราริ

"เสียงดังเกินไปแล้วคิราริ"โทกิเนะ

ก็นะ.. จะยังไงตัวป่วนก็ยังเป็นตัวป่วนอยู่ดี..

"เสียงดังกันแต่เช้าเลยนะพวกเธอ"

เสียงที่ฟังดูแก่แดดหน่อยๆดังมาจากทางประตู..

เป็นของเด็กสาวผมบลอนด์หน้าตาน่ารักผิวขาวดวงตาสีฟ้า.. เธอคือ เด็กที่ย้ายเข้ามาเรียนตอนพวกเขาขึ้น ป.6 อืม.. จริงๆก็สักเดือนก่อนได้มั้ง.. แล้ว คิราริ ก็ลากเธอมาเข้าตี้.. แม่เด็กลูกครึ่งนี่คือ คาชิวาซากิ เซนะ หรือ ยัยเนื้อ จากเรื่อง ชมรมคนไร้เพื่อน นั่นแหละ..

"อรุณสวัสดิ์​เซนะจัง!"คิราริ

"อรุณสวัสดิ์​คิราริ ว่าแต่เสียงดังไปแล้วนะ" เซนะ

"อย อย่าทะเลาะกันเลยนะจ๊ะ"

เด็กสาวผมสั้นสีน้ำตาลส้มใบหน้างามที่โตมาจะต้องสวยและนมโตแน่ๆคนนี้ที่เดินเข้ามาพร้อมกับเซนะก็คือ มิยาซากิ จิซากิ เด็กสาวที่ย้ายเข้ามาตอน ป.6 เช้นเดียวกับเซนะ เธอคือตัวละครจากเรื่อง Yuragi-Sou no Yuuna-San ก็นะ.. เธอก็ไม่แคล้วโดนคิราริลากเข้าตี้มาเหมือนกัน..

"ยะโฮ่ย! จิซากิจัง!" คิราริ

"ก็บอกว่าอย่าเสียงดังไงเล่า!" โทกิเนะ

น่าสงสารโทกิเนะเหมือนกันนะ.. ยัยนั่นเป็นหัวหน้าห้อง แถมต้องมาคอยดูแลคิราริแบบนี้ นับถือๆ..

กิจวัตรของเด็กประถมก็คือเรียน.. ใช่แล้ว จากนั้นก็พักผ่อน..

"เทปเปคุง! ไปเล่นกันเถอะ!" คิราริ

"ฉันขอผ่านแล้วกันนะ เมื่อคืนนอนไม่พอน่ะ"เทปเป

"เอ๋~~"คิราริ

"หึ เป็นเด็กเป็นเล็ก ก็อย่านอนดึกสิ!" เซนะ

"ก็นะ.. ฉันมีงานต้องทำน่ะ" เทปเป

"หึ งานอะไรกัน เป็นเด็กประถมแท้ๆ" เซนะ

"เธอเนี่ยน้า.. จะเถียงให้มันได้อะไรขึ้นมา ทำตัวเป็นเด็กไปได้.."

"หนอย ว่าไงนะ!" เซนะ

"น่าๆ อย่าทะเลาะกันเลยนะจ๊ะ"จิซากิ

"พวกนายนี่จะกินข้าวสงบๆสักวันไม่ได้เลยรึไงนะ-- อ๊ะ! ไส้กรอกของฉัน! คิราริ!! "โทกิเนะ

"ฮิๆ พอดีเห็นมันน่าอร่อยนี่นา"คิราริ

"เธอนี่มัน!! หลังเลิกเรียนเธอโดนดีแน่!"

"หุๆๆ โทกิเนะจังจะจับฉันทันรึเปล่าน้า"

ในขณะที่เทปเปถอนหายใจเบาๆกับปาร์ตี้เด็กสาวเจ้าปัญหา.. เหล่าเด็กชายทั้งหลายต่างก็สาปแช่งเขาเหมือนทุกๆวัน..

แต่วันนี้ที่แปลกไปก็คือ เรตัส ที่สีหน้าของเธอแสดงความกังวลออกมาและเหมือนมีเรื่องบางอย่างให้คิด..

"มีอะไรรึเปล่า?"

เมื่อได้ยินเทปเปถามขึ้น เรตัส ก็ได้สติ ก่อนจะยิ้มและตอบปัด..

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่คิดอะไรนิดหน่อย.."

แค่ดูก็รู้ว่าแกล้งทำเป็นฝืนยิ้ม..

'ให้ตายสิ.. เด็กสมัยนี้นี่นะ'

พอกลับมาอยู่ในร่างเด็กแล้ว.. เทปเปกลับรู้สึกว่ามันแตกต่างจากตอนเป็นร่างวัยรุ่นของเขามาก.. แม้แตาวุฒิภาวะทางอารมณ์​ที่สงบและค่อนข้างเยือกเย็นแบบตัวเขาแต่ก่อนได้กลับมา..

บางทีนี่อาจเป็นผลกระทบที่เป็นเฉพาะโลกก็เป็นได้ ต้องยอมรับว่าโลก Yugioh มันทำให้ไฟการต่อสู้ของคนติดง่ายจริงๆ..

.

.

เลิกเรียน ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้าน และเทปเปก็ควรจะกลับทางเดียวกับคิราริ แต่ว่าวันนี้..

"งั้นฉันไปทางนี้นะ พอดีมีของต้องไปซื้อก่อนกลับ" เทปเป

"เอ๊ะ ให้ฉันไปด้วยก็ได้นะ" คิราริ

"ไม่เป็นไร ค่อนข้างนานน่ะ ต้องคุยกับพวกคุณตาอีกนานเลย เธอจะเบื่อซะเปล่า"

"เอ๋~~"

"งั้นก็กลับดีๆล่ะ"

คิราริพองแก้มอย่างไม่พอใจ..

พักหลังๆมานี้เธอไม่ค่อ​ยได้ทำเรื่องสนุกๆเลย.. เทปเปเองก็แปลกไปจากเมื่อวาน.. มันมีอะไรเกิดขึ้นกัน?

พอใช้หัวคิดมากๆ สมองของเธอก็ร้อนขึ้นอย่างรวดเร็วจน..

"อ้า! คิดไม่ออก!"

คิราริขยี้ผมตัวเองจนกระเซอะกระเซิง ยังไงซะการใช้หัวคิดมันก็ม่เหมาะกับเธอที่พื้นที่สมอง 98% ทำจากอาหารและของหวานอยู่แล้ว..

"ดีล่ะ!"

เมื่อตัดสินใจสิ่งที่จะทำได้แล้ว เธอก็ยกยิ้มขึ้นมาก่อนจะรีบตามเทปเปไปอย่างเงียบเชียบ..

ขณะเดียวกัน..

"เจอตัวแล้ว! คิราริ!"

โทกิเนะก็ตามคิราริมาเพราะเรื่องเมื่อตอนกลางวัน..

.

.

.

เทปเปมุ่งหน้าตามเป้าหมายมาเรื่อยๆ ก็มาถึง..

'โรงพยาบาล?'

เขาเดินตามเด็กสาวไปอย่างเงียบๆ จนในที่สุดก็มาถึงห้องที่มีป้ายชื่อเขียนอยู่ด้านหน้าว่า

[มิโดริคาวะ โยโมกิ]

และด้วยประสาทสัมผัสที่ดีของเขา.. เทปเปจึงได้ขยายการรับรู้ด้วยเวทมนต์ทำให้เขาได้ยินบทสนทนาในห้อง..

 

"แม่คะ.. หนูตัดสินใจแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ หนูจะทำให้คุณแม่ฟื้นขึ้นมาให้ได้ และพวกเราจะได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม.."

....

ไม่มีเสียงตอบรับจากใคร..

เรตัสกุมมือแม่ของเธอที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย..

เธอปาดน้ำตาที่เอ่อล้นจากหางตา..

ตอนนั้นเองที่มีร่างของหญิงสาวในชุดสีดำโผล่ขึ้นมาจากเงาบนพื้นด้านหลังของเธอ..

"ตัดสินใจ ได้แล้วหรอ"

หญิงสาวชุดดำเอ่ยถาม.. ดวงตาของเธอแม้จะไร้ประกาย แต่ก็มีความเห็นใจเด็กสาวตรงหน้า..

"ค่ะ.. ฉันจะ.. เข้าร่วม.."

เรตัสตอบเต็มเสียง..

"งั้นหรอ.. แม้จะเป็นการเดินทางที่อันตราย.. แม้เธออาจต้องจบชีวิตลง.. เธอก็จะไป อย่างงั้นสินะ.."

"ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ.. ถึงมันจะน่ากลัว.. แต่ฉัน.. ก็อยากให้คุณแม่ฟื้นขึ้นมา.."

เรตัสลุกจากเก้าอี้และหันมาหาหญิงสาวชุดดำ แววตาของเด็กสาวขี้อายคนนั้นเผยแววมุ่งมั่นอย่างไม่สั่นคลอน!

ทำให้หญิงสาวชุดดำนั้นแน่ใจ.. ว่าเธอเลือกคนไม่ผิด.. และเด็กคนนี้..

'จะต้องเติบโตไปได้ไกลกว่านี้มากแน่..'

จากนั้น.. เธอจึงได้ยื่นมือออกไปหาเรตัส..

"ถ้าอย่างงั้นจากนี้.. ฉันจะเป็นคู่หูของเธอ.. ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะปกป้องเธอ.."

"ค่ะ.. ฝากตัวด้วยนะคะ คุณยูเอะ.."

เรตัสยื่นมือไปจับมือกับหญิงสาวชุดดำ..

"ถ้างั้น.. ก็ไปกันเถอะ.. การเดินทางสู่เกมปีศาจ.."

ฟริ้งงง..

แสงสว่างสาดส่องจนเรตัสต้องหลับตาลง..

ร่างของทั้งคู่หายไปพร้อมกับแสงหลงเหลือเพียงความเงียบสงบในห้องผู้ป่วยเท่านั้น..

และในตอนนั้นเอง.. ที่ประตูห้องผู้ป่วยได้เปิดออก พร้อมกับร่างของเด็กชายผมดำที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง..

"ให้มันได้อย่างงี้สิ.."

 

ตึ้ง ตึงๆ ตือดื่อดึง~~~!!!

(เพลงมา!! : Mobius-Janne da arc)​

 

 

_____________________

บ่งบอกอายุจัดๆ..

จงเม้น 1 ประโยค ที่แสดงให้เห็นว่าพวกคุณรู้ ว่าเรื่องต่อไปที่เทปเปจะไปพัวพันด้วยมันคือเรื่องอะไร!!

ปล.ไม่ได้พัก!!

 

____________________

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว