facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 9.3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 382

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2564 14:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9.3
แบบอักษร

9.3 

 

  

              ช่อดอกไม้พระราชประทานจากพระราชา หรือคนพื้นถิ่นเรียกขานว่า จักรพรรดิ แห่งจักรวรรดิคีทส่งมอบให้กับพระเอกของเรื่อง และรติชาที่เป็นนางเอกก็ได้รับช่อดอกไม้จากพระราชินี หรือจักรพรรดินีที่น่ารักของเธอ หลังการแสดงจบลงอย่างสมบูรณ์ การฉายภาพร่วมกับทั้งสองพระองค์บนเวทีเรียบร้อยแล้วทุกคนก็ต้องเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงที่จะเริ่มอีกครึ่งชั่วโมงต่อไปยังฮอลล์จัดเลี้ยงอีกด้านของหอประชุม 

              รติชาโดนสาวๆ รุมล้อมอีกรอบเพื่อช่วยกันจัดการแต่งตัวให้เธออีกครั้ง ชุดราตรีเกาะอกมีสายสปาเก็ตตี้เล็กๆ สีเขียวอ่อน ประดับด้วยลูกปัดคริสตัลระยิบระยับที่ขอบเสื้อและชายกระโปรงเข้ารูปที่พองเป็นหางปลายาวกรอมเท้าทำให้เธอดูน่ารักและเย้ายวนในทีกับสัดส่วนน่ามอง เส้นผมยาวที่รวบไว้ครึ่งหนึ่ง และปล่อยที่เหลือสยายตอนแสดงถูกรวบเกล้าขึ้นคล้ายไม่ตั้งใจ แต่ช่างผมก็ตั้งใจอย่างมากจนเธอได้แต่ยกยิ้มอยู่กับที่ 

              “ติดดอกไม้บนผมไหม” จีน่าพูดขึ้น เมื่อพวกหล่อนถอยออกมองดูนางเอกสาวตรงหน้าที่สวยจัดกว่าปกติ ระหว่างหยิบโทรศัพท์มือถือกดซัตเตอร์ถ่ายภาพนางเอกของงานไว้ด้วย ทำให้อีกฝ่ายก็ยืนตั้งท่าให้อย่างดี “กระโปรงมันยาวไปไหมติชา” 

              “ไม่หรอก เดี๋ยวใส่รองเท้าส้นสูงก็พอดีแล้ว” ตอบแล้วเธอก็ยิ้ม ก่อนหันตัวไปมาสำรวจตนเองในกระจกเงาบ้าง “ขอบคุณทุกคนนะ ทำให้ฉันสวยเลย” 

              “เธอก็สวยน่ารักอยู่แล้ว แต่งหน้าแต่งตัวหน่อยก็สะดุดตาได้ เธอชอบปล่อยตัวต่างหาก” ช่างแต่งหน้าแขวะแล้วทำปากยู่ก่อนจะยิ้มให้คนหัวเราะเบาๆ และเริ่มหันมาแต่งสวยกันเองหลังนางเอกของงานแต่งเรียบร้อยหมดแล้ว “พวกเรามาแต่งกันบ้างเร็ว จะได้ทันเวลา” 

              หญิงสาวผู้แต่งตัวเรียบร้อยเดินไปนั่งที่เก้าอี้พักผ่อน เอื้อมมือไปหยิบรองเท้าส้นสูงสีเงินมาสวมและลุกขึ้นยืน ก่อนเดินไปมาเพื่อทำความคุ้นเคยกับการก้าวที่โดนกระโปรงชุดราตรีกำหนดให้เรียบร้อย และให้รู้ว่ารองเท้าจะกัดเธอไหม แม้จะเคยใส่คู่นี้มาแล้ว แต่ความตื่นเต้นก็ทำให้ประหม่าอย่างมาก 

              “รองเท้ากัดไหม” จีน่าถามอย่างห่วงใย ระหว่างกำลังปัดขนตาตนเอง แล้วเห็นอีกฝ่ายเดินไปมาผ่านกระจก จึงหันไปพูดด้วย 

              “ไม่นะ เคยใส่แล้วแต่กระโปรงแคบ ก็เลยลองเดินหน่อย” บอกเล่าแล้วก็ยกยิ้มกับคนอื่นที่ยกนิ้วมาให้ 

  

  

              ดวงตาสีวอลนัทมองรอบด้านของห้องจัดงานเลี้ยงด้วยความชื่นชม ผู้คนมากมายยืนจัดกลุ่มพูดคุยกันตามความสนิทสนมและการเข้าสังคมที่ดี ในมือหลายคนมีแก้วเครื่องดื่มตามชอบใจ มุมต่างๆ มีชุดโซฟาไว้ให้ได้นั่งคุยกันก็มาก ซุ้มอาหารจัดไว้อย่างดีอยู่ด้านนอกตรงเฉลียงของห้องกว้างขวางนี้ 

              “มาทางนี้หน่อยติชา ต้องไปถวายความเคารพอีกสักรอบนะ” โปรดิวเซอร์ก้าวมาและเอ่ยเรียกด้วยรอยยิ้ม พร้อมยกข้อศอกให้เธอควงแขนตามมารยาทจนหญิงสาวยิ้มขันเล็กน้อย ไม่ต่างจากเขาเอง “อยากให้เธอได้พบกับเจ้าชายทั้งสองคน ท่านกำลังอยู่กับราชากับราชินีพอดี” 

              “ได้ค่ะ” เธอตอบรับและเดินควงแขนหนุ่มใหญ่ใจดีไปยังกลุ่มสนทนาที่มีทีมนักแสดงหลายคนร่วมวงอยู่ด้วย ก่อนสายตาเธอจะเหลือบคนชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูคุ้นตา และนึกไปถึงวันที่เดินใส่กุญแจคู่กับชาโดว์ที่มีรถยนต์วิ่งผ่านมาจนได้ติดรถกลับเข้าเมือง เพราะเขาคล้ายคนขับรถคืนนั้นมาก 

              “ฝ่าบาท...นางเอกของเรามาแล้วพะยะค่ะ” 

              “สวยมากเลยจ้ะ ติชา” พระสุรเสียงจากพระราชินีตรัสชมด้วยรอยสรวลกว้าง ระหว่างหญิงสาวถวายความเคารพเรียบร้อย “ทางนี้เป็นลูกชายคนโตกับลูกสะใภ้คนโตจ้ะ เจ้าชายรัชทายาทไบรตัน อลัน เอลิเซียม กับพระชายาเมย์เบล” 

              “ยินดีอย่างยิ่งที่ได้พบเพคะ พระครรภ์ใหญ่แล้ว” เธอทูลด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะนิ่งไปนิดที่มองเห็นพระครรภ์ของพระชายา และอาการปกป้องด้วยการโอบประคองจากเจ้าชายรัชทายาท มองก็รู้ว่าทรงรักใคร่กันเพียงใด 

              “ใกล้คลอดแล้วค่ะ ตามกำหนดก็อีกสองสัปดาห์” รับสั่งพลางก็ลูบพระหัตถ์ไปมาด้วยรอยสรวล 

              “ทางนี้เป็นลูกชายคนสุดท้ายจ้ะ เจ้าชายโซเดอร์วิล อบิเกล เอลิเซียม” เมื่อพระราชินีตรัสจบก็เหลือบสายพระเนตรสบกันไปมา ก่อนพบว่ารติชานิ่งงันไปนิด พร้อมยกยิ้มค้างไปด้วยดวงตาที่เบิกกว้างกว่าเดิม 

              “ผมเป็นแฟนคลับคุณนะครับ” พระสุรเสียงห้าวที่มีแววทุ้มลึกดังขึ้น พร้อมก้าวไปอยู่เบื้องหน้าร่างบางของเธอที่รัก ก่อนเอื้อมพระหัตถ์ไปจับมือเรียวขึ้นมาจูบหลังมือเธอเบาๆ “เพลงมาพอดีเต้นรำกันไหมครับ” 

              “เอ่อ...” คนที่กำลังอึ้งและตกใจอย่างมากจนหัวใจสั่น พาลทำให้ขาเธอสั่นไปด้วยกะพริบตาถี่ ถ้าไม่ได้รับการจับมืออาจจะล้มไปกองกับพื้นก็ได้ พอสติเริ่มกลับมา เธอก็พบรอยสรวลประดับบนพระพักตร์ของทุกพระองค์ ก่อนที่พระราชากับพระราชินีจะก้าวพระบาทออกไปเต้นรำเปิดฟลอร์ เธอจึงได้แต่ก้าวตามเจ้าชายโซเดอร์วิลไปเหมือนหุ่นยนต์ 

              “ที่รัก...ผมขอโทษที่ไม่ได้บอก...” ตรัสเรียกขานหญิงสาวในอ้อมกระพาหาที่ขยับร่างกายตามทำนอง แต่เธอก็ได้แต่ก้มหน้าและไม่พูดสิ่งใด จึงรับสั่งเล่าต่อเพื่อหวังให้เธอผ่อนคลาย “ท่านพ่อกับท่านแม่ชอบคุณมากๆ เลยด้วย” 

              “เป็นเจ้าชายเลยนะคะ...” เสียงเธอสั่นพร่าด้วยความสับสน ก่อนจะเงยหน้าสบพระเนตรที่ฉายแววสำนึกผิดมาหา “ทำไมต้องบอกว่าเป็นลูกมาเฟียด้วยคะ” 

              “บอกว่าเป็นเจ้าชายได้ไงกันครับ” รับสั่งแล้วก็ได้แต่ทำพระพักตร์สลด “คุณมือสั่นไปหมดเลย ตกใจมากไหม” 

              “มากสิคะ คนบ้าที่ไหนไม่ตกใจ” เสียงใสแว้ดขึ้นกว่าปกติ ก่อนจะรีบเม้มริมฝีปาก ดีที่ดนตรีดังพอจะไม่ทำให้ใครตกใจตามเธอ 

              รติชาได้แต่เต้นรำและสบตากับเจ้าชายที่ตนเองรักใคร่กันไปมา เธอรู้สึกงุนงงกันสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ เธอไม่ได้โกรธแต่ตกใจอย่างหนัก สับสนไปหมดว่าทุกสิ่งที่เขามีและมอบให้เป็นสมบัติของทางราชวงศ์ด้วยหรือไม่ ความห่างทางชนชั้นจากคนรวยกับคนจนก็ว่ามากแล้ว แต่คราวนี้เป็นเจ้าชายกับสาวสามัญชนธรรมดามากๆ ยิ่งหนักเข้าไปอีก คิดแล้วก็ยิ่งปวดหัว แม้พระราชากับพระราชินีจะน่ารักกับเธอและชื่นชมเธอ แต่เรื่องความสัมพันธ์นี้พวกพระองค์จะรับได้เหรอ... 

  

..................... 

  

อย่าเพิ่งตกใจจนสติลอยลูก ติชา… ท่านพ่อท่านแม่ชอบหนูจะตาย หุหุ >__< 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว