facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 9.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 463

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2564 17:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9.2
แบบอักษร

9.2 

 

  

              “เจ้าพนักงานหอประชุมกับทางเจ้าพนักงานห้องครัวส่งข่าวว่าเลดี้เธอขอน้ำมะนาวกับน้ำอุ่น เพราะรู้สึกเพลีย และอยากให้เส้นเสียงดีขึ้นพะยะค่ะ” เลออนทูลรายงานเจ้านายที่เขาทำหน้าที่องครักษ์ประจำพระองค์ “ทางหัวหน้าพ่อครัวเลยส่งแซลมอนซาชิมิไปให้เลย เพราะฝ่าบาทให้เตรียมไว้อยู่แล้ว” 

              “มีไข้หรือเปล่า” ตรัสถามด้วยความกังวลพระทัยทันควัน 

              “ไม่มีพะยะค่ะ ไม่มีถามหายาอื่นๆ นางข้าหลวงที่เข้าไปเสิร์ฟก็ไม่เห็นการกินยาใดๆ พะยะค่ะ” 

              “อือ...” เจ้าชายส่งพระสุรเสียงรับในพระศอ เหล่าเจ้าพนักงานของวังทุกตำแหน่งถูกฝึกฝนให้อยู่ในระเบียบและช่างสังเกตเสมอ 

              “ช่วงเริ่มและจบการแสดง เลดี้คงยังไม่ได้พบกับฝ่าบาท” เลออนทูลอย่างเรียบเรื่อยตามประสา และเจ้านายของตนเองก็พยักพระพักตร์เห็นด้วย 

              “เจอกันในงานเลี้ยงแหละ ยังไงก็หนีการแนะนำไม่ได้ตอนนั้น เราเองก็เจอกันตามเวลานัดหมายแหละ นายออกไปพักเถอะ” รับสั่งพลางก็พยักพระพักตร์เงียบๆ ระหว่างองครักษ์โค้งตัวและออกจากห้องทรงงานไปตามปกติ พอขยับพระองค์หมุนพระเก้าอี้หนังบุนวมเพื่อเหลือบมองจุดไกลๆ ของหอประชุมก็นึกห่วงใยขึ้นมา 

  

  

              รติชายกยิ้มกับข้อความมากมายที่ชาโดว์ระรัวพิมพ์ส่งมาหาเธอ จนต้องพิมพ์กลับไปด้วยคำว่า ขอบคุณ สบายดี และแนบอีโมจิคอลหัวใจไปหา ก่อนเธอจะจบด้วยคำบอกรักที่เขาทำให้เธออบอุ่นหัวใจและรู้สึกได้ว่ามีคนคอยห่วงใยกันและกัน จนไม่โดดเดี่ยวเช่นอดีต 

              “โปรดิวเซอร์มาแล้ว” 

              เสียงโหวกเหวกด้านหน้าห้องพักของเธอทำให้เธอเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋าสะพาย ก่อนจะหันไปยกยิ้มกับหนุ่มใหญ่ที่เลื่อนประตูและเยี่ยมหน้าเข้ามาเล็กน้อย 

              “เรียบร้อยดีใช่ไหมติชา” เขามองรอบด้านและยิ้มออกมาเมื่อเห็นหญิงสาวแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว 

              “โอเคค่ะ ก็ตื่นเต้นนิดหน่อยนะที่ต้องแสดงต่อหน้าคนใหญ่คนโตของต่างประเทศ” เธอบอกยิ้มๆ พลางยกมือเกาท้ายทอยตนเองอย่างเก้อเขิน “โปรดิวเซอร์อย่าปล่อยฉันไว้ในงานเลี้ยงคนเดียวนะคะ” 

              “แหม...ปล่อยบอสไปเหอะติชา เราก็จับกลุ่มกันไว้ก็ได้” จีน่าขัดขึ้นทันที “แก่แล้วปล่อยเขาไปจีบสาวเมืองคีทเหอะ” 

              “จุ๊ๆ น่ะ” เขารับมุกและทำยกนิ้วชี้มาที่ปาก ก่อนหัวเราะร่วมกันได้ “ไปเยี่ยมคนอื่นต่อก่อน ขอให้วันนี้ราบรื่นนะ และขอบคุณที่เธอทุ่มเทกับงานแสดงเสมอ” 

              “ขอบคุณเช่นกันค่ะที่ให้โอกาสฉันจนสำเร็จขนาดนี้” บอกแล้วเธอก็ยิ้มแป้นในหน้า โบกมือเล็กน้อยให้หนุ่มใหญ่ใจดีที่เดินร่าเริงออกไปทักทายทีมนักแสดงคนอื่นๆ ต่อ 

              หญิงสาวยิ้มกับจีน่าที่เหลือดูแลเธออยู่คนเดียวตามหน้าที่ ก่อนผละไปนั่งพักที่เดิมเพื่อเตรียมตัว ด้วยเวลาเหลืออีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ต้องออกไปเตรียมพร้อมที่ข้างเวทีกันแล้ว สถานที่แสดงแปลกใหม่และต่างเมืองยิ่งเพิ่มความตื่นเต้นกับเธอ และยิ่งเป็นการแสดงต่อหน้าราชวงศ์เธอเองก็ใจเต้นระรัวไม่หยุดเช่นกัน 

              “ตื่นเต้นจังจีน่า สั่นกว่ารอบแรกที่แสดงเรื่องนี้อีก” นางเอกของเรื่องลุกขึ้นและสะบัดมือกับขาไปมาเพื่อวอร์มร่างกาย ก่อนจะยื่นแขนออกไปตรงๆ จนเห็นชัดว่ามือสั่นไปหมด 

              “หายใจเข้าลึกๆ คิดว่าคนดูเป็นผักต่างๆ” จีน่าปลอบด้วยรอยยิ้ม และทำท่าหายใจเข้าออกลึกๆ ไปพร้อมกันกับอีกฝ่ายที่พยักหน้าและทำตาม 

              “ราชากับราชินีก็เป็นผักที่สวมมงกุฏ” ว่าแล้วเธอก็นิ่งไป พอสบตากันก็หัวเราะกันได้อย่างสนุก ก่อนจะยกมือขึ้นประสานที่หน้าอก “หนูขอโทษค่ะราชินีที่น่ารัก” 

              รติชาดีใจกับโอกาสที่ได้มาเสมอ ไม่ว่าบทเล็กบทน้อยเธอก็มีความสุขที่ยังได้แสดงละคร แล้วนับประสาอะไรกับบทนางเอกที่เฝ้าฝันมาเสมอเช่นเรื่องนี้ แถมยังประสบความสำเร็จจนลบกระแสข่าวที่ช่วยเหลือธนาคารโดนโจรปล้นไปเสียไม่เหลือ และได้มาแสดงยังต่างประเทศอีก เธอดีใจและภูมิใจนัก น่าเสียดายที่พ่อแม่จากไปก่อนเวลาอันควร เธอถึงไม่มีใครคอยให้เล่าความประทับใจนี้เลย 

              อ๋อ...ตอนนี้เธอได้เจอกับชาโดว์ไง เธอลืมเขาได้ยังไงนะ ที่รักของเธอ... 

  

…… 9.2 …… 

  

ติชาอยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็ก และก็มีคนแบบติชาในสังคมจริงๆ อีกเยอะเลย ที่ต่อสู้และอยู่รอดมาอย่างดี ไม่หลงผิด ไม่เสียคน เพราะเขารักดี และเป็นคนจิตใจดี นิอยากสะท้อนตรงจุดนี้ค่ะ ^^ 

ขอส่งกำลังใจให้ทุกๆ คน ตอนนี้ลำบากกันหมด ขอให้เราสู้ๆ กันต่อไปนะคะ ฮึบๆ กันค่ะ >__< 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว