email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8 เมียน้อย3

ชื่อตอน : บทที่ 8 เมียน้อย3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ส.ค. 2564 16:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 เมียน้อย3
แบบอักษร

ทุกอย่างกำลังจะจบลงที่บนเตียง ทว่าเมื่อจะสอดใส่ผมกลับรู้สึกกลัวเพราะไม่ได้สวมเครื่องป้องกัน “เฮียว่าเฮียไปซื้อถุง...”

“ไม่ต้องแล้วค่ะ มาทำให้อาม่าสมหวังกันเถอะ” พูดพลางผละผมลงแล้วกวางขึ้นคร่อมแทน

“กวาง”

“อย่าทำให้กวางคิดว่าตัวเองไม่เสน่ห์ขนาดที่ว่าแก้ผ้าต่อหน้าว่าที่เจ้าบ่าว เขาก็ยังไม่เอาสิคะ”

ดวงตาที่น่าสงสารกำลังมองผม จากนั้นน่ะเหรอ หึ

-END FOEI-

 

-SPRITE TALK-

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

เฮียเฟยหายไปจากสารบบชีวิตของฉันเลยค่ะ น้องปลายก็ถามหาบ่อยมาก ชอบทำหน้าเศร้าทุกครั้ง บางทีก็แอบฉันไปร้องไห้ ฉันจึงตัดปัญหาบอกแกว่า ‘ถึงเวลาที่ลุงเฟยต้องไปจากเราแล้วค่ะ’

น้องปลายคงจะเข้าใจในแบบของแก ตอนนี้ช่วงปิดเทอมลูกสาวที่น่ารักของฉันจึงขอไปเล่นบ้านยาย อยากช่วยยายเสิร์ฟอาหาร

“ไม่ดื้อใช่ไหมคะ”

“ไม่ดื้อค่า น้องปลายจะช่วยยาย ยายชั้นแก่แล้ว ไม่ค่อยแข็งแรง”

“น่ารักน่าชังซะจริง ไม่ใช่ช่วยป่วนยายแทนล่ะ” แม่ยิ้มให้หลานสาว แม่ยังคงเข้าใจว่าน้องปลายคือลูกของคุณวี เรื่องนี้พูดตามตรงคนที่รู้ว่าน้องปลายเป็นลูกใครก็มีฉัน คุณวี และเพื่อนอีกคนหนึ่งของคุณวี

“ช่วยจริง ๆ ค่า เชื่อน้องปลายนะค้ายายชั้น”

“จ้า ๆ ยายเชื่อแล้ว”

“งั้นเดี๋ยวตอนเย็นไปรท์มารับน้องปลายนะคะแม่”

“อืม ไม่ต้องมารับก็ได้ แม่อยากนอนกอดหลานบ้าง”

“ก็ได้ค่ะ ถ้าน้องปลายไม่งอแงใส่แม่ก็นอนได้ค่ะ ไปรท์ไปนะเดี๋ยวเปิดร้านไม่ทัน ถ้ายังไงแม่โทรหาไปรท์นะคะ” ยกมือขึ้นไหว้แม่แล้วเดินออกมา

“ไปรท์ลูก” แม่เรียกฉันไว้พร้อมเดินตามออกมา

“จ๋าแม่”

“ได้ข่าวว่าเฟยจะแต่งงาน ไปรท์ยัง…”

“ไม่ต้องห่วงค่ะแม่ เรื่องของไปรท์กับเขามันเป็นอดีตไปแล้ว เราจบกันแล้วค่ะ ลูกแม่ไม่ได้ไปเป็นเมียน้อยของใครนะสบายใจได้ ตอนนี้ไปรท์มีความสุขดีค่ะ”

“ถ้ามันจริงอย่างที่ไปรท์พูดก็ดี แม่อยากให้ไปรท์มีความสุขสักทีนะลูก”

“ไม่ต้องห่วงค่ะแม่ ทุกวันนี้ไปรท์มีความสุขดี แม่นั่นแหละทำงานให้น้อยหน่อย เงินเก็บก็มีเยอะแล้วไม่ใช่เหรอคะ จะโหมขายของไปถึงไหน” แม่ขายตั้งแต่เช้าตรู่ จนถึงเย็นกว่าจะเก็บข้าวของอีก ห้ามปรามก็ไม่ฟัง บอกว่าร่างกายมันชินไปแล้ว

“ไม่ได้หรอก แม่ต้องเก็บไว้ให้ไปรท์กับน้องปลาย อยากมีอะไรไว้ให้ลูกให้หลานบ้าง ตายไปจะได้บอกพ่อเราได้ว่าแม่มีสมบัติให้ลูกกับหลานอยู่นะ”

“ความจริงถ้าแม่ยอมเลิกขายกับข้าวแล้วไปช่วยไปรท์ขายของที่ร้านจะดีมากเลยค่ะ แม่จะได้อยู่ใกล้ ๆ ไปรท์ ไม่ต้องเหนื่อยแบบนี้ด้วย”

“ไม่เอาหรอก เคยผัดกับข้าวมาแต่ไหนแต่ไร จะให้ไปอยู่นิ่งแบบนั้นไม่ไหว ไม่ต้องห่วงแม่นะลูก แม่ยังทำไหว ถ้าไม่ไหวแม่จะบอกนะ”

“ค่ะ แม่พูดขนาดนี้ไปรท์จะเอาอะไรมาสู้ อย่าลืมนะคะว่าเราสัญญากันแล้ว มีอะไรแม่ก็จะบอกไปรท์”

“จ้า แม่จำได้ แม่จะบอกไปรท์ทุกอย่าง”

“ไปรท์รักแม่นะคะ”

“แม่รักไปรท์ยิ่งกว่าอีกลูก ขอบคุณมากนะลูกนะ” ฉันขยับเข้าไปกอดแม่ให้ชื่นหัวใจหนึ่งครั้ง นี่แหละอีกหนึ่งพลังใจที่เติมเต็มชีวิตฉันให้ก้าวเดินในวันที่รอบข้างไม่มีใคร ทว่าทางตรงกลางด้านหน้ามีแม่กับน้องปลายรอฉันอยู่

กลับจากบ้านแม่ฉันก็ทำการเปิดร้าน ณ ตอนนี้ก็ยังไม่จ้างคนค่ะ สาเหตุหลัก ๆ ก็เพราะเฮียเฟยยังวนเวียนในชีวิตฉัน ถ้าพลาดมีคนรู้เห็นขึ้นมาทุกอย่างมันจะแย่

กรุ๊งกริ๊ง

“ยินดีต้อน…รับค่า” พลอยใสที่เดินเข้ามาในร้านทำให้เสียงฉันขาดห้วง เมื่อหลายเดือนก่อนก็มาต่อว่าและสั่งห้ามฉันยุ่งกับพี่ชายของเธอเด็ดขาด ทว่าฉันก็ยังแอบทำ สารเลวจริง ๆ เลยฉัน

“ชาเขียวแก้วนึง” นี่คือเมนูที่พลอยใสชอบ พี่ชอบช็อกโกแลตน้องชอบชาเขียว ไม่รู้วันนี้นึกอะไรถึงได้มาสั่งที่ร้านฉัน

“มีเค้กชาเขียวด้วยนะ ลองชิมไหมฉันเพิ่งลองทำ” ฉันเอาความจริงใจเข้าสู้

“อืม เอาสิ”

“รอแป๊บนะ” เค้กชาเขียวฉันเพิ่งจะเริ่มลอง ยังไม่ได้เปิดขายหน้าร้าน เพื่อนยังไงก็คือเพื่อน และใช่ว่าพลอยใสจะอยากตัดขาดจากฉัน ฉันเข้าใจดีว่าเธอเจ็บปวดแค่ไหน ทางนั้นพี่ชาย ส่วนฉันเพื่อนรัก เพื่อนที่เป็นทุกอย่างให้กัน อยู่มาวันหนึ่งฉันกลับกลายเป็นอีกคนที่เธอไม่รู้จักเลย ไม่แปลกที่จะโกรธ

“อะ” ฉันยื่นเค้กชาเขียวให้เพื่อน

“ชิมแล้วจะบอก”

“เซียนชาเขียวอย่างแก ถ้าบอกว่าอร่อยฉันจะเอาลงขายหน้าร้านเลย”

“ให้ฉันเป็นหนูทดลอง? ใส่ยาอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าน่า” ถ้าเป็นเมื่อก่อน เพื่อนคงพากันมานั่งที่นี่ มาช่วยฉันชิมเค้กว่าดีหรือยังหวานได้ไหม แป้งนุ่มหรือเปล่า ควรปรับเพิ่มอะไรดี

เรื่องที่อาม่าขู่ครอบครัวฉัน หลังจากที่กลับมาเปิดร้านที่นี่ฉันเคยคิดจะบอกเพื่อนเหมือนกันนะ ซึ่งถ้าฉันบอก พลอยใสก็จะบอกเฮียเฟย เท่ากับฉันเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างทั้งที่มันนานมาแล้ว อีกอย่างอาม่าที่แสนใจดี ใครกันจะเชื่อฉันที่ทิ้งเฮียเฟยตอนพิการ

พลอยใสมองรอบ ๆ ร้าน แล้วก็พูดขึ้น “แกขายดีเลยเนอะ”

“อื้ม แล้วเป็นไงบ้างช่วงนี้” ฉันถามขณะที่กำลังคิดเงิน

“เรื่อย ๆ ไม่มีอะไรให้รู้สึกพิเศษ กระทั่งเมื่อสองวันก่อนฉันเจอพี่นิก” คราวนี้สายตาเธอมาหยุดตรงหน้าฉัน เราที่เป็นเพื่อนกันมานาน ในบางเรื่องแค่สบตาก็รู้แล้วว่าอีกคนกำลังคิดจะพูดอะไร 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว