email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 มารบกวนข้าทำไม

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 มารบกวนข้าทำไม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 212

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2564 16:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 มารบกวนข้าทำไม
แบบอักษร

ตอนที่ 3 มารบกวนข้าทำไม 

การนอนอย่างเดียวมิใช่เรื่องดีสำหรับร่างกายบอบบางของหนิงฮวาเริ่มรู้สึกว่าร่างกายต้องการความอบอุ่นมากกว่านี้ เตียงนอนที่หาความนิ่มไม่ได้เลย อากาศก็เย็นยิ่งกลางคืนยิ่งนอนลำบาก เจ็บแผล หิว กินอะไรก็ไม่อร่อยแต่จากสภาพความเป็นอยู่ของเรือนหลังนี้บ่งบอกว่า อดอยากอย่างแท้จริง

ความทรงจำของร่างบางจนผอมจนน่ากลัว ผิวขาวจนซีดเพราะกินไม่อิ่ม ไม่ได้รับการดูแลอย่างดี ไข่สักฟองยังไม่ได้กิน จนหนิงฮวาเกิดความสงสัยว่าคนที่นี่เขาไม่กินเนื้อกันหรืออย่างไร ทุกวันมีแต่ข้าวต้ม

หนิงฮวาเข้าใจได้นะว่าป่วยแต่คนป่วยต้องกินอาหารบำรุงดี ๆ แต่สิ่งที่ต้องพบเจอมาร่วมเดือนคือ ข้าวต้มที่แทบไม่มีเม็ดข้าวกับผัดผักมันเยิ้มแถมเหี่ยวอีกต่างหาก

(โปรตีน ข้าต้องการโปรตีนมาเพิ่มพลังงานบ้าง) 

ความในใจที่นั่งมองถ้วยข้าวชองหนิงฮวาช่างเป็นอะไรที่...ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เรือนหลังนี้ถูกรังแกมากเกินไปแล้ว เมื่อนั่งมองสภาพรอบด้านของเรือนบริเวณรอบ ๆยังดีเหมาะกับการปลูกผักกินกันสองคนได้

“เสี่ยวจูสินสมรสแม่ข้าอยู่ที่ใด” ถึงแม้ว่าความทรงจำที่ติดอยู่ในร่างของฮุ่ยหนิงฮวาจะยังกลับมาไม่หมดแต่ก็ไม่เป็นไร ความรู้สึกที่ถูกรังแกนางไม่อยากได้มามากนัก

“ไม่เหลือแล้วเจ้าค่ะ”

“ว่าอย่างไรนะ”

“นายหญิงใช้สินเดิมเพื่อดูแลคุณหนูจนไม่เหลือแล้วเจ้าค่ะ”

“อ้าว..ข้าเป็นลูกของท่านพ่อเหมือนกันทำไมล่ะ” ไม่เข้าใจเรื่องแบบนี้ยังมีอยู่จริงอย่างนั้น ไม่ใช่ว่าเรื่องแบบนี้มีแค่ในนิยายเท่านั้นหรอกหรือ ให้นางมาเกิดใหม่ที่นี่เพื่ออะไรกัน สวรรค์รังแกข้า ข้าจะเผาพริกเผาเกลือให้ถึงสวรรค์มันต้องมีจริงไม่เช่นนั้นนางจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

(ผู้เฒ่าหนวดขาวเป็นผู้เขียนโชคชะตา มาเฝ้าดูแม่นางน้อยผู้นี้นานหลายวันจนเป็นเดือน เพื่อรอคอยว่านางจะต่อว่าพวกเขาหรือไม่ที่นำนางมายังที่นี่ เหตุจากความผิดพลาดของพวกเขาที่เขียนชื่อผิด พาคนมาผิดดังนั้นเขาจึงได้กลัวเมื่อไหร่ที่แม่นางน้อยคนนี้โวยวายต้องรู้ไปถึงเบื้องบนอย่างแน่นอนและแล้วในที่สุดแม่นางผู้นี้ก็โวยวายจนได้) 

“เรื่องนั้นคุณหนูรู้ดีที่สุดเจ้าค่ะ”

(อะไรนักหนาสินสมรสไม่มี เงินรายเดือนก็ได้ไม่ครบแล้วจะอยู่รอดหรือเปล่า)  

หนิงฮวานั่งปลงตกแล้วความรู้สึกบางอย่างก็นำพาสายตามองไปที่ผนังด้านหนึ่งของเรือนที่มีภาพวาดแขวนอยู่ ดูมีค่าที่สุดในเรือน  

“นั่นภาพวาดของใคร”

“ของคุณหนูเจ้าค่ะ”

“นั่นสินะต้องเป็นของข้าอยู่แล้ว” ขายจะได้เงินหรือไม่อย่างน้อยต้องมีอะไรกินเพื่อเพิ่มพลังขึ้นบ้าง แบบนี้ไม่นานจะตายเอาแค่ยกแขนยังเหนื่อย

“เรือนขาดเงินใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ”

“ท่านพ่อไม่รู้เรื่องหรือว่าข้าป่วย”

“ทราบเจ้าค่ะแต่...”

“ช่างมันก่อนเรื่องนี้ตอนนี้ต้องหาทางทำเงินเพื่อความอยู่รอด”

แล้วต้องทำอย่างไรดีไว้ค่อยคิดนั่งนานก็เหนื่อย ทุนไม่มีเริ่มทำอะไรไม่ได้สักอย่างของมีค่าก็มีเพียงภาพวาดที่แขวนอยู่เท่านั้น 

ขาย...ต้องขาย ขอโทษนะฮุ่ยหนิงฮวาข้าไม่มีเงินจริง ๆเพื่อความอยู่รอดของร่างนี้และเสี่ยวจูคนขี้แง เมื่อคิดได้ดังนั้นความง่วงก็เข้ามาแต่เสียงที่ดังรบกวนหนิงฮวาทำให้ต้องตั้งใจฟังดี ๆว่าใครมา

“นางขี้เกียจนอนเป็นนานเกินไปแล้ว”

ฮุ่ยเซียนฟางอารมณ์ไม่ดีเพราะคุญชายสวีไม่มาหาที่เรือน ให้ออกไปท่านแม่ก็ห้ามเรื่องกุลสตรีที่ดีต้องไม่ออกไปเที่ยวเล่นหรือออกไปหาบุรุษด้านนอก มันไม่งาม 

ซึ่งฮุ่ยเซียนฟางเบื่อมากจนต้องมาหาที่ระบายอารมณ์ นอกจากฮุ่ยหนิงฮวาแล้วคนอื่นมีแม่อยู่คอยคุ้มครอง คนที่ไม่มีแม่มีเพียงฮุ่ยหนิงฮวาเท่านั้นที่นางรังแกโดยที่ท่านแม่ของนางให้ท้ายตลอดเวลา

“คุณหนูใหญ่คุณหนูหกยังไม่สามารถลุกได้เจ้าค่ะ” เสี่ยวจูพยามยามห้ามแล้วแต่นางเป็นเพียงบ่าวในเรือนมีหรือคนเป็นนายจะฟังที่นางพูด

“ข้าไม่เชื่อเข้าไปดู” ฮุ่ยเซียนฟางสั่งสาวใช้เข้าไปดูอาการของหนิงฮวา ไม่สบายแล้วอย่างไร

“เจ้าเป็นแค่ลูกอนุต้องให้คนอย่างข้ามาหาถึงที่ถือว่าลดตัวลงไปมากแล้วนะ”

“แล้วมาทำไม” เสียงที่อ่อนแรงแต่ไม่ยอมอ่อนข้อของหนิงฮวาจะทำให้สตรีผู้นั้นกลัวบ้างหรือไม่

“นั้นเสียงอะไร” ฮุ่ยเซียนฟางไม่สนว่าหนิงฮวาจะเป็นอย่างไร เดินไปดึงนางลงมาจากที่นอนแล้วไปนั่งแทน

ทำให้สภาพของหนิงฮวาที่ไม่มีแรงอยู่แล้ว ล้มลงไปสู่พื้นข้างเตียงหนิงฮวานั่งอยู่อย่างนั้นไม่ขยับไปไหน เพราะไม่มีแรงที่จะสู้รบกับฮุ่ยเซียนฟาง รอ ... รอก่อน รอนางแข็งแรงเมื่อไหร่ 

ตายกันไปข้างคำว่าพี่น้องไม่ต้องมีมันแล้ว 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว