facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 8.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2564 13:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8.2
แบบอักษร

8.2 

 

  

              พระราชวังหลวงกว้างขวางโอ่อ่าสมความเป็นราชวงศ์แม้เป็นอาณาจักรเล็กๆ ที่รวมแคว้นต่างๆ เข้าไว้ด้วยกันเป็นจักรวรรดิ ข้าราชบริพารช่วยกันเตรียมงานฉลองประจำปีกันอย่างวุ่นวาย แต่เป็นระเบียบตามหน้าที่รับผิดชอบของพวกตน เจ้าชายโซเดอร์วิลประทับยืนทอดพระเนตรคณะละครเวทีผู้มาเยือนที่กำลังเดินตามข้าหลวงเข้าสู่อาคารหอประชุมด้านหน้าอาณาเขตของพระราชวังที่แลเห็นจากห้องทรงงานชั้นบน 

              “ตื่นเต้นหรือไง เมียมาแล้ว” พระสุรเสียงทุ้มลึกดังขึ้น พร้อมวรองค์สูงก้าวพระบาทเข้ามา 

              “ท่านพ่อก็...” รับสั่งพลางก้มพระเศียรเล็กน้อยให้พระราชบิดาที่มีพระราชมารดาประทับยืนสรวลอยู่ข้างๆ 

              “ได้ข่าวว่าฉันกลายเป็นมาเฟีย” ตรัสแล้วก็ส่งเสียงในพระศอ จนพระราชโอรสองค์เล็กทำพระโอษฐ์ยื่นเล็กน้อย “แล้วคิดว่าถ้าเขารู้ว่าแกเป็นเจ้าชายจะไม่ชอบหรือไง” 

              “ติชาเพิ่งได้เป็นนางเอกละครครั้งแรกนี่ครับ เธอพยายามออดิชั่นมาตลอด ได้รับแต่บทรอง หรือบทประกอบ แล้วก็ไม่ผ่านออดิชั่นเยอะมาก แต่ก็ไม่เคยท้อเลย กระแสข่าวเรื่องกล่อมโจรปล้นธนาคารได้ช่วยเธอไว้นิดหน่อย แต่เพราะฝีมือถึงได้เสียงตอบรับดี ถ้าเกิดต้องทิ้งการแสดงมาแต่งงานกับลูก ก็เหมือนต้องทิ้งความฝันที่ตั้งใจมาตลอดไป” 

              “แต่ก็ควรบอกความจริงเธอนะ ยิ่งตัวคนเดียวอยู่” พระสุรเสียงหวานจากพระราชมารดาดังขึ้น ระหว่างประทับนั่งเคียงข้างพระราชสวามี 

              “คบกันไม่นาน ถ้ารับไม่ได้เลิกกันตอนนี้ยังดีกว่าลากยาวจนความรู้สึกมันตันไปหมด” รับสั่งของพระราชบิดาทำให้ทั่วห้องเงียบไปนิด 

              “ท่านพี่!” พระหัตถ์ที่ตวัดตีต้นพระพาหาของพระราชสวามีดังลั่น 

              “เอ้า!” 

              “พูดจาแบบนี้ไง หม่อมฉันถึงรำคาญใจนัก” รับสั่งอย่างพระอารมณ์เสีย “ลูกก็คงต้องให้เวลาเธอได้แสดงละครจนพอใจแล้วค่อยเปิดตัวละนะ ชาโดว์” 

              “ลูกก็หวังว่าติชาจะเข้าใจฮะท่านแม่” ตรัสแล้วก็สรวลอ่อนบาง ก่อนจะยกสรวลแป้นแล้นไปหาพระราชบิดาที่พระพักตร์งออยู่เงียบๆ “ท่านพ่อโชคดีนะครับ ที่ท่านแม่รักและยอมแต่งงานด้วย” 

              “เฮ้อ...พ่อของพวกลูกเสียแค่ปากเสียแหละ” รับสั่งพลางส่ายพระพักตร์ไปมา “แม่จะแวะไปที่หอประชุมเสียหน่อย ยังไงก็ต้องไปทักทายแขกและดูว่าการซ้อมราบรื่นดีไหม” 

              “ฝากด้วยครับท่านแม่” พอวรองค์อวบอิ่มก้าวพระบาทออกไปก็ได้แต่สรวลกับพระราชบิดาที่นั่งนิ่งอยู่ “ท่านพ่อไม่ไปทำงานต่อเหรอครับ” 

              “ให้ฉันพักบ้างเถอะ” ตรัสเรียบๆ ก่อนประทับลุกจากพระเก้าอี้ก้าวพระบาทไปทอดพระเนตรความวุ่นวายด้านล่างของสวนที่จะจัดงานเลี้ยง “แน่ใจหรือไงว่าเธอจะไม่วิ่งหนีแกออกจากงาน” 

              “ติชาไม่ใช่คนงี่เง่า...ลูกเชื่อว่าเธอจะเข้าใจ อาจจะมึนๆ หน่อย แต่ก็จะไม่โวยวายให้อับอายกัน” 

              “ยังไงก็ต้องบอกว่าการแต่งงานกับแกต้องทิ้งอิสระหลายอย่างมาก” ตรัสแล้วพระองค์เองก็ย้อนระลึกถึงตอนกำลังจะหมั้นหมาย “ตอนแม่พวกแกก็ต้องเสียสละเยอะมาก เพื่อพ่อ... ก็คงจริงที่คนชอบบอกว่า เพศหญิงเข้มแข็งและแกร่งกว่าเพศชาย ทั้งตั้งท้อง คลอดลูก เลี้ยงลูก ดูแลสามี จัดการเรื่องเงินของครอบครัว แถมการมาเป็นราชวงศ์ก็ไม่ได้สุขสบายเหมือนใครคิด ต้องบริหารงานและดูแลประชาชนมากมาย ให้มีข้าราชการแต่ละพื้นที่ก็ต้องคอยสอดส่องว่าคดโกงไหม มันเหนื่อยน่ะนะ คุยกับเมียแกดีๆ แล้วกันชาโดว์” 

              “ครับ...” ตรัสรับแล้วก็สรวลอ่อนบาง เข้าพระทัยความกังวลของพระราชบิดา ก่อนก้มพระเศียรเล็กน้อยเมื่อพระองค์ท่านออกจากห้องทรงงานไป 

              ดวงพระเนตรสีเทาอมฟ้าเหลือบมองดูหลังคาโดมของหอประชุม แลเห็นขบวนของพระราชมารดาเคลื่อนไปตามทางลาดพระบาทก็ได้แต่สรวลเงียบๆ แม้จะเหนื่อยกับงานราชการแผ่นดินกันเท่าไร ถือว่ายังโชคดีมากนักที่ครอบครัวของพระองค์อบอุ่น และรักใคร่กลมเกลียวกัน จึงทำให้ทรงมั่นพระทัยในความรักที่มีต่อกันพระหว่างพระองค์เองกับรติชา 

  

…… 8.2 …… 

  

เมื่อวานตอนบ่ายสอง นิเพิ่งไปฉีดวัคซีนโควิดมาค่ะ ปวดตัวและเมื่อยมากๆ T^T 

ยังไงช่วงนี้รักษาสุขภาพกันดีๆ นะคะ ดื่มน้ำเปล่าเยอะๆ พักผ่อนให้เพียงพอ ล้างมือบ่อยๆ ขอให้ทุกคนปลอดภัยจากไวรัสค่ะ ลาไปนอนต่อก่อน T^T 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว