facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

8 | พูดแบบนี้ ผมก็หวั่นไหวสิครับ

ชื่อตอน : 8 | พูดแบบนี้ ผมก็หวั่นไหวสิครับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2564 15:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8 | พูดแบบนี้ ผมก็หวั่นไหวสิครับ
แบบอักษร

บทที่ 8

ตอน พูดแบบนี้ ผมก็หวั่นไหวสิครับ

เฮือก!

วริศ สะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนของตัวเองในตอนเช้า

เขาลืมตามองเผดานแล้วรีบหันซ้ายหันขวามองไปรอบกาย เพื่อหามาเฟียหนุ่ม แต่ก็ไม่เจอใครในห้อง

"ฝันเหรอวะเนี่ย" คนเพิ่งตื่น ลุกขึ้นขยี้หัวฟู แล้วพูดกับตัวเอง

ในฝันโคตรหื่นเลยอะ คุณมาเฟียบ้ากาม! เอ้ะ แต่กูเป็นคนฝันนี่ งั้นคนหื่นสุดก็...

"โอ้ยย ฝันเหี้ยไรเนี่ย ฝันถึงใครไม่ฝันนะมึงนะ" เขาเอื้อมมือลงไปจับเป้ากางเกงตัวเองที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปหมด

"แตกซะเต็มกางเกงเลยนะไอ้ไวน์ มึงนี่มันจริงๆเลย" ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ ที่ตัวเองดันมาฝันเรื่องอย่างว่ากับคนที่เพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้งแบบนี้

"มันก็เรื่องธรรมชาติแหละมั้ง" เขาสลัดไล่ความคิดทั้งหมด แล้วลุกไปอาบน้ำ วันนี้เป็นวันหยุดของเขา เลยกะว่าจะอยู่บ้านชิวๆไม่ออกไปไหน

หลังทานอาหารเช้าเสร็จ เขาเดินมานั่งหน้าโน๊ตบุ๊คเพื่อหาอะไรดู จนเจอหนังเรื่องหนึ่งที่อยากดู ก็ดูฆ่าเวลาไปเรื่อยๆจนเกือบจบเรื่อง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

"แหม่ ฝันถึงปุ้บโทรหาปั้บ แสนรู้~ ว่าแต่โทรมาทำไมเนี่ย~" บนหน้าจอปรากฏเบอร์ของมาเฟียหนุ่มที่ส่งข้อความมาหาเขาเมื่อคืน แต่ไม่ได้เมมเบอร์เขาไว้แต่เขาจำได้

"ฮัลโหล สวัสดีครับ"

"สวัสดีครับไวน์" ปลายสายทักทายเสียงหวาน

"ครับคุณโกเบ มีอะไรรึเปล่าครับ" แหม พูดซะเสียงหวาน ทำเอาคิดถึงภาพเมื่อคืนเลย -//////-

"โห ทำไมใจร้ายจัง ต้องมีอะไร ถึงจะโทรหาได้เหรอครับ" มาเฟียหนุ่มทำเป็นตัดพ้อด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก

"เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ก็แค่ถามดูเผื่อมีธุระอะไรกับผม"

"คิดถึงครับ ถ้าคิดถึงไวน์ ถือเป็นธุระไหมครับ"

'แหวะ'

ไวน์คิดในใจทันทีที่ได้ยินประโยคเลี่ยนๆนั้น หยอดเก่ง หยอดบ่อย หยอดไม่พักเลยยยย~

"ปากหวานจังนะครับ สงสัยจะมีคนหลงคารมเยอะเลยนะครับแบบนี้"

"ไม่หรอกครับ เพราะไม่เคยพูดกับใคร" เขาพูดเสียงนิ่ง เพราะที่พูดคือความจริง เขาไม่ใช่คนปากหวานอะไรนักหรอก แต่กับคนที่ต้องทำคะแนนก็ต้องอยู่ให้เป็นสิ

"เชื่อได้ไหมครับเนี่ย ~" เสียงหวานหยอกล้อกลับ แบบฉบับคนอารมณ์ดี

"ไวน์เชื่อคนยากเหรอครับ" เมื่อได้ยินคพูดนั้น ทำให้มาเฟียหนุ่มยิ้มออกมาบางๆ คนอะไรน่ารักจริงๆ

อยากได้โว้ย~

"ก็แล้วแต่คนครับ กับบางคน บางทีผมก็เต็มใจให้หลอก" อะ หยอดกลับแล้วหนึ่ง

'โอ้ย ทำไมน่ารักงี้วะ' กรินทร์คิดในใจ หลังได้ยินคำตอบนั้น ขนาดยังไม่ได้กันนะเนี่ย

ยังหลงขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดถึงตอนได้กันเลย

"ผมไม่หลอกหรอกครับ ผมจริงใจ วันนี้ไวน์ไปทำงานไหมครับ"

"ไม่ครับ วันนี้วันหยุดผม" วริศตอบไปไม่ได้คิดอะไร

"วันหยุด งั้นแปลว่าว่างใช่ไหมครับ"

'โอ้ยย หลุดปากอีกแล้วกู' แต่ก็เพิ่งรู้ตัวว่าเขาพลาดแล้วที่ตอบไปแบบนั้น หลังจากมาเฟียถามกลับมา

"เอ่อ ครับ ก็ไม่ได้ทำอะไรครับ อยู่บ้านเฉยๆ"

"งั้นไปกินข้าวกับผมนะครับ"

"เอ่อ.."

"อย่าปฏิเสธเลยนะครับ ผมอยู่หน้าบ้านไวน์แล้ว"

"หน้าบ้านผมเหรอครับ!" เขารีบเดินไปที่หน้าต่าง แล้วเปิดผ้าม่านมองไปที่หน้าบ้านทันที

"ไม่ต้องมาโกหกเลยครับ ไม่เห็นมีใครเลย" ตกใจหมด -*-

"ฮ่าๆ ผมใกล้ถึงแล้วครับ" เมื่อปลายสายพูดจบ รถสปอร์ตคันหรูก็มาจอดเทียบหน้าบ้านไวน์พอดี

มาเฟียหนุ่มที่อยู่ในรถสปอร์ตคันหรู เลื่อนกระจกลง แล้วมองไปยังไวน์ที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง

"รีบลงมานะครับ ผมรออยู่" เขากดวางสายทันทีไม่ให้อีกฝ่ายทันได้ปฏิเสธ

"โอ้ยยย จะตามไปถึงไหนวะเนี่ยยย" ชายหนุ่มขยี้หัวตัวเองแรงๆด้วยความขัดใจ แล้วเดินไปแต่งตัวแบบจำใจ

เมื่อแต่งตัวเสร็จเขาเดินไปที่รถสปอร์ตหรู แล้วขึ้นไปแบบจำใจ เขาไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับมาเฟียคนนี้สักเท่าไหร่ เพราะขึ้นชื่อว่ามาเฟีย ในชีวิตก็คงมีแต่เรื่องอันตรายเป็นแน่

เขายังรักชีวิตตัวเองนะ ถึงคนๆนี้จะหล่อ เท่ ถูกใจ แต่ชีวิตที่ปลอดภัยต้องมาก่อนผู้ชายสิ~

แต่การจะปฏิเสธมาเฟียคนโหด ก็คงต้องค่อยเป็นค่อยไป จะไปหักดิบหักหาญน้ำใจเลย ก็อาจจะโดนกระสุนฝังกะบาลเอาเปล่าๆ

แต่มันไม่ใช่แค่นั้นหรอก อีกเหตุผลที่เขายังไม่อยากเจอหน้ามาเฟียคนนี้ ก็เพราะภาพความฝันเมื่อคืน มันยังติดตาตรึงใจไม่หาย

มันน่าอายออก~

"หอมจัง" ร่างแกร่งพูดขึ้นมาลอยๆ แล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้คนที่เพิ่งขึ้นรถมา

"อะไรครับ" ถอยไปนะ ภาพยิ่งชัดๆอยู่ วริศหลบตา ไม่กล้ามองหน้าอีกคนตรงๆ -/////-

"ไวน์ไงครับ" มาเฟียหนุ่มค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าใกล้แบบคนเจ้าเล่ห์ แล้วสูดดมกลิ่นหอมจากร่างเนียน

หอม น่ากิน...

ร่างเนียนรีบผละออกเล็กน้อยด้วยความตกใจ

"เอ่อ ผมหิวแล้ว ไปกันเถอะครับ" เขาพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของมาเฟียที่โน้มหน้าเข้ามาหา ก่อนที่จะเข้ามาใกล้มากกว่านี้ เพราะยิ่งเข้ามาใกล้ภาพในฝันยิ่งขึ้นมาชัดเจน

ไม่ได้เขินหรอกนะ แต่มันแปลกๆ งื้อ ก็เขินนิดนึงแหละ ~

กรินทร์ยิ้มมุมปาก เขาถูกใจที่อีกคนนั้นยังคงไม่โอนอ่อนต่อลูกเล่นของเขาแม้แต่น้อย

"ครับ"เขาจึงเลิกแกล้ง แล้วขับรถไปยังร้านอาหารสุดหรูที่จองเอาไว้

เมื่อมาถึง เขาลงมาเปิดประตูให้อย่างเอาใจ

"เชิญครับ"

"ขอบคุณครับ"

'แหม แพรวพราวเหลือเกิน เอาใจเก่งดูแลดี ครบสูตรนิสัยคนเจ้าชู้เลยนะครับคุณมาเฟีย' ชายหนุ่มคิดเมื่อเห็นการกระทำที่คุณมาเฟียทำ

พวกเขาเดินเข้าไปในร้านอาหารชื่อดัง ที่มักเห็นดาราเซเลปถ่ายลงสตอรี่บ่อยๆ

ร้านนี้ดังถึงขนาดที่ต้องจองล่วงหน้าหลายวันหรืออาจเป็นเดือน ถึงจะได้มาทาน เพราะร้านนี้รับลูกค้าจำกัดวันละไม่กี่โต๊ะ แถมราคายังแพงหูฉี่

วริศ มองไปรอบๆ ร้านที่ดูสวยมากในสายตาเขา ร้านอาหารสุดหรูตกแต่งสวยงามสไตล์โมเดิร์น ในร้านมีแต่เฟอร์นิเจอร์ราคาแพง บนเพดานประดับด้วยโคมไฟแชนเดอเรียที่ก็น่าจะราคาแพงหูฉี่ มันห้อยเด่นบนโดมเพดานสูงกลางร้าน และภายในร้านยังใช้ไฟโทนสีนวล ทำให้รู้สึกถึงบรรยากาศโรแมนติก ให้ความรู้สึกอบอุ่นทันทีเมื่อเดินเข้ามา

"สวัสดีค่ะ/ครับ "

พนักงานทั้งหญิงและชาย ยืนรอหน้าประตู เพื่อต้อนรับหัวหน้ามาเฟีย ที่เดินเข้ามาในร้าน

'มากินข้าวต้องเล่นใหญ่เบอร์นี้เลยเหรอวะ' ไวน์คิดในใจ เมื่อเห็นพนักงานทั้งหญิงและชายมายืนเข้าแถวเรียงกัน เพื่อต้อนรับเขาและมาเฟียหนุ่ม

"เชิญทางด้านนี้ได้เลยค่ะ"

พนักงานสาวสวย บนป้ายพนักงานบอกว่าเป็นผู้จัดการของร้านกล่าวขึ้น แล้วเดินนำพวกเขาไปที่โต๊ะอาหาร

มาเฟียหนุ่มขยับเก้าอี้ให้คู่ดินเนอร์นั่ง แล้วเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม วริศ มองไปรอบๆด้วยความแปลกใจ ว่าทำไมร้านชื่อดัง คิวทองขนาดนี้ถึงไม่มีคนเลยสักคน

"ทำไมไม่มีคนเลยละครับ ร้านออกจะดัง" เขาถามออกมาด้วยความสงสัย

"หรือมันไม่อร่อยครับ" คนอยากรู้ป้องปากกระซิบถามเบาๆ

สิ่งที่อีกคนถามทำให้มาเฟียหนุ่มยกยิ้มบางๆ ด้วยความเอ็นดู

"อร่อยสิครับ ปกติ ร้านนี้คิวเต็มตลอดเพราะเป็นร้านดัง ต้องจองไว้ล่วงหน้าครับ"

"เหรอครับ งั้นแปลว่าวันนี้เราโชคดีสิครับ มาแล้วไม่มีคนเลย"

"คงงั้นมั้งครับ สั่งอาหารเถอะครับ"

กรินทร์บอก ยกยิ้มเอ็นดูคนตรงหน้าที่ดูจะไม่รู้เลยว่าวันนี้เขาลงทุนเหมาทั้งร้านไว้ เพื่อทานข้าวกันสองคนแบบส่วนตัวโดยเฉพาะ

"น่ารัก" มาเฟียหนุ่มพูดออกมาเบาๆ

"อะไรนะครับ" คนที่กำลังอ่านเมนูอาหารด้วยความตื่นเต้นกับราคาอาหารในเมนูถามขึ้นเพราะเขาไม่ทันได้ฟังที่มาเฟียหนุ่มพูด

"เปล่าครับ เอาทุกอย่างเลยไหมครับ จะได้ไม่ต้องเลือก แล้วมามองหน้าผมก็พอ"

"เอ่อ.." คนโดนหยอดหน้าขึ้นสีระเรื่อไม่รู้จะตอบยังไง เพราะมาเฟียหนุ่มรุกแรงมาก~

"ผมล้อเล่นครับ สั่งเต็มที่เลยนะครับอยากกินอะไรสั่งได้หมดเลย" กรินทร์ยกยิ้มชอบใจ เมื่อเห็นอีกคนทำหน้าไปไม่เป็น

"จริงเหรอครับ"

ไวน์ตาเป็นประกาย เพราะเขานั้นชอบกินเป็นชีวิตจิตใจ ได้มาร้านดังที่ดาราเซเลปรีวิวเพียบ แถมราคาแพงกว่าเงินเดือนเขาทั้งเดือนซะอีก

แล้ววันนี้ยังมีมาเฟียกระเป๋าหนามาเลี้ยงไม่อั้น ไม่จำกัดวงเงินแบบนี้

'จัดไปอย่าช้าครับ คุณมาเฟีย' วริศหันไปสั่งอาหารที่ตนอยากกินมาประมาณสองสามอย่าง

จริงๆเขาก็อยากสั่งมากกว่านี้ แต่ว่าหากกินไม่หมดมันเสียดายของ ถึงจะไม่ใช่เงินเขา แต่วัตถุดิบที่ใช้ทำอาหารมันก็เป็นวัตถุดิบที่หามาแสนยาก เพราะงั้นเขาก็เลยสั่งมาแค่ที่ตัวเองคิดว่าจะกินไหว

จะว่าไป ใจกูก็หล่อมากนะเนี่ย วันนี้โชคดีจริงๆเลย อารมณ์ดี~

ไม่นานอาหารหน้าตาน่าทานก็มาเสิร์ฟ

"ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารนะครับ เมนูนี้คือ......."

เชฟกล่าวอธิบาย

แต่วริศไม่ได้สนใจฟังสักนิด เขาจ้องไปที่อาหาร แววตาประกายบอกว่าอยากกินมันจนทนไม่ไหวแล้ว

หัวหน้ามาเฟียที่เห็นสายตาของคู่ดินเนอร์ก็ยิ่งมองว่าน่ารัก ถึงแม้รูปร่างของคนตรงหน้าจะห่างไกลจากคำว่าน่ารักไปมาก เพราะวริศมีรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ เหมือนผู้ชายที่ออกกำลังกายและดูแลตัวเองอยู่เสมอ จึงทำให้เขาดูมีเสน่ห์และหล่อเหลาแบบผู้ชาย มากกว่าน่ารักแบบนุ่มนิ่ม

แต่ท่าทางที่แสดงออกตอนนี้ เวลาที่แววตานั้นกำลังมองอาหารตรงหน้า มันเหมือน 'ไวน์สามขวบ' มากกว่าจะเป็นคนหล่อเจ้าเสน่ห์ที่ทำเขาเคยใจเต้นแรงตอนที่เจอกันครั้งแรก

วริศ ในเวลานี้น่ารักน่าเอ็นดูในสายตาเขามาก หลงไม่ไหวแล้วครับ~

"ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยอธิบาย แต่สงสัยว่าตอนนี้คู่ดินเนอร์ของผม คงจะหิวมากแล้ว" หัวหน้ามาเฟียบอกเชฟเสียงเรียบ ตาคมจ้องไปทีอีกคนที่ทำตาเป็นประกายเหมือนตัวละครในการ์ตูนเวลาเห็นอาหารที่อยากกิน

"อ่อ ครับ งันเชิญทั้งสองทานอาหารให้อร่อยนะครับ" เชฟชาวฝรั่งเศสบอกหัวหน้ามาเฟียหนุ่ม

กรินทร์ พยักหน้าขอบใจ จากนั้นเชฟคนนั้นก็เดินออกไป

"เอ่อ ผมก็ไม่ได้หิวขนาดนั้นนะครับ"คนถูกพูดถึงรีบบอกขึ้นทันที

"เหรอครับ แต่สายตาไวน์ไม่ได้บอกแบบนั้นเลยนะครับ"ปากหยักยิ้มเอ็นดู

"ทานกันเถอะครับ"

"ครับ"

หลังจากนั้น ทั้งสองก็ทานอาหารพูดคุยเรื่องต่างๆกันอย่างถูกคอ จน วริศ อดคิดไม่ได้ว่า หัวหน้ามาเฟียคนนี้ก็คุยสนุกดีเหมือนกัน เห็นท่าทางดูโหดๆ แต่ก็แอบมีโหมดสบายๆกับเขาด้วย

"คุณคุยเก่งจังนะครับ ตอนแรกนึกว่าคุณจะขรึมๆ โหดๆซะอีก"

"กับคนอื่นผมก็เป็นแบบนั้นครับ แต่ที่เห็นตอนนี้เป็นกับไวน์เท่านั้นครับ" มาเฟียหนุ่มพูดเสียงเรียบ ไม่มีความล้อเล่นในคำพูดนั้น

ทำเอาคนได้ยินถึงกับเสียอาการไปชั่วขณะ เขาจึงยิ้มรับคำตอบนั้นบางๆ แล้วรีบดึงสติตัวเองกลับมา

ที่เขาพูด ที่เขาทำเพราะเขาอยากได้เราเท่านั้นแหละ เราต้องไม่ตกหลุมพรางที่เขาขุดเอาไว้! ฮึบๆ

ชายหนุ่มดึงตัวเองให้หยุดหวั่นไหวไปกับคำพูดเหล่านั้น แล้วดึงสติและหัวใจที่เต้นตึกตักของตัวเองกลับมา

"พูดแบบนี้ เดี๋ยวผมก็หวั่นไหวสิครับ" วริศ ไม่ยอมให้คนที่เอาแต่หยอดเขา ส่งยิ้มมีเสน่ห์โปรยกลับไปบ้าง

"ก็ดีสิครับ นั่นแหละที่ผมต้องการ" ปากหยักยิ้มกรุ้มกริ่ม ก็เขาต้องการแบบนั้นนี่ ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี

'หึ จุดประสงค์ชัดเจน อยากงาบตูจริงๆสินะ ไม่ยอมง่ายๆหรอกน่า ไอ้ไวน์คนนี้ จะเล่นตัวให้ยอมแพ้ไปเลยโว้ยยย ~'

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว