ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 124 ว้าวุ่น

ชื่อตอน : ตอนที่ 124 ว้าวุ่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2564 18:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 124 ว้าวุ่น
แบบอักษร

 

"อืม.. แบบนี้ค่อนข้างแย่แฮะ.."

 

"นั่นสินะ.. ค่อนข้างแย่เลย"

 

เทปเปกับมิซาวะ กำลังยุ่งอยู่กับการเปิด Pack Card กว่า 20 Pack

 

ซึ่งแต่เดิมพวกเขาก็ได้คุยกันแล้วว่าจะไปซื้อ Pack มาเปิดหลังสอบประจำเดือนเสร็จ แต่อะไรๆก็ยังไม่ลงตัวจนผ่านมาหลายวันแล้วพวกเขาก็พึ่งจะได้ไปซื้อการ์ด..

 

โดยมิซาวะซื้อ Pack ที่ตัวเองสนใจไป 5 Pack ส่วนเทปเปก็เกือบจะเหมา Pack Cyber Angel

 

แล้วตอนนี้พวกเขาก็กำลังเปิด Pack กันอยู่..

 

ทางด้านมิซาวะไม่ด้หวังจะได้แรห์การ์ดอะไรมากมาย เขาแค่อยากจะลองดูเผื่อได้การ์ดมาจัดเด็คทำวิจัย..

 

แต่ปัญหาอยู่ที่เทปเป..

 

"18 Pack ไม่มีแม้แต่เงาของ Cyber Angel"

 

เทปเปคิ้วกระตุกรัวๆ..

 

"ไม่ๆ ฉันว่าที่น่าตกใจคือพวกมอนสเตอร์มังกรพวกนี้มากกว่า.. แต่ละใบถึงจะไม่ใช่การ์ดแรห์หายาก แต่มันก็ราคาสูงและหายากในระดับนึงเลยนะ.."มิซาวะ

 

"แต่ฉันไม่ได้สนใจเด็คมังกรสักหน่อยนี่.. ค่อยเอาไปขายให้คุณโทเมะก็แล้วกัน ไม่ก็เอาลงขายในเว็ป คงมีนักเรียนหลายคนอยากซื้อแหง โดยเฉพาะพวกหอบลู.. "เทปเป

 

"นั่นก็จริง"

 

"ยังไงนายก็อุตส่าห์มาช่วย อยากได้ใบไหนก็หยิบไปได้เลย.."

 

"โอ้ งั้นฉันไม่เกรงใจล่ะนะ มีการ์ดน่าสนใจพอดี"

 

ว่าแล้วมิซาวะก็หยิบ [ไฮโดรเกดอน]​ ไปใบนึง..

 

"ว่าแต่ 2 Pack สุดท้าย"มิซาวะ

 

"อืม ฉันคงต้องพึ่งเทพธิดาแห่งโชคลาภแล้วล่ะ"

 

ว่าแล้วเทปเปก็จับห่อ Pack ขึ้นมากำลังจะ..

 

ปั้ง!!

 

"ทำไมนาย/คุณถึงยังอยู่ที่นี่กันล่ะ!!"

 

เสียงตะโกนของหญิงสาว 2 คนดังขึ้นพร้อมๆกันหลังจากที่ประตูห้องของเขาถูกบุกรุกเข้ามา..

 

ซึ่งทั้ง 2 สาวสวมชุดนักเรียนหญิงหอบลู..

 

และเมื่อทั้งคู่รู้สึกตัวก็หันไปมองหน้ากันด้วยแววตาคม แต่ก่อนจะคิดถึงเรื่องอีกฝ่าย พวกเธอมีคำถามที่ต้องการคำตอบมากกว่านั้นอยู่!!

 

" ว่าไง.. อันที่จริงถ้าเคาะประตูก็จะไปเปิดให้นะ ไม่ต้องพรวดพราดเข้ามาแบบนี้ก็ได้ ทำเอาตกใจหมด" เทปเป

 

มิซาวะพยักหน้ารับ..

 

"นั่นมันใช่เรื่องที่ต้องสนใจรึไง? ทำไมนายถึงยังอยู่ที่นี่กัน ไม่ใช่ว่านายได้รับการประเมินให้ย้ายไปอยู่หอบลูแล้วหรอกหรอ?" อาสึกะ

 

ส่วนหญิงสาวผมสั้นก็มองเขาด้วยแววตาจริงจังเช่นกัน..

 

เทปเปเลยเหลียวมองมิซาวะครู่หนึ่ง..

 

"อืม.. ก็ไม่มีอะไรมากหรอก พอดีเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาน่ะ ก็แหม.. ถ้าย้ายหอก็ไม่ได้กินอาหารของอาจารย์โคบายาคาวะน่ะสิ.."เทปเปยิ้มใสซื่อ

 

"นี่นายคิดว่าฉันจะเชื่องั้นหรอ?" อาสึกะ

 

เทปเปยิ้มและแอบเหงื่อตกนิดหน่อย..

 

"คงไม่ได้กำลังคิดว่า ย้ายไปอยู่หอบลูแล้วต้องเริ่มเก็บคะแนนอันดับใหม่ ทำให้ DP รายเดือนลดลงหรอกนะ"อาสึกะ

 

มาสึมิขมวดคิ้วและมองเขาด้วยแววตาที่อยากจะรู้ว่าจริงรึเปล่า?

 

"ก็.. พอดีไม่อยากให้เรื่องมันวุ่นวายน่ะ"เทปเป

 

"อย่างนายน่ะหรอจะสนใจเรื่องแบบนั้น.. อ๋อ.. เข้าใจล่ะ คงกำลังคิดว่าหอบลูมีกฏระเบียบมากเกินไปสินะ.. นี่นาย.. อย่าบอกนะว่าแอบไปทำเรื่องไม่ดีมาน่ะ"อาสึกะ

 

"จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ เนอะ มิซาวะ คุง"

 

"อย่าโยนมาทางฉันสิ"

 

แต่พอเห็นสายตาของ 2 สาวแล้วมิซาวะก็ถอนหายใจ..

 

"ไม่มีอะไรหรอก จริงๆนะ"

 

หึ่มม..

 

อาสึกะแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ..

 

"สรุปก็คือ นายจะอยู่หอราต่อไปสินะ"อาสึกะ

 

"ก็คิดว่าอย่างงั้นนะ"เทปเป

 

"งั้นหรอ"

 

พอสิ้นเสียงอาสึกะก็รีบเดินออกไปทันที..

 

ส่วนมาสึมิที่ยืนจ้องเขาอยู่ก็ไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาของเธอมันสื่อทุกอย่างออกมาแล้วก่อจะออกไป..

 

"นี่ฉัน.. ถูกโกรธสินะ"

 

"สุดๆเลยด้วย" มิซาวะ

 

เทปเปถอนหายใจเบาๆ เขาเองก็ไม่นึกว่าช่วงเวลา 1 เดือน อาสึกะจะมีความรู้สึกกับเขาเพิ่มมากขึ้นขนาดนี้..

 

แล้วจะยังมาสึมิอีก.. เขาเจอกับยัยนั้นแค่ 2 ครั้งเองนะ ครั้งนี้ก็ 3 แต่ประเด็นคือ ทำไมเขาถึงถูกโกรธกัน?

 

เทปเปเลิกสนใจและดูการ์ดจาก Pack ที่เหลือ..

 

"อย่างน้อย ก็ไม่สูญเปล่าล่ะนะ.."

 

ถึงจะไม่ใช่มอนสเตอร์ที่เขาตามหา แต่ก็เป็นมอนพิธีกรรม..

 

แต่ประเด็นคือจะได้มาเข้าเด็คเขารึเปล่านั่นก็อีกเรื่อง..

 

.

 

.

 

.

 

อาสึกะค่อนข้างรู้สึกว้าวุ่นและหงุดหงิด โดยที่ไม่รู้ว่าทำไม.. แต่ตอนนี้เธอรู้สึกอยากจะซัดเทปเปสักเปรี้ยง..

 

"คุณกับคุณเทปเป.. เป็นอะไรกันงั้นหรอคะ"

 

เสียงของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านหลังทำให้อาสึกะตกใจเล็กน้อยและหันกลับมา..

 

เป็นมาสึมิที่ยืนอยู่ด้วยใบหน้านิ่งๆของเธอ..

 

"เธอ.. เรระ มาสึมิ สินะ"

 

มาสึมิพยักหน้า..

 

"ฉัน.. เป็นเพื่อนที่ดีกับหมอนั่น เพราะเราใช้เด็คคล้ายกันเลยสนิทกัน.."

 

"งั้นหรอคะ.."

 

มาสึมิพยักหน้า ก่อนจะเดินผ่านอาสึกะไป..

 

"เดี๋ยวก่อน.."อาสึกะ

 

"มีอะไรหรอคะ"

 

"แล้วเธอ เป็นอะไรกับเขา.. ดูเหมือนพวกเธอจะรู้จักกันมาก่อน.."อาสึกะ

 

มาสึมินิ่งไปชั่วครู่.. ก่อนจะหันมาตอบอาสึกะด้วยแววตาคม..

 

"เขาเป็นคนที่ดึงฉันให้กลับขึ้นมาจากขอบเหว เป็นผู้มีพระคุณของฉัน.. และฉันก็ได้รับหลายสิ่งมาจากเขา.. เพราะงั้น.. ทั้งหมดของฉัน.. เป็นของเขา"

 

มาสึมิพูดถึงเป้าหมายของเธอ และเธอต้องการช่วยเทปเปไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง..

 

แต่อาสึกะเหมือนจะคิดว่ามาสึมิชอบเทปเป..

 

แต่พอมานึกๆดูแล้วมันก็ไม่เกี่ยวกับเธอ.. เพราะงั้นเธอจึงสะบัดหัวไล่ความคิดออกไป..

 

'มันไม่ใช่เรื่องของเรา..'

 

เธอจึงเลิกคิดเรื่องของเทปเป..

 

เลิกคิด..

 

เลิกคิด..

 

'ทำไมถึงไม่เลิกคิดกันล่ะเนี่ย!'

 

อาสึกะจึงเดินจ้ำอ้าวไปยังทิศทางของหอพักโอเบลิคเก่า เพราะหนึ่งในเป้าหมายของเธอในดูเอลอคาเดเมียก็คือ ตามหาพี่ชายของเธอ และที่นั่นคงจะมีเบาะแสอะไรอยู่แน่..

 

แต่เธอรู้ดีว่ามีกฏห้ามไม่ให้นักเรียนเข้าใกล้เขตหอพักเก่าของโอเบลิค ถ้ามีใครรู้เข้าเธอซวยแน่..

 

เธอจึงต้องแอบไปที่นั่นลับๆเสมอ แต่ก็ไม่ได้เข้าไปสำรวจด้านในเพราะยังมีความเกรงกลัวอยู่..

 

.

 

.

 

.

 

'เฮ้ยๆ ไหนว่าได้การ์ดมังกรมาเยอะแยะเลยไม่ใช่รึไง ไม่จัดเด็คให้ข้าหน่อยหรอ?'​ไนท์

 

"นายอยู่เด็คอามาซอนนั่นแหละดีแล้ว.."

 

เทปเปว่าพลางสนใจการ์ดที่เขาสร้างมากกว่า..

 

'ไม่เห็นจะดีเลยสักนิด ไม่เห็นจะมีการ์ดที่เข้ากับข้าเลยสักใบ..'

 

"เอาน่า เดี๋ยวพอถึงเวลามันก็มีเองนั่นแหละ"

 

'​ชิ.. เจ้าคนใจดำ.. ข้าไม่ง้อเจ้าแล้วก็ได้'

 

พูดจบเจ้าตัวก็หายไป..

 

เอาเข้าไป.. นับวันยิ่งกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจ..

 

หัดอยู่สงบๆแบบบรามาไม่เป็นรึไง..

 

'เฮ้ย! เทปเป! ข้าไปเจอวิญญาณบนเกาะนี้มาตัวนึง มันแข็งแกร่งมากทีเดียว!'

 

"อย่าออกไปหาเรื่องชาวบ้านเขาสิ!"

 

ปวดหัว.. ทำไมพวกนี้ไม่หัดอยู่เงียบๆและร้อง คุริๆ เฉยๆบ้างนะ!!

 

.

 

.

 

.

 

ขณะเดียวกัน

 

โครนอสก็ได้รับการติดต่อจากดูเอลิสแห่งความมืดที่ตนได้ส่งจดหมายไปจ้างวานให้มาจัดการกับ ยูกิ จูได นั่นทำให้โครนอสต้องออกไปรับตามนัดหมายที่ท่าเรือของเกาะในเช้ามืดวันพรุ่งนี้..

 

เวลาค่อยๆไหลผ่าน การเป็นนักเรียนของดูเอลอคาเดเมียทำให้เทปเปรู้สึกค่อนข้างสนุกไม่น้อย.. แม้เขาจะสร้างการ์ดได้ แต่มันคงไม่สนุกถ้าเอามาสู้กับคนธรรมดาทีาไม่ได้ใช้กลโกงอะไร..

 

แค่แรห์การ์ดที่เขามีก็ทำให้เขามีเด็คที่เหนือกว่าคนอื่นๆมากแล้ว ที่เหลือก็ให้พลังแห่งดวงทำงานตอนดรอว์การ์ดก็พอ..

 

"อย่างงี้นี่เอง.. ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลง แต่เป็นการแปรสภาพ.."

 

"ใช่แล้วเหมียว พื้นฐานคือต้องมีความเข้าใจในสสารนั้นๆก่อนนะเหมี๊ยว ไม่งั้นการแปรสภาพจะไม่สมบูรณ์​จนทำให้เกิดอันตรายได้เลยเหมี๊ยว"

 

อาจารย์​หนุ่มผมดำตาตี่สวมแว่นใบหน้ายิ้มแย้มพูดคุยกับเทปเปอย่างออกรส..

 

ต้องยอมรับว่าไม่มีใรรเข้าใจวิชาของเขาได้แบบเทปเปมาก่อนจึงทำให้เขาค่อนข้างรู้สึกดีเมื่อได้คุยกับคยที่เข้าใจความน่าหลงไหลของศาสตร์แปรธาตุ..

 

"ขอบคุณมากครับอาจารย์ไดโทคุจิ ตอนนี้ก็มืดแล้ว งั้นวันนี้ผมไม่รบกวนแล้วล่ะครับ"เทปเป

 

"ไม่เป็นไรเหมี๊ยว คุยกับเธอเองก็สนึกมากเลย"

 

แล้วพวกเขาก็เดอนออกมาจากห้องครัวด้สนใน..

 

แต่ก็ต้องมาพบกับ จูได โช และฮายาโตะ กำลัง..

 

"พวกนั้นกำลังทำอะไรกันอยู่หรอครับ?"

 

"อ่อ คงกำลังเล่าเรื่องสยองขวัญกันตามจำนวนดาวของการ์ดที่เปิดได้น่ะ"

 

ตอนนั้นเองที่พวกจูไดหันมาเห็นพวกเขา..

 

"อ้าว อาจารย์ ยังไม่นอนอีกหรอครับ" จูได

 

"ยังหรอกครับเหมี๊ยว พอดีคุยกับอาริมะคุงเรื่องวิชาเรียนนิหน่อยน่ะครับเหมี๊ยว"

 

"อาริมะ.. อ๊า! นายน่ะเอง! คนที่ใช้ Cyber Angel เหมือนอาสึกะ!"จูได

 

"เดี๋ยวสิลูกพี่ มันเสียมารยาทนะ"โช

 

"ขอโทษด้วยนะ" ฮายาโตะ

 

"ฉันไม่คิดมากหรอก ว่าแต่นายเป็นคนที่ชนะอาจารย์โครนอสในวันสอบเข้าและชนะมันโจเมะในสอบประจำเดือนที่ผ่านมาสินะ.."

 

"รู้จักฉันด้วยหรอ?"จูได

 

"แน่นอนสิ นายอาจจะไม่รู้สึกตัว แต่ตอนนี้อันดับ 1 ของหอเรด คือนายนะ.. ฝีมืออยู่ระดับกลางค่อนไปทางสูงถ้าเทียบจากนักเรียนทั้งหมดบนเกาะ เลือดร้อน ตรงไปตรงมา และค่อนข้าง.. มีโชคในระดับสูง.."

 

เทปเปเผยแววตาคมจ้องมองไปยังจูได ทำให้เขาสั่นสะท้านไปชั่วครู่ก่อนจะรู้สึกกดดันจนเหงื่อตก.. แต่ด้วยนิสัยของเขา..

 

"เห.. งั้นหรอ.. งั้นช่วยสอนระดับกลางอย่างฉันหน่อยจะรึเปล่าล่ะ"

 

"หึๆ"

 

เทปเปหัวเราะเบาๆ บรรยากาศค่อนข้างกดดัน.. แต่

 

"โทษทีนะ แต่วันนี้คงไม่ได้.. จริงสิ เห็นว่ากำลังเล่าเรื่องสยองขวัญกันอยู่หรอ ขอฉันเล่นด้วยสักเกมได้รึเปล่า?"

 

"อะ อืม เชิญเลย แค่ต้องเล่าเรื่องสยองขวัญตามระดับ lv. ของมอนสเตอร์ที่จั่วได้น่ะ"ฮายาโตะ

 

"โอ้.."

 

เทปเปจึงได้จั่วการ์ดขึ้นมา แล้วก็ได้เป็นมอนสเตอร์ 4 ดาว..

 

"อืม.. 4ดาวหรอ.. ฉันเองก็ไม่รู้ด้วยสิว่าระดับ 4 ดาวมันต้องน่ากลัวประมาณไหน.. งั้นเอาเป็นเรื่องที่พบได้ทั่วไปแล้วกัน.. นั่นสินะ.. พวกนายรู้จัก นูราริเฮียง รึเปล่า..."

 

.

 

.

 

.

 

ขณะเดียวกัน

 

ในค่ำคืนนี้ อาสึกะก็ยังมาสำรวจที่หอพักเก่า

 

แต่ว่าในวันนี้ เธอกลับได้พบชายน่าสงสัยชุดดำที่สวมหน้ากากปรากฏตัวขึ้นและพยายามจะจับตัวเธอ..

 

แต่ในชั่วพริบตานั้นก็มีแสงสว่างประหลาดสาดส่องออกมาทำให้เธอสามารถหลบหนีจากมันมาได้..

 

แต่ด้วยร่างกายที่ต่างกันและความเชี่ยวชาญในการเดินทางยามค่ำคืนทำให้อีกไม่นานมันจะไล่ตามเธอทัน!

 

อาสึกะจึงได้หยิบโทรศัพท์​ขึ้นมาและโทรหา..

 

ไม่รู้ทำไมชื่อแรกที่ปรากฏขึ้นมาในหัวกลับเป็นชื่อของเจ้าคนหน้าหล่อนั่น..

 

แต่เธอก็ไม่รีรอที่จะกดโทรออกไป และเมื่ออีกฝ่ายรับสาย..

 

"เทปเป! ช่วยด้วย! มีคนน่าสงสัย--อื้อ!!--"

 

 

ตื้ดด ๆ ๆ ๆ ๆ!!

 

 

 

"มีอะไรงั้นหรอ?" จูได

 

"โทษทีนะ แต่ฉันมีธุระด่วน ไว้ครั้งหน้าจะมาเล่าให้ฟังต่อ"

 

พูดจบ ชายหนุ่มหน้าหล่อก็เปิดประตูและจากไปอย่างรวดเร็วทันที!

 

"อะไรของหมอนั่นเนี่ย?" ฮายาโตะ

 

"เรื่องนั้นจะยังไงก็ช่างเถอะ ว่าแต่.. จะเกิดอะไรขึ้นกับนูราริเฮียงต่อไปเนี่ย!! โอ้ย!! แบบนี้มันค้างคานะ!!" โช

 

 

 

_______________

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว