email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 38 กล่าวคำขอโ

ชื่อตอน : บทที่ 38 กล่าวคำขอโ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 663

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2564 21:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 38 กล่าวคำขอโ
แบบอักษร

บทที่ 38

กล่าวคำขอโทษ

ผ่านงานเลี้ยงมากว่าสิบวันแล้ว หลังจากงานเลี้ยงหรงเล่อได้มีโอกาสคุยกับบิดาถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยง บิดาเอ่ยถามว่าทำไมนางถึงทำเช่นนั้นทั้งที่บิดาร้องขอราชโองการเลือกคู่เองมาให้ ไยนางถึงได้ทำเช่นนี้อีก

หรงเล่อปลอบใจบิดาว่าที่นางเลือกเช่นนี้ไม่ได้แย่ อีกทั้งนางไม่ต้องการให้ฝ่าบาทลงดาบกับตระกูล ถึงสายตรงบิดาจะมีเพียงนางเป็นบุตร แต่ท่านอาของนางที่เป็นสายรองยังมีบุตรชายถึงสามคน ญาติพี่น้องคนอื่นในตระกูลไม่ควรมาลำบากกับนางไปด้วยเพียงเพื่ออยากจะหลีกหนีจากคลื่นลมราชสำนักบิดาเสียสละจน

ฝ่าบาทเกิดความระแวง นางไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น พี่ชายทั้งสามที่เป็นบุตรของท่านอาตอนนี้ต่างกำลังไปได้ดีในหน้าที่การงานในราชสำนักแม้ว่าจะไม่ใช่ตำแหน่งสำคัญก็เถอะ นางไม่ควรเห็นแก่ตัว

อีกอย่างถึงนางมีราชโองการเลือกคู่เอง หากฝ่าบาทไม่ต้องการปล่อย นางก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

กว่าจะพูดคุยเรื่องนี้จนทำให้บิดาสบายใจก็ใช้เวลาอยู่นาน

หรงเล่อเข้าใจว่าทำไมบิดาถึงห่วงนางมาก แต่อย่างน้อยการเป็นสตรีของชินอ๋องมันคงดีกว่าแต่งเข้าวังหลังที่จุดจบของนางอาจจะเป็นวังเย็นก็ได้

อำนาจที่หอมหวานคนที่เคยได้จะไม่ยอมปล่อยมือ ฝ่าบาทและชินอ๋องเช่นกัน นางคืออาหารจานหนึ่งที่ทำให้พวกเขาอยู่ได้นานมากขึ้นแล้วทำไมพวกเขาจะไม่กินนาง

“คุณหนู ตอนนี้คุณหนูอันลี่มารอ พบที่ด้านนอก จะให้นางพบหรือไม่”

หรงเล่อปิดตำราที่อ่านเล่นในมือ มองออกไปนอกหน้าต่าง วันนี้อากาศดีลมเย็น แดดไม่แรงมากถือว่าเป็นวันดี ๆ วันหนึ่ง

“นางอุตส่าห์มาหาข้าถึงจวนแล้วจะไม่พบได้ยังไงกัน สหายของนางมีมากหน้าหลายคนแต่นางเลือกมาหาข้า ทำให้ข้ารู้สึกว่านางคงไม่ได้คิดมากเรื่องที่ข้าได้แต่งงานกับชินอ๋อง เจ้าว่าอย่างไร

หยางมี่”

“คงมาเพื่อให้แน่ใจว่าคุณหนูมีความเห็นยังไงกับการแต่งงาน”

หรงเล่อยิ้ม นางลุกขึ้นยืนเดินไปหยุดที่กระจกทองเหลืองมองเงาสะท้อนของตนเองด้วยความพอใจ นับวันความงามของหรงเล่อก็มากขึ้นไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน แต่ที่โลกนั้นที่นางได้ไปผู้หญิงเพียงมีความมั่นใจทำงานเก่งแต่งตัวแต่งหน้าเป็นถึงใบหน้าแท้จริงไม่สวยยังสวยได้ นี้คงเพราะเวลานี้นางมีความมั่นใจในตัวเองเต็มเปี่ยมถึงได้ดูต่างจากแต่ก่อนมาก

ด้านหน้าของหรงเล่อคืออันลี่ที่นั่งคอยนางอยู่ก่อนแล้ว แผ่นหลังเล็ก ๆ ที่หรงเล่อเห็นมันสั่นสะท้านอย่างกับว่าสหายของนาง

ร่ำไห้อยู่ด้วยจิตใจเศร้าโศก

“อันลี่”

น้ำเสียงของหรงเล่อเต็มไปด้วยความดีใจ นางเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามของสหาย แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่นองไปด้วยหยาดน้ำตาหรงเล่อก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ

“อันลี่เจ้าเป็นอะไร ใครทำอะไรเจ้า”

หรงเล่อถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ใบหน้ามองอันลี่อย่างห่วงใยในฐานะเพื่อนที่ควรมี นางซ่อนรอยยิ้มไว้หลังหน้ากากตกใจได้อย่างแนบเนียน

หลายวันมานี้ข่าวของอันลี่เงียบหายไปเพราะมีข่าวของ

หรงเล่อเข้ามาแทน ทุกที่พูดถึงแต่เรื่องของหรงเล่อมากกว่าเท่าตัว

ส่วนอันลี่เอาแต่เก็บตัวอยู่ภายในเรือนไม่ออกมานับสิบวัน ทั้งยังเอาแต่โทษสวรรค์ที่ไม่เห็นใจ โทษทุกสิ่งที่ทำให้นางไม่สมหวัง ไหนจะแค้นหรงเล่อที่ได้บุรุษที่นางหวังไว้ไปครองอีก

คนของหรงเล่อบบอกว่าอันลี่ถึงกับทำพิธีสาปแช่งให้หรงเล่อตายก่อนได้แต่งงาน สหายของนางช่างใส่ใจ ยินดีกับงานแต่งของนางถึงขนาดทำพิธีสาปแช่ง

“หรงเล่อ…”

อันลี่สะอื้นไห้เงยหน้าขึ้นมามองหรงเล่อด้วยสีหน้าเจ็บปวด นางลุกขึ้นเดินมาคุกเข่าที่ด้านข้างทำให้หรงเล่อยิ่งแสดงสีหน้าแตกตื่น

“อันลี่ เจ้าทำอะไร ลุกขึ้นเถอะ ไยเจ้าคุกเข่าเช่นนี้”

“หรงเล่อ ข้า…”

“พูดมาเถอะ เจ้ากับข้าเป็นสหายกันมานาน นับว่านอกจากเจ้าสหายที่ข้าคบหาก็มีเพียงเจียงอิ้ง เจ้าเป็นแบบนี้ทำให้ข้าไม่สบายใจเลยนะ”

หรงเล่อพูดด้วยน้ำเสียงตื่นกลัว มองอันลี่อย่างไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ดี ๆ อันลี่ต้องมาทำเช่นนี้ด้วย

อันลี่ยิ่งร้องไห้หนักมากขึ้นเรื่อย ๆ น้ำเสียงที่พยายามพูดออกมาเต็มไปด้วยเสียงสะอื้นจนฟังไม่รู้เรื่อง

“หรงเล่อข้ามีเรื่องอยากจะขอร้องเจ้า นอกจากเจ้าแล้วข้าไม่เห็นหนทางเลยว่าจะมีใครช่วยข้าได้ หรงเล่อเจ้าช่วยข้านะ เจ้ากับข้าเป็นสหายกันมานาน มีอะไรข้าช่วยเหลือเจ้าเสมอ ตลอดเวลาที่เราเป็นสหายกันไม่มีเรื่องไหนที่ข้าแบกรับแทนเจ้าไม่ได้ เจ้าอย่าหาว่าข้าทวงบุญคุณเลย เพียงข้าอยากให้เจ้าช่วยข้าเท่านั้น เจ้ารับปากข้าได้หรือไม่”

หรงเล่อมองอันลี่ก่อนจะลอบยิ้ม ไม่ทวงบุญคุณหรือ ที่เอ่ยเช่นนี้ก็ทวงซึ่งหน้าแล้ว เจ้าบอกว่าช่วยข้า ช่วยซ้ำให้ข้าไม่มีที่ยืน

โงหัวไม่ขึ้นจากโคลนตมมากกว่า ช่วยให้ข้าถูกคนอื่นหัวเราะเยาะดูถูกรังเกียจ นี้คือสิ่งที่เจ้าช่วยข้าตลอดเวลาที่เป็นสหายกันอันลี่

“พูดมาเถอะ ข้าฟังเจ้าอยู่ หากข้าช่วยได้ข้าต้องช่วยเจ้าอยู่แล้ว อีกอย่างเรื่องชินอ๋องข้าก็รู้สึกผิดต่อเจ้ามากจนไม่กล้าสู้หน้าเจ้า หลายวันมานี้ข้าไม่รู้ว่าเมื่อพบหน้าเจ้าข้าจะเอ่ยขอโทษเจ้าเช่นใดดี ทั้ง ๆ ที่เคยบอกว่าจะช่วยเจ้าให้สมหวังแท้”

หรงเล่อหลบสายตาอันลี่ ดวงตาของหรงเล่อเปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาเสมือนว่ารู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นมา

อันลี่ เจ้าอยากให้ข้ารู้สึกผิดหรือ เช่นนั้นข้าจะทำให้ เจ้าจะได้รู้ว่าคนที่เสแสร้งเป็นไม่ใช่เจ้าเพียงคนเดียวที่เก่งกาจจนไม่มีใครจับได้

“เรื่องนี้ข้าไม่รู้ว่าจะให้ใครช่วยแล้วจริง ๆ ถ้าเป็นเจ้าต้องช่วยได้แน่ หรงเล่อ ในเมื่อเราทั้งสองเป็นสหายกันเจ้าคงไม่ว่าหากข้าจะขอเป็นชายารองชินอ๋อง…”

หรงเล่อแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ได้แต่ยิ้มรับ

“ข้าจะพยายามช่วยเจ้า”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว