email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 19แผนที่ไม่ได้ดีแต่กลับได้ผล

ชื่อตอน : บทที่ 19แผนที่ไม่ได้ดีแต่กลับได้ผล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 595

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2564 23:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19แผนที่ไม่ได้ดีแต่กลับได้ผล
แบบอักษร

บทที่ 19

แผนที่ไม่ได้ดีแต่ว่ากลับได้ผล

เจียงอิ้งหัวเราะให้กับเรื่องที่ผู้เป็นสหายของนางเล่าให้ฟังตั้งแต่ขึ้นมาบนรถม้า ไม่น่าเชื่อว่าแผนตื้น ๆ เช่นนี้จะใช้ได้ผล แล้วยังได้ผลดีเยี่ยมอีกด้วย เพียงยาสองเทียบให้ผลดีจริง ๆ

“เจ้าทำข้าคิดไม่ถึงจริง ๆ”

“พวกนางไม่ได้ฉลาดแต่ไม่โง่ ข้าเลยใช้เพียงแผนทั่วไปที่พวกนางจะมองข้าม อะไรที่มันดูไม่น่ากลัวมันย่อมน่ากลัวเสมอ”

“ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าจะกล้าวางยากวนฝูที่เป็นถึงรองแม่ทัพ หากเขารู้ข้าว่าเขาต้องกระอักเลือดแน่ เป็นถึงชายชาตินักรบแต่ว่ามาเจอเหตุการณ์ถูกสตรีวางยาเช่นนี้”

“หืม เจ้ากลัวว่าพอเขารู้ว่าเป็นข้าแล้วจะมาเอาคืนข้าหรือ”

“ก็ไม่แน่ ข้าคิดว่าเขาไม่พร้อมอยากจะมีสตรีด้วยซ้ำที่ไปทำความรู้จักกับเมิ่งอี๋เพราะมารดาบังคับ ยิ่งเวลานี้ได้หลันฮวามา

ข้าคิดว่าเขาแทบคลั่งแล้ว”

“หลันฮวาก็เหมาะสมกับเขาออก”

เจียงอิ้งเองก็คิดเห็นเช่นนั้นเพราะนางไม่ได้เสียอะไรเลย มีแต่ได้กับได้ หลันฮวาที่เป็นตัวอันตรายก็ถูกเขี่ยออกพ้นทางนางแล้ว สหายคนใหม่ของนางใช้ได้ทีเดียว

“แล้วอันลี่ สหายรักของเจ้า นางไม่ได้รับผลอะไรมากเพราะคนที่ล่อแหลมมากกว่าคือหลันฮวา”

ผลกระทบมันต้องต่อจากนี้ต่างหาก

“ใช่ แต่ว่านางก็จะเสียหลันฮวาที่เป็นสหายไปด้วยเช่นกัน เกิดเรื่องแบบนี้ คนอย่างอันลี่ต้องหาทางเอาตัวรอดอยู่แล้ว ฉะนั้นเรื่องในวันนี้นางจะโยนให้หลันฮวารับเอาไว้ทั้งหมด ทั้งที่นางเป็นคนถูกวางยาแท้ ๆ ยาชนิดที่ข้าใช้มันจะทำให้เกิดอารมณ์ความรู้สึกแต่ว่าไม่มากผ่านการสูดดมเข้าไป ข้าโรยตอนที่นางเข้าใกล้ข้า ส่วน

หลันฮวาก็สูดดมต่อจากอันลี่เพียงปริมาณน้อยนิด แต่เมื่อยาตัวนี้ถูกกระตุ้นด้วยยาอีกตัวที่ทำให้หมดสติที่ข้าโรยไว้รอบต้นไม้ที่เราเดินผ่าน มันจะทำให้หลันฮวาและอันลี่เกิดอาการคันไปทั้งตัวจนเกิดเรื่องขึ้นมา ทั้งคันทั้งเกิดอารมณ์ ภาพที่ออกมาถึงได้งามหน้า ซวยมากหน่อยทั้งหลันฮวาและอันลี่เพียงแต่งให้กวนฝูทั้งคู่ หลันฮวาเป็นเอก อันลี่เป็นรอง แค่คิดข้าก็รู้สึกสนุกแล้ว”

ยาตัวนี้นางให้เงาของบิดาไปหามาให้ มันออกฤทธิ์สองแบบทั้งให้เกิดอารมณ์ใคร่และคันไปทั้งร่างหากว่าถูกพิษยาสลบเข้าแทรก สภาพของหลันฮวาที่ฉีกทึ้งเสื้อผ้าจนหลุดขนาดนั้นคงเกิดจากอาการคัน ส่วนที่เข้าไปนั่งทับร่างที่สลบของกวนฝูเพราะอารมณ์ที่มี

น่าเสียดายเล็กน้อยที่อันลี่ไม่มีสภาพที่เละกว่านี้ แต่เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

“เจ้าโรยผงยาเวลาที่เมิ่งอี๋ขอออกมากับเราใช่หรือไม่”

“ใช่ แต่ไม่ได้มากนะ ที่กวนฝูหมดสติคงเพราะบวกกับฤทธิ์เหล้า”

“อืม เอาเถอะ เรื่องนี้คงเป็นที่พูดถึงอีกนานพอสมควร ว่าที่สตรีของฝ่าบาททำเรื่องงามหน้าขนาดนี้ ตระกูลหลันคงต้องเก็บหัวเก็บหางอีกนาน ส่วนข้าก็ไม่มีศัตรูไปหนึ่งคน เจ้าเองก็ได้กลั่นแกล้งอันลี่ เราถือว่าสนุกมากพอกับงานวันนี้ สงสารเพียงกวนฝู”

“ไม่หรอก รองแม้ทัพกวนฝูมีแต่ได้กับได้เช่นกัน”

เจียงอิ้งให้รถม้ามาส่งผู้เป็นสหายที่จวน

“เจ้าจะไม่ชวนข้าเข้าจวนเจ้าหน่อยหรือ”

หรงเล่อยิ้ม

“หากเจ้าไม่รีบกลับจวนเพราะเวลานี้ใกล้ค่ำแล้วก็ลงมาเถอะ จวนข้าแม้ไม่ใหญ่โตแต่ว่าของกินอร่อยนั้นมากทีเดียว”

ทั้งสองจึงเข้าจวนพร้อมกัน

เช้าวันต่อมาข่าวการจัดงานแต่งที่เร่งรีบของสองตระกูลก็ดังไปทั้งเมืองหลวง นั่นคืองานแต่งของกวนฝูกับหลันฮวาที่ถูกจัดขึ้น ของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเห็นว่าไม่ควรปล่อยเวลาไปมากกว่านี้

ชื่อเสียงของหลันฮวาเวลานี้ไม่เหลือชิ้นดีเพราะว่าท่าทางที่นางนั่งทับส่วนล่างของกวนฝูถูกผู้คนพบเห็น แม้ว่าที่ตรงนั้นจะมี

อันลี่อยู่ด้วยก็ตาม

“คุณหนูได้ยินว่าพอคุณหนูหลันฮวาได้สติ นางก็เอาแต่ร้องไห้กรีดร้องไม่ยินยอมใหญ่เลยเจ้าค่ะ คงทั้งเสียใจปนตื่นกลัว”

หรงเล่อสางเส้นผมที่เพิ่งจะสระ นิ่งฟังเรื่องราวจากปากหยาง-มี่ด้วยความรู้สึกปกติ นางไม่ได้รู้สึกสะใจเพียงรู้สึกดีเล็กน้อย

“ไม่อยากแต่งก็คงไม่ได้ เพราะเกิดเรื่องแบบนี้ ฝ่าบาทก็ไม่เอานางเช่นกัน เรื่องมันงามหน้าเกินไปคนพบเห็นก็มาก”

“แต่มีบางส่วนที่บอกกว่าคนที่กระโจนเข้าหารองแม่ทัพกวนก่อนคือคุณหนูอันลี่ เพียงแต่ว่าคนที่ล้มลงไปคือคุณหนูหลันฮวา เหมือนพวกนางจะยื้อแย่งคุณชายกวนก่อนที่คุณชายกวนจะหมดสติลงไป”

“เห็นแล้วอย่างไรในเมื่ออันลี่ไม่ยอมรับเสียอย่าง”

“ใช่เจ้าค่ะ คุณหนูอันลี่บอกว่าตนเองเดินตามมาทีหลังเรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว คนรับกรรมจึงเป็นคุณหนูหลันฮวาคนเดียว เรื่องนี้มีคนตั้งข้อสงสัยมาก…มันจะไม่ส่งผลถึงคุณหนูแน่หรือเจ้าคะ”

หรงเล่อส่ายหน้า นางลุกขึ้นยืนพร้อมกันเดินไปเลือกชุดที่จะสวมใส่ออกไปเดินเล่นในวันนี้

“สงสัยแล้วทำอะไรได้ เมื่อวานคนในงานก็มากมาย หลันฮวามีศัตรูหลายคน รองแม่ทัพกวนก็เช่นกัน พวกเขาจับมือใครไม่ได้ ถึงจะบอกว่าทุกอย่างเพียงเพราะถูกวางยาก็เหมือนการแก้ตัวไม่พ้นต้องแต่งงานรักษาชื่อเสียงอยู่ดี”

“คุณหนูจะออกไปไหนเจ้าคะ”

“ข้ามีนัดกับเจียงอิ้งไปดูผ้านะ งานสุดท้ายของเดือนคิดว่าจะเปลี่ยนชุดเสียหน่อย จะได้เข้ากับการแสดง ส่วนงานอีกสองวันใช้ชุดเดิมไปก่อนแล้วกัน”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

“แล้ววันนี้เจ้าก็เดินเล่นให้ทั่วด้วยละ ข้าอยากรู้ว่ามีข่าวอื่นเพิ่มมาอีกหรือไม่”

“เท่าที่ได้ฟังคืออันฮูหยินตบตีคุณหนูอันลี่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้น”

“ถึงกับลงมือตบตีเลยหรือ อันฮูหยินลืมไปหรือยังไงกันว่าอีกสองวันจะมีงานเลี้ยงใหญ่ในวัง แล้ววันนั้นอันลี่ต้องทำการแสดงอีกด้วย หากมีบาดแผลจนทำการแสดงไม่ได้จะทำอย่างไร ยิ่งการแสดงนี้คือสิ่งที่อันลี่วาดหวังไว้อีก”

“บ่าวจะไปสืบมาให้แน่ชัดกว่านี้เจ้าค่ะ”

“อืม มาช่วยข้าแต่งตัวเถอะ ข้าจะได้ไปรับเจียงอิ้ง”

กว่าจะมาถึงร้านผ้าก็ใช้เวลามากอยู่เนื่องจากที่จวนเจียงเองก็มีเรื่องเช่นกัน หรงเล่อจึงต้องรอผู้เป็นสหายอยู่นาน แต่เรื่องที่เกิดไม่ได้เกิดกับเจียงอิ้งเป็นเรื่องของกวนฝูที่เกิดขึ้นด้วยเมิ่งอี๋เองก็ถูกถามว่าเหตุใดถึงไม่ได้อยู่กับกวนฝูแต่เป็นหลันฮวาและอันลี่ไปอยู่ตรงนั้นแทน

ซึ่งเมิ่งอี้ก็บอกว่าเจอเจียงอิ้งจึงได้ชวนกันไปที่สระเหลียนฮวาเดินออกมาได้ไม่นานได้ยินเสียงกรีดร้องจึงไปดูเหตุการณ์

แต่เจียงอิ้งก็เอ่ยว่าไม่รู้เรื่องเช่นกัน

“เจียงอิ้ง ดูเหมือนเราจะเจอคนรู้จัก”

มองผ่านม่านลงไปคืออันลี่ที่กำลังเดินเข้าไปในร้านผ้า

“มีเรื่องขนาดนี้นางยังออกจากจวน ข้าละนับถือนางจริง ๆ แต่นางเป็นสหายรักเจ้านะหรงเล่อ เจ้าควรแสดงน้ำใจกับนางเล็กน้อย”

“น้ำใจหรือ งั้นเราก็ลงไปกันเถอะ เพื่อจะได้แสดงน้ำใจอย่างที่เจ้าว่าไว้”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว