email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 14 แผนการตื้น ๆ ที่ทำลายง่าย ๆ

ชื่อตอน : บทที่ 14 แผนการตื้น ๆ ที่ทำลายง่าย ๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 599

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ส.ค. 2564 01:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14 แผนการตื้น ๆ ที่ทำลายง่าย ๆ
แบบอักษร

บทที่ 14

แผนการตื้น ๆ ที่ทำลายง่าย ๆ

“คุณหนู นายท่านให้นำเครื่องประดับมาให้เจ้าค่ะ”

หรงเล่อกำลังวาดรูปอยู่ข้างเรือนมองหีบขนาดเล็กที่บิดามอบมาให้ ด้านในคงเต็มไปด้วยเครื่องประดับงดงามมากมาย แต่ก่อนนางใช้เพียงปิ่นเรียบ ๆ ดีมาหน่อยก็คือปิ่นที่ม่อเหยียนมอบให้ มันคือปิ่นที่งดงามที่สุดของนางแล้ว เวลานี้นางเปลี่ยนไปไม่แปลกที่บิดาจะหาของพวกนี้มาเอาใจนางที่เป็นบุตรสาวคนเดียว

หยางมี่เปิดกล่องเครื่องประดับออกมาดู ด้านในเป็นปิ่นปักผมที่สลักมาจากหยก ไหนจะมีพู่ห้อยลงมาเป็นดอกไม้ดอกเล็ก ๆ งดงาม ดูเพียงผ่าน ๆ ยังรู้ว่าราคาหาใช่ธรรมดา บิดาของนางเอาใจบุตรสาวอย่างนางมากจริง ๆ

เพราะนอกจากปิ่นยังมีเครื่องประดับอื่น ๆ ต่างหู สร้อยข้อมือ สร้อยคอ นับว่างดงามแปลกตา

“งามจริง เครื่องประดับพวกนี้คงไม่ใช่ของช่างเมืองหลวง”

“นายท่านบอกว่าได้มาจากสหายเจ้าค่ะ เห็นว่าจากทางเหนือ ส่วนราคาบ่าวคิดว่าคงมากเอาการอยู่ ลายละเอียดมากขนาดนี้ อีกทั้งในเมืองหลวงเครื่องประดับแบบนี้มีคุณหนูไม่กี่จวนที่ได้ใช้เพราะว่าทั้งหายาก ราคายังแพงเกินจับต้องอีก”

หรงเล่อเข้าใจความต่างของผู้คนดี ไม่แปลกที่บางคนถึงได้

ดิ้นรนหาอำนาจเข้าตัวนัก เพราะอยากจะสลัดความต่ำต้อยทิ้งจากตนเอง อยากจะบินได้อย่างหงส์ที่เป็นดั่งนางพญา

“ราคาคงแพงจริง ๆ”

หรงเล่อหยิบปิ่นขึ้นมาดูเล่น นางกำลังคิดถึงสหายเพียงคนเดียวที่หายหน้าไปหลายวันแล้วหลังจากที่เกิดเรื่องขึ้น รวมถึงม่อเยียนเช่นกันที่ไม่มาให้นางเห็นหน้าเลย ทั้งสองคนนอกจากจะผิดหวังจากแผนการที่คิดแล้ว ยังต้องเสียหน้าด้วยคำพูดของหรงเล่อที่พูดออกไป

สำหรับม่อเหยียนหรงเล่อทำเพียงเท่านี้นับว่าไม่เกินเลยออกจะเหมาะสม เขาจะได้หยุดคิดว่าตนเองเหมาะสมกับนางเสียที

ม่อเหยียนเองก็เป็นหมากโง่ ๆ ตัวหนึ่งที่อันลี่ใช้หยิบจับไปวางตามจุดต่าง ๆ บนกระดานตามที่ต้องการ ให้ม่อเหยียนมาทำลายนางก็หลายครั้ง ถือว่าการหักหน้าของนางคือการเอาคืน ส่วนการตัดความสัมพันธ์มันเป็นสิ่งที่เหมาะสมที่สุด นางไม่ต้องการเกี่ยวข้องอะไรด้วยอีก

อันลี่เองหรงเล่อไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยอมถอย เพราะดูจาก

สีหน้าที่ปิดความไม่พอใจไม่มิดในวันนั้น มีแต่จะหาเรื่องนางทำร้ายนางลับหลังเพิ่มขึ้น

สตรีอย่างอันลี่คือตัวอันตรายที่นางไม่ควรปล่อยไว้นาน แต่นางก็ไม่คิดว่าตนจะโง่จนปล่อยให้ตัวเองลำบากอีกรอบ เมื่อคิดจะจัดการคนอย่างอันลี่ หรงเล่อต้องมีคนในมือที่ใช้งานได้

หลังจากที่กลับมา นางเข้าพบบิดาเอ่ยเรื่องขอผู้คุ้มกัน บิดาจึงให้มาสองคน ทั้งสองถือว่ามีฝีมือสูงส่ง หนึ่งคนนางจึงส่งไปจับตาดูอันลี่ อีกคนให้มาอยู่ข้างกายดูแลนางเองโดยที่ซ่อนอยู่ในที่ลับ

มีไม่มากที่คูณหนูตระกูลต่าง ๆ จะมีผู้คุ้มกันลับ เพราะว่านอกจากมีเงินยังต้องมีเส้นสายกองกำลังในมือ

เพราะคนพวกนี้ต้องอาศัยการฝึกมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก โชคดีที่บิดานางมีมากในมือ การหยิบยืมคนของบิดามาจึงไม่ยาก บิดานางเองก็ยินดีกับคำขอด้วยเป็นห่วงความปลอดภัยของบุตรสาวเพียงคนเดียว

“หยางมี่เจ้าไปเอาของขนมมาให้ข้าเพิ่มที”

“คุณหนูอยากได้ขนมใดเพิ่มเดี๋ยวบ่าวจะสั่งห้องครัวทำเพิ่ม”

“เอาเป็นบัวลอยน้ำขิงแล้วกัน”

หยางมี่เร่งออกไปจัดการตามที่คุณหนูตนเองบอก เป็นเวลาเดียวกันที่มีบุรุษชุดดำเดินเข้ามายืนด้านหลังหรงเล่ออย่างเงียบ ๆ

“นางมีความเคลื่อนไหวอะไรบ้าง”

“เรียนคูณหนู ดูเหมือนนางคิดจะวางแผนจัดการท่านช่วงงานเลี้ยงหัวค่ำโดนการวางยาในขนมที่ท่านจะกิน เมื่อเวลาทำการแสดงท่านจะได้ไม่มีสติ อีกเรื่องคือนางกำลังคบหากับคุณหนูตระกูลหลัน”

หรงเล่อยิ้มเย็นออกมา

“เจ้ากลับไปจับตาดูนาง หากมีอะไรเพิ่มเติมให้มาแจ้งข้า”

“ขอรับ”

อันลี่ ข้าคิดว่าข้าจะไม่โหดร้ายกับเจ้ามากไปด้วยเห็นว่าที่เจ้ามีสภาพเช่นนี้เพราะต้องการเปลี่ยนรากเหง้ากำเนิดติดตัวให้สูงขึ้น ข้าผลักตัวเองออกมาวงนอกเป็นเจ้าที่คิดแผนสกปรกมาเล่นงานข้า วันที่สวนดอกไม้ถ้าเจ้าไม่คิดให้ข้าได้เสียกับม่อเหยียน มีหรือข้าจะพูดทำให้เจ้าเป็นบ้าว่าชอบชินอ๋อง แต่พอเจ้ารับรู้เจ้าเอ่ยว่าให้ข้าตัดใจ ข้าเองก็รับปากเจ้ายังเอ่ยจะช่วยส่งเสริมแต่งูพิษอย่างเจ้าก็ยังเป็นงูพิษเช่นเดิมไม่เปลี่ยน เจ้าเห็นข้าได้ดีไม่ได้อยากให้ข้าตกต่ำ เช่นนั้นข้าก็จะไร้ความเมตตากับเจ้าเช่นกัน

การที่แสดงต่อหน้าพระพักตร์แล้วทำไม่ดีหรือว่าออกมาเสียหายด้วยไร้สติ ผลที่ตามมานอกจากหรงเล่อจะมีโทษ บิดานางต้องมีโทษตามไปด้วย ไหนจะชื่อเสียงวงศ์ตระกูล หน้าที่การงานของบิดาอีก

ข้าคงปล่อยให้เจ้าสมหวังไม่ได้หรอกนะ

ดูเหมือนข้าต้องหาสหายคนใหม่เสียแล้วเพื่อให้เจ้าผิดวังต่อเนื่อง เอาเป็นใครดีละที่จะทำให้เจ้าแพ้ได้ในการแข่งขัน คนที่เจ้าเองก็ริษยาทั้งความงาม ทั้งความสามารถชาติกำเนิด เรื่องนี้หรงเล่อไม่ค่อยรู้ด้วยตลอดมานางไม่สนใจใครนอกจากอันลี่กับม่อเหยียน คงต้องถามหยางมี่

หยางมี่เดินกลับมาพร้อมกับขนมบัวลอยน้ำขิงในมือหลังจากออกไปนานเผื่อเตรียมขนม

“คุณหนูขนมมาแล้วเจ้าค่ะ บ่าวเป็นคนปั้นเองกับมือส่วนรสชาติอร่อยแน่”

“ขอบคุณเจ้ามาก หยางมี่สำหรับเจ้าคุณหนูตระกูลไหนที่งดงามโดดเด่นนิสัยน่าคบหา”

หรงเล่อรับถ้วยขนมมาตักขนมเข้าปากรอฟังคำตอบ

หยางมี่แสดงสีหน้าแปลกใจกับคำถามของคุณหนูตนเอง แต่นางก็กำลังคิดตามที่คุณหนูถามก่อนจะนึกออกผู้หนึ่ง

“คุณหนูเจียงอิ้งบุตรสาวเสนาบดีเจียงสหายของบิดาคุณหนูเจ้าค่ะที่น่าคบหา คุณหนูเจียงเป็นสตรีเก็บตัว นางฉลาดและงดงาม กิริยาท่าทางเหมาะสมกับคุณหนูตระกูลใหญ่ถือว่าเป็นหนึ่งในสามสาวงามแห่งเมืองหลวง อำนาจหรือก็มีมากเพียงแต่นางไม่ค่อยออกงานสังคม ออกแต่ละครั้งก็นิ่งเงียบไร้ความสนใจใคร อย่างงานเลี้ยงใหญ่ที่แล้วนางก็ไม่ไปร่วมอ้างว่าเจ็บป่วยอยู่ จะเห็นนางออกงานถือว่าน้อยมากปีหนึ่งไม่กี่หน”

เจียงอิ้งหรือ นั่นสินะ นางไม่เคยใส่ใจที่จะทำความรู้จักคนอื่นมาก่อนเลย ขนาดบิดาอีกฝ่ายเคยเอ่ยเรื่องเป็นสหายเอาไว้ หรงเล่อในแต่ก่อนก็ไม่สนใจกลัวว่าเมื่อไปคบหาอีกฝ่ายจะกลั้นแกล้ง อีกทั้งนางเอาเรื่องนี้ไปเอ่ยกับอันลี่ ตอนนี้นอันลี่จึงบอกว่าเจียงอิ้งเป็นสตรีนิสัยหยิ่งยโสไม่คบหากับผู้ใด นางถึงได้ไม่สนใจอีก

มาวันนี้ได้ยินชื่อขึ้นมาอีกครั้งถือว่าเป็นเรื่องดี คนที่นางควรจะผูกมิตรด้วย

“ท่านพ่ออยู่ที่ไหนเวลานี้”

“นายท่านออกไปจัดการงานที่ราชวังเจ้าค่ะ น่าจะค่ำถึงกลับเข้าจวน คุณหนูให้ข้าส่งเรื่องแจ้งนายท่านหรือไม่ว่าต้องการพบ”

“ไม่ต้องหรอก ข้าเพียงคิดว่าจะเอาผลไม้จากสวนของท่านตาที่ส่งมาไปเยี่ยมท่านลุงเจียงที่จวนเท่านั้น เจ้าให้คนไปแจ้งท่านพ่อไว้แล้วไปเตรียมของเสีย ผลไม้ที่ท่านตาส่งมาให้เป็นเกวียนกินเท่าไหร่ก็ไม่หมด มิสู้เอาไปแบ่งปันจะดีกว่า”

หรงเล่อจิบน้ำชาหลังจากที่กินบัวลอยหมดถ้วย นางกำลังเดินตามแผนที่ตนเองเพิ่งจะคิดขึ้น ถึงแผนนี้ไม่ได้ใช้สุดท้ายนางก็ไม่เสียอะไรอยู่ดี

“คุณหนูไม่เคยไปที่จวนเจียง บ่าวเกรงว่ามันจะดูแปลก ๆ”

“แปลกอะไรกัน ท่านลุงเจียงเป็นสหายสนิทท่านพ่อ อีกอย่างท่านลุงอยากให้ข้าไปเที่ยวเล่นที่จวนนานแล้ว เจอทีไรก็เอ่ยเรื่องนี้ แต่ก่อนข้าเป็นคนขี้อายเก็บตัว เมื่อคิดจะเปลี่ยนแปลงตนเองก็ไม่ควรเก็บตัวอีก เวลานี้ข้าควรคบหาคนอื่นนอกจากอันลี่บ้าง”

หยางมี่ที่ฟังก็อดยิ้มยินดีไม่ได้ วันนั้นนางเองก็เห็นท่าทางของสหายคุณหนูตนเอง ถึงไม่ชอบไม่พอใจก็ต่อว่าไม่ได้ด้วยคุณหนูของนางไม่ได้เอ่ยขึ้นก่อน

นางอยากให้คุณหนูตนเองออกห่างอันลี่นานแล้ว

“เช่นนั้นดีเจ้าค่ะ บ่าวจะเร่งไปเตรียมของกับรถม้า เวลานี้เป็นช่วงบ่ายเหมาะสมที่จะไปเยี่ยมผู้อื่นหรือผู้หลักผู้ใหญ่”

หรงเล่อมองด้านหลังของสาวใช้คนสนิทที่รีบวิ่งออกไป นางยิ้มเอ็นดูมากพอสมควร

ดวงตาของหรงเล่อเป็นประกายเมื่อนางกำลังจะทำเรื่องสนุก นางกำลังหาหมากมาเป็นของตนเองเพื่อที่จะได้ใช้บ้าง อันลี่หาพรรคพวกเป็นคนอื่นได้มากมาย ทำไมนางจะหาไม่ได้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว