email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 11 แผนของเจ้าช่างอ่อนด้อย

ชื่อตอน : บทที่ 11 แผนของเจ้าช่างอ่อนด้อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 573

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2564 16:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 แผนของเจ้าช่างอ่อนด้อย
แบบอักษร

บทที่ 11

แผนของเจ้าช่างอ่อนด้อย

ม่อเหยียนที่มองหรงเล่อตลอด แต่หรงเล่อทำเป็นมองไม่เห็นว่าเขามองนางอยู่ นางนั่งปักผ้าของนางต่อไป โดยทำเป็นไม่เห็นว่าลับหลังของนาง ทั้งม่อเหยียนและอันลี่นั่นมองกันด้วยสายตาแบบไหนกันแน่ แผนของทั้งสองไม่ได้มองออกยาก เพียงพลาดนิดเดียวก็เดาทางได้แล้ว นางเพียงต้องรอเวลาเท่านั้น

“หรงเล่อ ข้าเห็นว่าเจ้าชอบผ้ามีสีสัน วันก่อนท่านพ่อได้มาจากฉางอันเสียงสิบพับ ข้าได้มาพับหนึ่งสีฟ้าสดใส คิดว่าน่าจะเหมาะกับเจ้า วันนี้จึงได้นำติดมือมาด้วย คิดไม่ถึงว่าจะเจอเจ้าที่นี่”

ม่อเหยียนที่ปกติจะไม่เอ่ยเสียงประหม่าเอ่ยออกมาด้วยความติดขัดเล็กน้อย ใบหน้าคมมองหญิงสาวด้านข้างที่ไม่มีท่าทีสนใจเขาตั้งแต่เขามาถึง

หากเป็นปกติ นางจะยิ้มอาย ๆ เอาแต่แอบมองเขาตลอดเวลาจนเขาเองเป็นฝ่ายอึดอัดอยากจะให้นางเลิกมองเพราะเขาอับอายคนอื่น แต่เมื่อนางไร้ความสนใจเขาอย่างที่ควรจะเป็น นอกจากเขาจะไม่รู้สึกดีขึ้นอย่างที่เคยคิด มันกลับแย่ลงมากกว่าเดิม เพราะเขาทั้งอึกอัด ไหนจะรู้สึกว่าไร้ความสำคัญ นางเมินเฉยต่อเขาไม่เหมือนเดิม

หรงเล่อเงยหน้าขึ้นจากผ้าในมือ มองไปที่ผ้าสีฟ้าพับใหญ่ตรงหน้าที่ม่อเหยียนยื่นมาให้

นางมองม่อเหยียนที่มองนางด้วยสายตาคาดหวัง มันคือความคาดหวังที่จะได้เห็นใบหน้ายิ้มแย้มดีใจอย่างที่นางเคยมอบให้เขาตลอดมาตั้งแต่รู้จักกันจนถึงวันนี้

แต่ก่อนหรงเล่อให้ความสำคัญม่อเหยียนมาก ด้วยตลอดมาเขาคือบุรุษเพียงคนเดียวที่มองนาง ให้ความสำคัญ ไปไหนมาไหนถึงแม้ว่าจะไม่เปิดเผยก็ตาม แต่เขาก็ไม่ได้รังเกียจนางอย่างที่คนอื่นกระทำ ซึ่งทำให้หรงเล่อดีใจมากที่เขาให้ความสำคัญกับนาง แต่พอผ่านความตายมาครั้งหนึ่ง หรงเล่อก็ค้นพบว่าทุกอย่างที่เขาทำเพราะอันลี่ชักใยอยู่เบื้องหลัง และส่วนหนึ่งเป็นเพราะฐานะของนางที่ทำให้เขาฝืนตัวเองมาคบหานาง

ยิ่งเห็นผ้าในมือเขา หรงเล่อยิ่งยิ้มหวาน

“ผ้าพับนี้มาจากฉางอัน ราคาคงแพงไม่น้อยเลย ของดีเช่นนี้ข้าคิดว่าคุณชายม่อเหยียนควรเก็บไว้ตัดชุดเองจะดีกว่า แต่ละครั้งออกงานสิ้นเปลืองมาก ท่านเองจะได้ไม่ต้องหาซื้อผ้าพับใหม่มาตัดชุด ถึงผ้าจากฉางอันจะราคาแพงและหายาก แต่ว่าเมื่อวานท่านพ่อข้าได้ให้มาถึงสิบห้าพับ ในทั้งหมดนั้นยังมีสีฟ้าถึงสองพับ จึงคิดว่าคุณชายม่อเหยียนเอาไว้ใช้เองจะดีกว่า”

ม่อเหยียนเหมือนถูกตบหน้า นางบอกว่าเมื่อวานได้มาสิบห้าพับ ส่วนเขาเองได้รับมาจากส่วนกลางของจวนเพียงหนึ่งพับก็ดีใจมากแล้ว แต่ที่เอามาให้อีกฝ่ายเพราะว่าจำเป็น เขาต้องจับนางให้อยู่มัด ทำให้นางหลงเขาจนไม่สนใจชายอื่นที่ดีกว่าเขา นางทำให้ของในมือที่คนทั่วไปมองว่าแสนมีค่าราคาแพง กลายเป็นของด้อยค่าที่นางหาได้ทั่วไป เทียบกับนางไม่ได้เพราะคนละชั้น

นอกจากม่อเหยียนที่รู้สึกไม่ดี คนที่แทบจะเก็บสีหน้าไม่อยู่ก็คืออันลี่เพราะนางเองนาน ๆ ครั้งจะมีผ้าเนื้อดีเช่นนี้ใช้ ได้มาแต่ละทียากเย็น ต้องหาทางเอาใจบิดา สร้างชื่อให้ตระกูล แต่ละครั้งที่ออกงานจึงมีผ้าใหม่ไปตัดชุด แต่สหายของนางไม่ต้องพยายามอะไรเลยก็มีทุกอย่างในมือครบถ้วน

ใบหน้าของทั้งสองจึงดำคล้ำลงไปหลายส่วน

“หรงเล่อ คุณชายม่อเหยียนหวังดีมอบให้เจ้าก็ควรรับเอาไว้”

อันลี่เอ่ยออกมา นางทำสีหน้าไม่เข้าใจในคำพูดและการกระทำของหรงเล่อ เพราะทุกครั้งที่นางพูดแบบนี้ หรงเล่อจะฟังและรับของชิ้นนั้นมาตลอด โดยที่ไม่เคยถามหรือว่าสงสัยอะไร

หรงเล่อมองผ้าในมือม่อเหยียนสลับกับใบหน้าม่อเหยียนที่ซีดลงเรื่อย ๆ ด้วยรอยยิ้ม

“เจ้าว่าผ้าพับนี้สวยหรือไม่อันลี่”

หรงเล่อรับผ้ามาจากมือม่อเหยียน ทำให้ทั้งสองคนถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก โดยเฉพาะอันลี่ที่อย่างน้อยหรงเล่อก็ยังฟังความนางเช่นเดิม

“สวยมาก เจ้าก็รู้ว่าผ้าจากฉางอันหายากราคาแพง ได้มาอีกพับก็ดีจะตาย ตัดชุดได้มากกว่าเดิมอีกหนึ่งชุด ใส่ไปงานไหนก็มีคนเอ่ยถาม ทำให้ไม่เสียหน้า”

“เช่นนั้นข้าต้องขอบคุณท่านที่นำมามอบให้ ตอนนี้มันเป็นของข้าแล้วใช่หรือไม่”

“ใช่ ข้ามอบให้เจ้ามันย่อมเป็นของเจ้าแน่นอน”

หรงเล่อยิ้มยินดี นางเอามาดูใกล้ ๆ มองเนื้อผ้าแต่ว่าไม่ได้

สูดดม เพียงได้กลิ่นแปลก ๆ หรงเล่อก็ทำทีเอามันออกห่างเพื่อกันกลิ่นที่นางไม่ต้องการเข้าจมูก

“ในเมื่อมันเป็นของข้า เช่นนั้นอันลี่ ข้าให้เจ้าแล้วกัน”

การกระทำของหรงเล่อเรียกได้ว่าทำเอาม่อเหยียนที่มองอยู่และอันลี่ที่กำลังยิ้มคิดว่าแผนตนเองไปได้ด้วยดี ถึงกับยิ้มค้าง

“หรงเล่อเจ้าว่าอะไรนะ”

อันลี่เอ่ยถามสหายอีกครั้งด้วยความมึนงง

“ข้าให้เจ้า ช่วงนี้มีงานเลี้ยงมาก แต่ละครั้งใช้ผ้าตัดชุดใหม่ เจ้าจะลำบากมาก ด้วยแม่เลี้ยงเจ้าไม่ได้เอ็นดู ทำให้บ้างงานเจ้าต้องใส่ชุดซ้ำบ่อยครั้ง ข้าเห็นว่าสีฟ้าเหมาะกับเจ้าเช่นกัน มันทำให้เจ้าดูสดใสน่ารัก เจ้าว่าไม่ดีหรือ”

หรงเล่อเอ่ยจบก็ยื่นผ้าไปตรงหน้าอันลี่ทันที ทำเอาอันลี่แสดงสีหน้าเหวอ

“หรงเล่อ คุณชายม่อเหยียนให้เจ้าไม่ใช่ข้า”

“หืม ก็ใช่นะสิ เขาให้ข้าแล้ว มันเป็นของข้า เมื่อเป็นของข้า

ข้าจะให้ใครต่อก็ได้ไม่ผิดไม่ใช่หรือ หรือว่าข้าทำเช่นนั้นไม่ได้กัน”

คำถามสุดท้าย หรงเล่อหันไปเอาคำตอบกับม่อเหยียนที่เหมือนคนสติหลุดไปแล้วเพราะว่าไม่อาจจะเข้าใจที่หรงเล่อทำ ด้วยนางไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อนเลย เขาจึงทำตัวไม่ถูก

“คือว่า…”

“คือว่าอะไรเจ้าคะ ข้าถามว่าท่านให้ข้าใช่หรือไม่ ท่านตอบว่าใช่ เมื่อมันคือของข้า ข้าจะมอบให้สหายสนิทมันผิดด้วยหรือ”

“ไม่ผิด หากเจ้าต้องการเช่นนั้นข้าจะต่อว่าได้อย่างไร ให้ไปแล้วย่อมเป็นของเจ้า เจ้าจะให้ผู้ใดต่อก็ได้ทั้งนั้น”

หรงเล่อยิ้มรับคำตอบ หันไปหาอันลี่ที่ทำหน้าไม่สู้ดี

“รับไปสิอันลี่ ข้าให้เจ้า”

หรงเล่อยิ้มหวานพลางเอาผ้าไปยัดไว้ที่มือของอันลี่ที่ค้างอยู่ ก่อนจะหันมากินขนมและชวนทั้งสองดื่มชาที่กำลังจะเย็นชืด

ไม่สนใจสีหน้าทั้งสองที่เก็บอารมณ์

เสียงฝีเท้ามากมายที่ดังมาจากอีกด้านเรียกความสนใจของทั้งสามให้หันไปมอง ผู้ที่เข้ามาใหม่ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นชินอ๋องผู้หล่อเหลา

หรงเล่อไม่ได้มองนาน แต่ที่นางสนใจคืออันลี่ที่หน้าแดงซ่าน ทำท่าทีเขินอาย อย่างกันพบหน้าชายรัก แต่สหายของนางคงลืมไปด้วย นางไม่ใช่คนรักของชินอ๋อง

อ่า สหายข้า เจ้าคิดจะจับชินอ๋องนี่เอง ดูท่ารางวัลที่เจ้าอยากจะได้คือสมรสพระราชทานที่มอบเจ้าให้ชินอ๋อง บุรุษผู้ที่ยังไม่มีอนุชายาสักคนสินะ

หวังสูงจริง ๆ แม้นางจะเก็บตัวแต่รู้เรื่องอยู่บ้างที่ชินอ๋องไม่สนใจสตรี และแม้แต่ฝ่าบาทยังบังคับเขาไม่ได้ เช่นนั้นสมรสพระราชทานที่เจ้าหวังจะสำเร็จหรือ มันจะสำเร็จก็ต่อเมื่อเขาต้องการเจ้า ไม่ใช่เจ้าต้องการเขา

แต่เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับนาง นางจะทำตัวเป็นผู้ชมที่ดีและขัดขาสหายให้ล้มไปตลอดทางเพื่อเป็นเรื่องสนุกแล้วกัน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว